Ад імя фундатара выдання Беларускага грамадскага аб’яднання "Адпачынак у вёсцы" выказваем удзячнасць Іванаўскаму раённаму І Мотальскаму сельскаму выканаўчым




НазваАд імя фундатара выдання Беларускага грамадскага аб’яднання "Адпачынак у вёсцы" выказваем удзячнасць Іванаўскаму раённаму І Мотальскаму сельскаму выканаўчым
старонка2/8
Дата канвертавання23.02.2013
Памер0.72 Mb.
ТыпДокументы
1   2   3   4   5   6   7   8

Ідэш на поле на цілы дэнь, навару одразу картоплю, на стіл просто насыплю картоплю, а вжэ поілы картоплю там чы з гуркамы, чы з капусты з росолом, а после вжэ пріварка крупныка просяного чы якого з молоку, это пріварка, наварыш бураків чы копусты горшчок, і зварыш крышанэй з бобом чы з чэм там, яка там прысмака була. А прыйдэш з поля – ніц нэма, всэ ж повыідають діты. А вжэ после ходів мой чоловік до Пінска за хлібом, то прыйде это 40 кілометров туды зайдэ і назад, да прынэсэ мішок хліба, а прыйдэш з поля, а дівчіна кажэ – Коля казав, нэ йіж, бо мама будэ сварытыся, а шо тэй булочкы было дітям зйісты. Ходыв-ходыв мніга раз до Пынска, ніхто там і не йіздыв. Нэ подвозыв. Трудна было. Як появылась мука пшэнічна, то напэчэм дэ шо годы, а з жытней нэ пэклы. Ну от як саджаты, то звэрху знімэш того цісту, то полымэныка звалы, да шчэ пальцэм о так во потыкаеш коб дырочкы булы, да пэрэжагнаем, а тые діты аж б’ютса! (смяецца). Гэтак жэ і тэпэра, люблю, от як пэчу пырогы, да тожэ у грубы спэкла гэтакі бы ніколышны. От пахныть бы ныколышны.

Як ніколы умрэ чоловык, то наварать хліба того спэчуть, покойнік лэжыть на лавы, а баба зварыть бобу горшчок, да буракі в горшчок, да кашы горшчок, да все, бо більш ніц нэ було. Буракі як піст то нічшымных, а як не, то кроха засмачаных, куттю завшэ, вода да мэд, і тэпэр роблять. На помінках пійдэш попрошчаешся, як ты знакомый чі шо, як ты хочэш, тры разы кутті учэрпне. А тэпэр молодей тей батюшка ужэ запрэшчае, кажэ ріс з ізюмом трэба.

На хрысціны готовылы кроха ліпшэ стараліса, кашу ужэ грошы класты пшонну. Посыдять, вып’іють да тогды ужэ кашу становлять, кажуть класты на кашу. Хто скількі можэ, ніхто нікого нэ обговарывав, по возможності.

У п’ятныцю ужэ ж піклы коровая, у суботу коровай, в нэділю вэсілля. А в понэділок ділымо коровай, а во второк, він до ней у госты, а в сэрэду вона у госты. Цілы тыждэнь. Місылы выбраны жінкі – шоб не розыйдяна була, нэ вдовыця була, так о, шоб була пара з чоловіком, чэтыры іх, дві місять, співають коровайны пісні. Бувало і росплавіться, і з пэчі нэ ввыймеш, я думаю, што это ужэ у кого судьба якая, саджалі ў міскы, у то, шо рэшэто сіяты обічкі, шоб нэ розішовся, а як шо, то выймалы кірпіч. Шышкі втыкалы, різалы з грушок, з яблык, тройчастых тры і двойчастых дві, як хлопец, як дівка, то наоборот, накручвають цістом, квітамы убірають, да втыкають в коровай, да звязвають, да вжэ выносять, прыідэ хлопец со своім, дівчіны нэ вэзуть, да вжэ на стіл поставять того й того, шышкі поміняють, од дівкі, бо дівка ж ідэ за хлопця, двойчасту туды, а тройчасту туды пэрэставляють, а после ужэ в понэділок ділять да по кусочку ріжуть, да грошы платять. Сват пэршы чы брат дэлів.

Ніколы то коня дэржалы, бо як нэма коня, то чоловік ужэ бедняк, бо тэі шо конэй мають, то запряглы да поіхалы, а ты лэжыш да лэжы, да й гультай, коня, корову, дві дэржалы, мо хто і тры, овічкі дэржалы, чэрэда у нас завшэ была овічок, выпускалы на пашу в колейкы, козы ніколы нэ було, а тэпэр на весь Мотоль позорышча – гадость козы, то ж гадость. Мэнэ коза – то і врагові нэ взычу, это упадок, Господі! (смяецца) Она мэнэ закрутыть за ногу да упаду, а я вжэ нэ хочу. Місяцы два подэржу да заріжу, нэ хочу, нэ хочу! Бо я вжэ нэгідна, як дужа была то вывіду на возэро, а там садок, а вона добігла, а той як прыідэ – выстріляю, выстріляю эты козы, поубываю, а я пільную-пільную-пільную тэ козы, а вона дужа-дужа-дужа, рукі попэрэрізвае, гэтак тягнэ. Хто далёко од воды, то курэ однэ діржалы, а хто бліжэ, той гусы, качкы, у мэнэ постоянно качкы булы. На возэро воны самі побыглы. А тэпэр вжэ ніхто нэ выпустыть, боятся, бо крадуть п’яніцы. У Дідовічах вобшчэ всі п ‘іють, там страх Божы што робіцца. Трі душі мо в цэркві булы на Пітра, нэ всі ж п’ють, мо хто нэ п’е, но пошчы всі, там лавочніца торговала, казала – нэвыносімо – там чы молоко чоловік бэрэ, чы хліб, там ісключытельно не побачыш коб хто хліб брав, воны выно й выно й выно, нэвыносімо. Мазамы выно можно в лавку возыты. Раз-два разбэруть, да й грошы е, Господі. У нас нэ п’ють, одна з-під Мінска е тая Валэнтіна, п’янюга, а так больш не.

Сіялы ныколы і гурок, і гарбуза, на полі грэчку, лён сіялы, а тэпэра вжэ добра, і роботы в колхозі нічого нэ трэба – нэ полоты, ні навоз накідаты, ніхто нэ ідэ. А нам жэ трэба палочка (смяецца), як пенсію получыть, то трэба выходыть, пенсія малая, алэ мне хватае – куры своі, коза, шчэ дэржала й свына, но ужэ мо рокы тры нэ дэржу, на шо она мэні тая свыня, діты всі раз’ехалыся. Чоловік умэр в 74-м, корову дэржала, ходыла з косою. 3 овічок выроблялы кожы, да кожухы шылы. Жыр овечій лій называлы. Холоднык варылы обыкновенно, лапы смалылы, копыткі, всэ і вкусны холоднык получавса. Яйца варылі й жарылы, пару штук бэрэш на полі, да бутылку молока, да колы сало, но його мало було, бо трэба було дэржаты того свіна, а тэпэр діты нэ глядять ні на сало, ні на: м’ясо. Ніколы маты нэ пітала тобі шо ты істымэш – встала да понаварвала.Да пошла на роботу, а тэбэ ныхто нэ пытае.

Дітам куплялы – ніколы ганучнік возыть, візьмэмо тых трапок, і кажэмо – дай дытыні конхветыка, а пушка така плоска була, да выйме того плоскенького, вышневенького, зэлененького леденцы, радость яка була дытыні. Мо дэ хто багато жыв, то і шчас е.

На Коляды готовалыся. Шо у кого ліпшэ було, опікалы кумпяка того свынні, костыну тую выймэш, да мякоть опічэш, і на Пасху пэчэш, і сто грам е. Ніколы ждэш Колэд, бо то ж нішо будэ смачнэ, а тэпэр празнык кожон дэнь.

В грыбы мало хто ходыв, далэко вэльмы, а в рыбы то я з волочком ходыла аж на жідіння, то таке озэро далёко, тэпэр там вжэ годують рыбы, да ідэм учэтырох, вдвох тягнэш, а вдвох заганяють. Жэншчыны ходілі. Ідэм туды з тым волочком, а назад нэсэм рыбы мо два вэдрі. Алэ якіж рыбы на той волочок, малэнькі, а мама моя кажэ – ходім, Ганна, ходім на кроха, в канаву, а я вжэ чэрэз плач, на шчупака, така кломня, два кія, а він хытры, шчупак, прыгне чэрэз тую кломню, дві торбы наловылы, а я злая на тую матэру, а в ягоды нэслі вэдро ягід назад, чэрнікі, і в грыбы, она надто уміла іх збіраты, тыэ кузлякув. Шчупаков жарылі і сушылі на зіму, і всэго насушыть, то вжэ Діды, ті вжэ хата не зачыняеться – дай, Таттяна, кузляків, жмэню ягід, і давала, на тую жміньку сухых, добру полову слоіка трэ набраты, а воны дома сідять, а прыходять – дай. Сушылі на сонце, коб пов’ялы, а в пічі досушвалы. Нэ зачынят да і добрэ. Яблокі сушылі, а тэпэр ніхто не хочэ нагнутысь».

Запісана ад Марзан Ганны Максімаўны, 1927 г.н.


«Я тут радзілася, а на это место замуж прыйшла. Выйшла ў дваццаць год, яшчэ і дваццаці не было. ЁН жыў тут праз вуліцу.

Свое поле было, рож, лён сіялы, одежа льняная была, ткалі самі, і повэрхню. Сіялы шчэ просо, грэчку, авёс, ячмень. Кормовых буракей не было, свеклу красную, бобы, фасоль, мак – тогды мак можна було сіяты, тэпэр нэможно, штрафуюць, да і за ноч вырвалі б. Коровы, лошаді трымалы, тогды не було лошадэй, по однэй на каждым дворы. Усяк трымалі, по тры, по дві, хто як. Куры трымалі.

Хліб самі піклы. Діжа называлоса. Дэрэвляныя бочкі былі. Закваску робылы. Жорны былі, ручныя, была і мельніца, но плаціць трэба було. Печ вымяталі -поміло звалось. Помыло. (смяецца) Печ готова – коб стала білая, усэрэдыне коб напалылася добрэ. На лопату клалы дубовы лыст, отрубамы кроху посыпалы, о, так і без лысту бувало пеклы, алэ на лысту то быў запах такі укусны. Капусны і дубовы, тоді запах такі буў. Круглыя былі булкі. У піч як саджалі – хрысцім. Первую булку хрысцілі. Дверы неможно стукаты, каб узняўся, коб ныхто не входыв на кроха, як вжэ сажаемо в піч. Ну кажуць, што як зрушваецца вроді хліб. Не знаю, чы это так було. (смяецца) Як на пічы діты булі, дык яны там не сіділы, бо гарача ж піч була. Накалыться, да гарача була. А мой дак той ганяў, я не така старая, коб тэе давнішнее пом’ятала. Потім хліб вынімалы, да на стол клалы. Настыльныкі такі булі хорошы, клалі на стіл, водой повэрху полывалы. Сэм’і большыя булы, то хутко він і з’ядаўся, не було што заховаты, так він лежав і нэ портывся. Стараліса, як дэ крышачка якая бы не ўпала! Добрэ относылысь до хліба, бо кажуць – одна крышачка можэ спасты чоловіка, коб нігдэ хлібом нэ роскідалыся. Дзіцюм як піч палыться, да такіе лэпёшкі всэ, моя мама пікла, свэкровка як прышла, лэпёшкі всэ піклы, на лыстыну, посыплем кроха отрубэй, пэрэд полумнем, огнём у вусцях, так от шчытайце – ото піч, а то усце, добра накальваецца, то такіе лепёшкі такіе укусные воны вжэ булі. Пеклы поскрыпташку крэстыка, усэ обычно, і так бы булочку зробяць, як діжу вышкрэбтуць. 0 такую булочку, альбо крэсітыком зроб’яць. Булку звалі бохун. Хазяін його різав, а як ужэ мой не прыходыть – хто попало, маты моя різала діты ж нэ різалы. Сушылы сухары да квас робылы. Як у літо жаты ідэм на полэ, то сухарэй жытніх насушымо да квас. Залывалы водою, начінав кроха бражыты, да і укусны квас. Пырогы шчэ пеклы із пшэныці, ну на празнікі всэ пэклы, так само бы і хліб, оно ужэ нэ в діжы, ночвы такіе былы.

Жур маты робыла, а як – нэ знаю. Муку апарыць, водою розвелы і ў печы запарылі. Робшы зацірку, молоко закіпіць, кроху водою, у муку, кроху рукою затрэш кусочкі – саламаха называлася. Локшу робылы, на Пасху, муку мысылі, раскатвалі, машынкі не було, ды рэзалі, таўсцейша была як тэпэр. Крупы рабілі з проса. Пшана. Товклы, сіялы просо ў жорнах. Варылі – крупнік звался, і з грэчкі варылі, із проса. I кашу варылі. А варылі так – моркву ў молоко повараць, поварацца, потым крупы – надто укусно з морквою получалося. Казалі – каша з морквою. Это на кажды дэнь варылі – кашу і капусту, а не, то шо другэе, буракі варылі. Ну это свякла, як ужэ вона выростэ, то і ботвы молодэнькей, гэтага укіне, гэтака укусна яна была, ботвіння говорылі. Ну гэто надо было штоб за дэнь з’ілы, это кажды дэнь трэба було варыць, нэ оставлялы. Это на обід, это на полудэнь, а на вэчур – картошка, это спецыяльно було зроблено – у піч, у вуголочок ставілі чугунка на прыпечку, да варылі вэчэру. Картопля як почістяна – то шкрэптана альбо обрізаны, а цілікі – то тэпэр як у мундірах, нэ обрізаны. Я нэ пом’ятаю, коб мы жарілы, нэ було дэ, гэто ж газ то жарыш, тоды в печі не жарылы, кружочкамы такімы різалы, да тушылі. Сала, м’яса. А шчэ бабку картоплёва бабка, на тэрці потрэмо, у горшчык нальемо тэй, стане бы густэ, яйцэ уб’емо, то укусна була бабка. То молоко закіпіць, напгрэмо, вычавымо (выжмем) да ужэ каталі, да робылы клёкі, да закідалі ў молоко. Не начынялы, м’яса нэ набэрешся. Коўма называлі, почыстяна, зварыцца, то потоўчэмо, таўканіца звалі. Дранікі робылы, казалі млыньцы по-нашому по-мотольскому. У нас жэ розговору каждой дэрэвні свій.

Пеклі ў печы.

Бліны робылы на кіслым молокові, з білого, пшэнічного, як дрошчі е, то постоіць. Робылы коржы, пшэнічна мука, да замісім, масло ў маслобойках, масло свое вкуснее, пахныть, да молока, да яец, да легенько піч натопіш, да робілі такі формы – бляхі. Ну субота, корнаткі дэнь, шчэу цэркву буду ітды. На шэсть. На хор ходю.

3 молока робылы густэе – оттоплялы, ставілі ў піч, сыроватка остается, потім откідаешу кідунчык – такі мешочэк, да ліпілы сыру мысочку, да волюць смітану у льняную трапочку, да высушыць на сонце. Укусны сыр такі быў. Тэпэр Пэтрівка (Пятроўскі пост), постылы люды, я то молока крохі і йм. А тогды коровы не так як тэпэр – мніга молока, а тогді коб крупніка зварылі. Тры разы йілы- сніданне, обід, полудэнь, і вэчур. Молылыся перэд едою, я як прышла замуж, думала як я буду, а пошім одважыласа, ды і стала хрыстітыся.

М’ясо засушвалі, і солылы, у дзіжах, сіллю засыпалі, гнётам, камянём прыкладвалі, на сонцэ коб копчонэ. Сало солылы, обвяжуть льняною трапкею, сало лежыть. Холодэць то з зэлэні, а з м’яса то холоднік. Варлі, разлівалі у такі місочкі глінянэ.А шчэ робылы товсту ковбасу – то з пэчэні, почэк, лёгкого, шкуркі, то унутрэності. А з м’яса – то м’ясная ковбаса.

Верцяга – то макітру называлы, мак тэрлі, воды долывалы, кроху сіллю. Грыбы збіралі мніга – бабкі, краснюкі, лісічкі, рэшэтяхі,маслякі – і варылі з капустою, і сушылі. Поддубныкі намочвалы ды солылы. Квасу з грыбов не робылы.

У мэнэ батько буў рыбак, то шчуку, сома – я дужэ любыла, лінькы, карасі, ракі шчэ булы. Солылы, попорэму (пачысцім), то з хріну лыст, і под гнёт. І холоднык робылы. Шчупакей фаршырованы – то знымалы кожу, м’ясо од костыны, потім луку всякей заправы, окропу, да ужэ яйцэ уб’е тоды да зробыць такі фарш, то поварыться, а клёцкі робылы, як остае фарш, то варылі разем з тым што ў кожэ, там захолонэ, то стараліся з’істы, як ні, то вылывалі свінням, і свіжэ варать.

Пілі квас, як ішлі на поле, а так просто воду. Сік з бірозы спустлі, кісель варылі – як з картоплі тэртоі крахмал натэчэ, то ягодамі закрасымо. Сахару не було, мэду нэ було пчолэй, нэ гэбы тэпэра. А шчэ то як в кого кашэль, то варылы настой – багно, подорожнік, мяту. 3 яблык і грушы компот варылы.

А гэта ўжо празнічны быў настыльнык, як в нэділю закрывалы, і бохун завшэ лежав на столі, і росходуеться той, то другого кладуць, коб завшэ на столі хліб лэжав. Не цэлы, з його різалы да йілы. Снідалы, обідалы.

На празныкі готовылы пірогы, на Петра напэкла то вжэ дэ в кого хліб выходыць, як дэ поспіла кроха жыта, то ідуць, дожнуць, да ужэ ж коб було з пэчі, то на Пэтра, а на Іллю (2 жніўня), то ужэ кажуць – “поўну піч наллю”, тогды і картошка наростэ.

На Коляды хаты ж бэлылы, обязацельно трэба хату всю помыты, побэлыты, добра прыготовлялысь, кабана білы, да всё, тогды готовылы і ковбасы, і холодэц, той холодэц варылы, і мняса выпікалы, сала выпікалы, добра готовілысь. А вжэ як тэпэра – то котлеты, то голубцы, такого не було. Варылі ў горшчыкові посну кашу з ячмэню (ячна каша), называлі куцця. Крэсцікі робылы на окнах, на двэрух, на сараю, я і тэпэр роблю, Коляду запісваю. А потым ужо саділысь вэчэряты, клалы пуд скатэрть сіна – я і тэпэр кладу. Молылся, всі молылыся тогды. Стараліса коб 12 блюд було, бо 12 месяцев жэ в году. По вэчэрі помолшыса ды і спаты ложылыса. Мы не гадалі, я змалку пошла у цэркву, то я знала, пільновала цэркву.

Масленіцу мало отмечалы, тэпэр ужо отмічають. Бліны то пэклы, трэба було білыя, з пшэнічное мукы як е срэдства. На Масленіцу шчэ просілі прошчэнія, у прашчальную неділю, всі казалі, як садятся вэчэряты: “Простімэні батько і маты, бо я шо годі і нэ послухала, согрэшыла і нэ так робыла”, і малэнькі діты должны булы казаты.

У піст не йілы вжэ нэ сала, нэ мняса, постылы люды, гэтак ужо постылы, шчо горшчыка вышаруюць, коб нічого не було в йому. I в болота навіть ходылы да постолы людэ за водою да за хлібом. Пшонну кашу варылы. Батько рыбак буў, далёко робылы, пішком мы всі ходылы, дак як ночуем, о, рібна ловля, да і рібы вкусныі, і каша укусная, рыбу варылі у чыгунчыках, ставалілі ля купала да й варылі уху.

В піст мак тэрлі, коноплі, оліі, мачалы картоплі в оліі, да йілы. Грыбы да ягоды сушылы, варылы да йылы.

На Пасху як у каго кабанчык заб’юць да ковбас наробляць, да м’ясо напэчуць, яец накрасяць, пырогы напэчуць, локшу робылы, намысяць да накатаюць.

На Юр’я скотыну всэ выгонялы, запасвалы, яешню робылы на проводную нэділю, ужэ после Пасхі. Троіцу отмечалы – о ужэ трохэ е зелёного да плешнякув, у хату і на дворы – бэрозамы і клёнамы покроха. Готовылысь добра, готовылы таксамо бы і на Пасху. Тры дні тогды і в цэрквы служылоса.

Зажынкі отмечалы обязацельно, варылі вжэ кое-шо такее, варылі кашу, яечні спечуць, ну шо тогды было варыць? Сыр був. В поле бралі шо в кого – пляшэчку молока, хлеба, як е гурок, то і гурочка, ну шо в кого було, тэе бралы. В бутылках молоко, і бутылку в торбочку, і хліб, як м’ясо і сало вкруцьвалы у льняную трапочку. Но все було в торбоццы. Яйцэ хто зварыць. А вжэ як картошку копалы, я пам’ятаю, мама кашы пшонной наварыць ды укрутыть у мэшок, да надто укусна була, тэплэнька. Дажынкі тожэ отмечалы, прыготовляць кроха вэчэры.

Дыды отмечалы – вечэру варылі, посна була вэчэра абязацельно, не мніга блюд: капуста посная, рыбы як у кого рыбы, компот, каша посная, і робылы з мэда куццю такую, у нас з воды робляць, воды да мэду кроха. Пырога пэклы скоромного, пар коб шов на столі з пырога, нэ ріжуть, а поламлють, нэ ріжуть, бо він станэ глізовый як порэжэш. Молылыса да куцці по тры разы учэрпнуты, да вэчэрялы, да знов по разу, да знов помолылыса да свічку палылы. Со стола нэ убыралы, ночовало. Покойнікі коб прышлы да поілы. Цело ж ідэ до зэмлі, а душа ж жывая. За столом була вся сем’я. Ходылы на могілы, хліба чуть бралы. Я тожэ всэгда роблю, да лыжок мніга накладу, бо мама казала, потому шо далёка, покуда всі попрыходять, то пізно трэба робыты вэчэру. Далёко трэба пока попрыходять. А вжэ в суботу ішлы в цэркву да вжэ в суботу можна і скоромнэ було йісты.
1   2   3   4   5   6   7   8

Падобныя:

Ад імя фундатара выдання Беларускага грамадскага аб’яднання \"Адпачынак у вёсцы\" выказваем удзячнасць Іванаўскаму раённаму І Мотальскаму сельскаму выканаўчым iconСацыяльна-эканамічнае развіццё сельскіх тэрыторый на падставе традыцый І культурнай спадчыны
Рэалізуецца дзякуючы фінансавай падтрымцы Еўрапейскага Саюза І фонда “Еўразія”, прынялі ўдзел прадстаўнікі мясцовых органаў улады...

Ад імя фундатара выдання Беларускага грамадскага аб’яднання \"Адпачынак у вёсцы\" выказваем удзячнасць Іванаўскаму раённаму І Мотальскаму сельскаму выканаўчым iconСтатут Грамадскага аб’яднання "Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны"
Прыняты ў новай рэдакцыі на пасяджэнні Рэспубліканскай Рады 29 студзеня 2006 года

Ад імя фундатара выдання Беларускага грамадскага аб’яднання \"Адпачынак у вёсцы\" выказваем удзячнасць Іванаўскаму раённаму І Мотальскаму сельскаму выканаўчым iconПалажэнне аб эмблеме Гродзенскага абласнога грамадскага аб'яднання маладых навукоўцаў «віт»
Афіцыйным геральдычным сімвалам Гродзенскага абласнога грамадскага аб'яднання маладых навукоўцау «віт» з'яўляеца эмблема, выкананая...

Ад імя фундатара выдання Беларускага грамадскага аб’яднання \"Адпачынак у вёсцы\" выказваем удзячнасць Іванаўскаму раённаму І Мотальскаму сельскаму выканаўчым iconЗварот Сакратарыята Грамадскага аб'яднання "Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны" з нагоды перайменавання вуліц І праспектаў г. Мінска
Вялікай Перамогі без грамадскага абмеркавання кіраўніцтвам краіны прынятае беспрэцэдэнтнае рашэнне аб перайменаванні галоўных магістраляў...

Ад імя фундатара выдання Беларускага грамадскага аб’яднання \"Адпачынак у вёсцы\" выказваем удзячнасць Іванаўскаму раённаму І Мотальскаму сельскаму выканаўчым iconПалажэнне аб архіве Гродзенскага абласнога аб'яднання маладых навукоўцаў "віт"
Дакументы Грамадскага аб'яднання "віт", якія маюць гістарычнае, навуковае, сацыяльнае, эканамічнае І палітычнае значэнне уваходзяць...

Ад імя фундатара выдання Беларускага грамадскага аб’яднання \"Адпачынак у вёсцы\" выказваем удзячнасць Іванаўскаму раённаму І Мотальскаму сельскаму выканаўчым iconРэгістрацыі арганізацыйных
Унесці новы запіс у журнал дзяржаўнай рэгістрацыі арганізацыйных структур аб’яднанняў з прысваеннем рэгістрацыйнага нумара 100 аб...

Ад імя фундатара выдання Беларускага грамадскага аб’яднання \"Адпачынак у вёсцы\" выказваем удзячнасць Іванаўскаму раённаму І Мотальскаму сельскаму выканаўчым iconБюлетэнь Міжнароднай асацыяцыі беларусістаў, 2011, №2 Дарагія сябры! Прапануем Вам чарговы бюлетэнь Грамадскага аб’яднання "Міжнародная асацыяцыя беларусістаў"
Прапануем Вам чарговы бюлетэнь Грамадскага аб’яднання “Міжнародная асацыяцыя беларусістаў”

Ад імя фундатара выдання Беларускага грамадскага аб’яднання \"Адпачынак у вёсцы\" выказваем удзячнасць Іванаўскаму раённаму І Мотальскаму сельскаму выканаўчым iconГрамадскага аб’яднання "Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны" Мінск 2007
Тбм дзейнічае ў адпаведнасці з Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусь, Законам Рэспублікі Беларусь “Аб грамадскіх аб’яднаннях”, Законам...

Ад імя фундатара выдання Беларускага грамадскага аб’яднання \"Адпачынак у вёсцы\" выказваем удзячнасць Іванаўскаму раённаму І Мотальскаму сельскаму выканаўчым iconСклад арганізацыйнага камітэта
Цэнтральнага камітэта грамадскага аб’яднання ”Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі“

Ад імя фундатара выдання Беларускага грамадскага аб’яднання \"Адпачынак у вёсцы\" выказваем удзячнасць Іванаўскаму раённаму І Мотальскаму сельскаму выканаўчым iconС т а т у т рэспубліканскага грамадскага аб'яднання «таварыства беларускай школы»
Змяненні І дапаўненні ў Статут зарэгістраваны Міністэрствам юстыцыі Рэспублікі Беларусь 17 кастрычніка 2003 года

Размесціце кнопку на сваім сайце:
be.convdocs.org


База данных защищена авторским правом ©be.convdocs.org 2012
звярнуцца да адміністрацыі
be.convdocs.org
Галоўная старонка