Пясняр палесся




НазваПясняр палесся
Дата канвертавання28.10.2012
Памер119.6 Kb.
ТыпДокументы
Цімох ЛІЯКУМОВІЧ


ПЯСНЯР ПАЛЕССЯ


Уладзімір Дубоўка і яго «Палеская рапсодыя»

Паэзія Уладзіміра Дубоўкі — яркая старонка беларускай літаратуры, дзе паэт выказаў захапленне Беларуссю і любоў да яе прыроды і людзей. Хараство роднай зямлі адгукнулася ў яго сэрцы задушэўнай песняй.

Хвалявалі Уладзіміра Дубоўку паданні і легенды пра Палескі край. Паэта заінтрыгавалі, паводле яго ўласнага прызнання, выказванні пра Палессе рускага пісьменніка Л. Вайталоў-скага (1876—1941) «...Якой гармоніяй, якой неўтаймаванаю прадуманасцю дыхала гэтая грубая, моцна збітая палеская праўда! I хто назаве гэтую стройную цэльную сістэму, якая абдымае ўвесь свет чалавечай думкі, забабонам альбо лухтой? Хіба не больш у ёй шырыні і разумення, мудрасці і выразнасці духу і чулай успрымальнасці да прыгажосці, чым у натурфіласофіі Шэлінга ці ў міфалогіі грэкаў» .

Уладзімір Дубоўка марыў пабываць на зямлі, што авеяна славай, таемнасцю і загадкамі. Сваё жаданне ён ажыццявіў толькі пасля рэабілітацыі, пасля трох дзесяцігоддзяў адарванасці ад Беларусі, калі атрымаў у 1958 г. магчымасць вырвацца з вымушанага шматгадовага маўчання, вярнуцца да творчай працы. Тады ж паэт наведаў родны Нарачанскі край, а ўлетку 1959 г. зрабіў падарожжа па Палессі.

У час гэтай паездкі Уладзімір Дубоўка, паводле сведчання яго спадарожніка Васіля Віткі, абышоў усе вуліцы і зялёныя ўскраіны Кобрына; ездзіў па Днепра-Бугскім канале; на кацеры дабіраўся з Шнека ў старажытны Тураў, а потым — у Мазыр. Уладзімір Дубоўка пабываў у самай глыбінцы Палесся — у вёсках Радзівілавічы, Букча, Тонеж на Тураўшчыне, якія славіліся сваімі спевакамі і танцорамі. Ён з цікавасцю знаёміўся з побытам палешукоў, з іх своеасаблівым нацыянальным каларытам жыцця, з даўнімі народнымі звычаямі.

3 юнацкай няўрымслівасцю і няўтольнай прагнасцю ўглядаўся Уладзімір Дубоўка ў жыццё. Гэта было яго вяртанне да сваіх вытокаў. Васіль Вітка засведчыў: «Майму дапытліваму спадарожніку хацелася як мага болей убачыць, пачуць, пагаварыць з кожным новым знаёмым...» .

Пазней Уладзімір Дубоўка ў размове з Сяргеем Грахоўскім прызнаўся, што ў час вандравання па гарадах і сёлах Палесся яго ўсё хвалявала і захапляла, прымушала прагна ўглядацца ў новыя рысы аблічча роднай зямлі, чуйна прыслухоўвацца да кожнага руху народнай душы, выклікалі замілаванне энергія і талент працоўнага чалавека .

У сваю чаргу палешукі цягнуліся да паэта, сівая барада якога, праніклівыя і вясёлыя вочы, лагодная ўсмешка рабілі яго падобным да сапраўднага чарадзея.

«Колькі мы пабачылі цікавага на Палессі! Колькі сустракалася нам добрых людзей, колькі мы наслухаліся цікавых апавяданняў, прыгожых песень і казак!.. Перадаць гэта коратка — нельга»,— захапляўся паэт . Уражанні ад прыроды і людзей Палесся былі настолькі вялікімі, што перасягнулі ўсе чаканні. Паэт не памыліўся, калі абраў палескі маршрут у пошуках творчага настрою.

На хвалі радасці вяртання да паўнацэннага жыцця, на хвалі паэтычнага ^ўзлёту стваралася каларытная кніга звонкіх вершаў «Палеская рапсодыя» (1961). Аб яе жыццёвай аснове сведчыць Васіль Вітка: «...Для мяне асабіста — вялікая асалода чытаць і перачытваць яе старонкі. За кожным вершам я пазнаю людзей, з якімі мы сустрака-ліся, прыгадваю мясціны, што асабліва ўразілі нас сваім хараством» .

Уладзіміра Дубоўку вабілі людзі Палескага краю, працавітыя, разважлівыя, спагадлівыя. Ён па-юнацку захапляў­ся іх духоўнай чысцінёй, адкрытасцю душы, шчырасцю і

чуласцю. Паэт сэрцам гарнуўся да людзей, якія, нягледзячы на тое, што «прыйшлося многа гора выпіць ... на балотах» ( “песні былі як вецер асенні, / капалі слёзы з тых песень/ над светам»), і ў пакутах не згубілі сваей чалавечай годнасці:

Народ палескі гэта волат,

яго і гора не схіліла.


Разважны, горды, працавіты,

ён перамог усе пакуты.

На ворага хадзіў у бітвы,

хоць вораг быў аж вельмі люты.


Ён у змаганні браў натхненне

да дзей выдатных і да працы.

Сушыў балоты, біў каменне,

каб лепшай долі дачакацца. (Люблю вясну)


Аб мінулым, аб цяжкай долі палешукоў, аб іх пакутных выпрабаваннях У. Дубоўка са спачуваннем расказаў у вер­шах «Картуз-Бяроза» («Абліты кожны камень тут слязьмі і на дарозе пліты»), «Палессе», «Вёска Бясхлебічы», «Герб Мазыра» і інш.


Потам крывавым абліты здабытак

Ехаў у панскія свірны, аруды.

Лёсам пакрыўджаны, лёсам забіты,

жыў тут народ, проста кажучы, цудам...


Людзі збіралі карэнне ў лесе,

шнітку сушылі з сасновай карою.
Так пра жыццё і спявалася ў песні:



«Хлеб наш нясмачны
кара з лебядою,

доля няшчасная

гора з бядою...». ( Вёска Бясхлебічы)

Для Уладзіміра Дубоўкі характэрна тонкае чуццё пераемнасці сучаснага з мінулым. Ён настойліва падкрэсліваў, што новае ўзнікае як вынік напружаных і самаахвярных намаганняў многіх пакаленняў, што імкнуліся да светлых мэт, да адраджэння роднай зямлі. Прыём кантрасту, супастаўленне даўнейшага з новым часам дазваляў пераканальна паказаць сваю думку, узмацніць яе актуальнасць. Адлюстраванне цеснага перапляцення гістарычнага мінулага з сучаснасцю выклікана філасафічным роздумам аб вечных за­конах жыцця: «не шкода дзён мінулых чалавеку, / калі сумленна ён служыў народу», «Жыццё яно такое: не спыніцца, не стане. / Прыводзіць за сабою ўсе новыя пытанні». Паэт услаўляў высокія гуманістычныя ідэалы. Пранікліва-ўдумлівыя назіранні за палешукамі навялі Уладзіміра Ду-боўку на думку, што «дзівіцца трэба ўпартасці і сіле, / якую меў заўсёды наш народ». Мужнасці і самаахвярнасці людзей ІІалескага краю, якім даводзілася ўзнімаць зброю толькі дзеля таго, «каб знішчыць здзек, няпраўду на зямлі», ён прысвяціў вершы «У Тураўскай пушчы», «Голас партызана» і іншыя, што ўспрымаюцца як балючая споведзь народнай памяці.

Уладзімір Дубоўка апаэтызаваў руплівую стваральную працу палешукоў, выказаў сваё захапленне іх кемлівасцю, майстэрствам рук, энтузіязмам («не вырастаюць самі камяніцы, I узносіць іх народ працоўны ўвысі»), у будзённых справах убачыў прыгажосць, адчуў сапраўдную паэзію («Думкі на будаўніцтве», «Завяршылі мур», «Стварыў ён залатое руна», «Старобінская казка — Салігорская быль» і інш.). Паэт, якому давялося ў час незаконнага пазбаўлення волі працаваць мулярам, сталяром, тынкоўшчыкам, маляром, эканамістам, бухгалтарам, сцвярджаў, што менавіта кожная праца павінна быць карыснай для Радзімы. Гэтым тлумачыцца рамантычнае ўслаўленне чалавека-стваральніка, шчырая зачараванасць тымі, хто аддае сябе ўсяго служэнню роднаму народу.

Замілаванне выклікала ў паэта маладое пакаленне палешукоў, якое ўмее натхнёна і ўпэўнена працаваць.

У «Палескай рапсодыі» шэраг такіх шчымлівых мініяцюр, у якіх скупыя радкі з ёмістым словам надаюць прыватнай падзеі ці канкрэтнаму факту значны сэнс. Добра вызначыў ролю вершаў невялікага аб'ёму у дубоўкаўскіх «палескіх» творах М. Ярош: «Мініяцюры быццам цэментуюць увесь цыкл. Падобныя невялічкім крыніцам, што выносяць на паверхню сцюдзёныя струменьчыкі захаванай у нетрах зямлі цудадзейнай вады, яны асобнымі «струменьчыкамі» выяўляюць глыбінную ідэю кніжкі — ідэю чалавечнасці» .

Прадстаўнікам маладога пакалення Уладзімір Дубоўка прысвяціў вершы «Волаты-асілкі”, «Шафёр таксі пасажыраў чакае, «На спеўцы ў Тураўскім клубе», «Тураўская Галя» і інш.

Уладзімір Дубоўка творча выкарыстаў сюжэты і матывы вуснай народнай творчасці. У зборнік увайшлі напісаныя паводле народнага вершаваныя казкі «Хто дужэйшы?», «Кветкі — сонцавы дзеткі», «Матчына парада», «3 і м а і Лета», «В я л ь м о ж н ы П ы х», у цэнтры якіх — просты чалавек з яго любоўю і нянавісцю зямной, з яго назіральнасцю, уменнем знайсці выхад са складанага становішча, з яго сакавітым гумарам і трапным словам. Дыяменты народнай творчасці ў гэтых казках заззялі новымі гранямі, узмацнілі мастацкую выразнасць твораў.

3 непасрэдным захапленнем і любасцю апісаў Уладзі­мір Дубоўка непаўторную прываблівасць палескіх гарадоў: «...прыгожы незвычайна Кобрын» («Н а аўтобусным вакзале ў Кобрыне»), «цудоўны Пінск, дзіця вякоў» («Пінск»), «быць прыгажэйшым немагчыма», чым Мазыр («Дождж у Мазыры»). Вялікая жыццелюбівая сіла заключана ў гэтых прызнаннях.

Як і ва ўсёй сваёй творчасці, у «Палескай рапсодыі» Ула­дзімір Дубоўка шмат увагі надае праблеме ўзаемаадносін чалавека з прыродай. Ён з эмацыйнай прыўзнятасцю і душэўнай цеплынёй апяваў палескія прасторы, лясы і рэкі. У харастве палескіх краявідаў паэту бачыліся рысы дзівоснай красы. На зямлі Палесся «дубы неба падпіраюць», «ад кветак улетку... водар духмяны, / увосень віюцца кілімы туману, I зіма свой абрус беласнежны пасцеле / з найлепшай, са срэбнай, з пушыстай кудзелі».

Асабліва зачаравала Уладзіміра Дубоўку Прыпяць. Паэт апяваў яе з рамантычнай узнёсласцю, з асаблівым замілаваннем: «Прыпяць і неба, і зоры калыша, / няма ні ліку, ні меры, ні краю» («Ноч на Прыпяці і казка пра зоры»), а сонечная «дарога ўперак Прыпяці» здавалася па­эту быццам «тканая з прамення, / або з крышталю ці са шкла / ці з самацветнага камення...» («Усход сонца п а П р ы п яці»).

Цудоўная ноч!

Не прыдумаць такую!

Ніяк не прыдумаць такую сумысна!

Ні гэткай дзяўчыны,

ні Прыпяць другую,

ні гэтых прастораў

квяцістых і пышных...

Кветкі —сонцавы дзеткі. У мажорнай настроенасці пейзажных вершаў прываблівае маляўнічая свежасць вобразаў, багатая метафарычнасць, сакавітасць і мілагучнасць мовы, шчырае захапленне палескімі краявідамі.

Палессе Уладзімір Дубоўка ўспрыняў, як «цудоўны, казачны кілім. . «Зачараваны палескай стараной», ён з любасцю ўсклікаў: «Залатое Палессе», «прыгажосць невыказная».
Паэт лічыў, што на зямлі няма другой такой цудоўнай старонкі, як Палессе. У вершы «Люблю вясну» сцвярджаў: «Анідзе, хоць свет прайдзі ты, / такога хараства не ўбачыш». «Падобнага няма нідзе, падобны нават не прысніцца»,— гэ­та ўжо з верша «Усход сонца на Прыпяці». Такое прызнанне з вуснаў чалавека, які нарадзіўся ў цудоўным Нарачанскім краі, аб'ездзіў усю краіну з захаду на ўсход, бачыў Волгу і Дон, Байкал і далёкаўсходнюю тайгу, заслугоўвае даверу. Адметна, урачыста, асабіста і пяшчотна гучыць апошні верш цыкла «Палеская рапсодыя»— «Фінальны акорд» :

Знікаюць вобразы, адлюстраваныя ў вадзе.

Знікаюць пушчы і гаі ў тумане.

А вобраз твой, Палессе,

і тваіх людзей

у сэрцы у маім ніколі не растане.

Уладзімір Дубоўка ўславіў адметную матэрыяльную і духоўную культуру палешукоў, выявіў і занатаваў у вершаваных радках іх сацыяльна-псіхалагічны склад, узаемапаразуменне з навакольным светам, іх характэрныя традыцыі і звычаі. Героі паэтавай лірыкі — носьбіты лепшых якасцей беларускага народа. Для У. Дубоўкі Палессе ўвасабляе ўсю Беларусь, яе славу і мудрасць, яе прыроднае хараство.

3 вышыні гадоў бачна, што сярод твораў пра Палессе ёсць і апісальныя вершы, і вершы без эмацыянальнага накалу, і вершы павярхоўна-публіцыстычныя, і ідылічна-лёгкаважкія, але, паводле трапнага назірання Аляксея Гардзіцкага, арганічнае, унутранае адчуванне і разуменне жыцця людзей і прыроды сведчаць, што Уладзімір Дубоўка быў паэтам народным, для якога блізкімі, роднымі з'яўляліся ідэалы на­рода, яго светаўспрыманне.

Вершы Уладзіміра Дубоўкі пра Палессе напоўнены верай у жыццё, у неабходнасць гарманічнага паразумення чалавека з прыродай, з навакольным светам. Яны насычаны аптымістычным настроем, мудрасцю. Грамадзянская палымянасць паэта адчуваецца ў кожным творы.

Лірычнае светаўспрыманне Уладзіміра Дубоўкі багатае, адметнае, свежае. Ён валодаў жыццярадасным талентам, маладой няўрымслівасцю, адчуваннем вечнага і непаўторнага ў штодзённых буднях. Паэт умеў бачыць унутранае багацце чалавека, захапляцца хараством чалавечай душы. Пяшчотна і мякка пісаў ён пра тое, што было яму дорага і выклікала захапленне.

Сталы майстар з вялікім жыццёвым вопытам, Уладзі­мір Дубоўка надаваў сваім творам адпаведную форму. Многія яго вершы напісаны ў выглядзе размовы з чытачом, другія — быццам роздум уголас, трэція — шчырыя прызнанні аб запаветным («Iнтрадукцыя», «Дарога», «Люблю вясну» і інш.).

Уладзімір Дубоўка ў палескім цыкле ў большасці выпадкаў карыстаўся традыцыйнымі чатырохрадковымі строфамі, але надаваў ім адметнае гучанне. Гэтаму спрыяла майстэрскае валоданне словам, уменне надаць яму патрэбную асэнсаваную нагрузку ў сказе, знайсці гнуткую інтанацыю, вытанчаную інструментоўку, своеасаблівую кампазіцыйную пабудову, напоўніць радок багаццем гукавых сугуччаў, яркімі рыфмамі (пшаніца прамяніцца, шукання — ка­мень, гронкі патомкі, умельцы каля Лельчыц і інш.).

Невыпадкова, напрыклад, выклікае ўсеагульнае захап­ленне «Дождж у Мазыры». Верш складаецца з дзевяці чатырохрадкоўяў, але не «распадаецца» на тры роўныя часткі. У першых чатырох строфах (спасылаемся на дзве з іх) — малюнак надыходзячай навальніцы:

Павольна, ціха над зямлёй,

нібы валы, бліжэюць хмары.

Дзе чарадой, дзе грамадой,

дзе падабраныя да пары...


Магчыма, там грыміць пярун?

Ці дзе варочаюцца жорны?
Ці, можа, ляскае бізун


за даляглядам цьмяна-чорным?..

Тут выразна акрэслена пераднавальнічная атмасфера. Да таго ж паўтор зычных р, г, ч, н, а таксама паўтор галоснай а, дакладна выяўлены гукавы воблік слоў дапамагаюць чытачу яскрава ўявіць тое, аб чым піша паэт.

У наступных трох строфах верша (спасылаемся на дзве з іх) — апісанне дажджу:

Знікае смага тая скрозь,
што панавала тут праз лета.
А дождж, як наймілейшы госц
ь,
вясёлы госць! ідзе над светам...


3 высокіх дрэў знікае пыл,

знікае з вуліц брукаваных.

У Прыпяць пыл увесь паплыў

завулкамі, як рукавамі.

Апісанне дажджу звонкае, радаснае. I не апошнюю ролю адыгрывае алітэрацыя гукаў з, с, якая дапамагае ўявіць тыя змены, што адбываюцца разам з дажджом у прыродзе. Такса­ма дарэчы выкарыстаны алітэрацыя і асананс у радку «У Прыпяць пыл увесь паплыў», якія дапамагаюць «здагадацца» аб радасных зменах, што адбудуцца пасля дажджу.

У каларытна-рэльефнай выразнасці радкоў не апошнюю ролю адыгрывае іх дынамічнасць.

I нарэшце, гэтыя заключныя, дзве цудоўныя страфы, у якіх гучыць урачысты акорд верша, удзячнасць прыродзе, якая дапамагла высветліць непаўторную прываблівасць аднаго з найбольш старажытных гарадоў Палесся:

Калі спыніўся дождж зусім,

а ён спыніўся каля золку,

ў праменні ясным, залатым

устала сонца над узгоркам.


Тады Мазыр ва ўсёй красе

раскінуўся перад вачыма.

Тады пазналі мы усе:

быць прыгажэйшым — немагчыма!

Непрытрымліванне кампазіцыйнай сіметрыі не парушыла, а наадварот, узмацніла змястоўнасць і мастацкую выразнасць верша, яго самабытную скульптурную пластыку.

Маляўніча яркі вобразна-метафарычны лад твораў Уладзіміра Дубоўкі сведчыць пра высокую культуру паэта, пра яго ўменне знітаваць у моцны непадзельны сплаў змест і форму, прафесійнае майстэрства адшліфоўкі мастацкага слова.

Шэраг вершаў («Дарога», «Тураўская Галя», «Герб Мазыра», «Прывітанне на Прыпяць» і інш.) напісаны Уладзімірам Дубоўкам двухрадковай страфой, сумежная рыфмоўка якой дае магчымасць адразу акрэсліць і вызначыць думку паэта.

Шляхі і гасцінцы ў прасторах радзімы.

Над вамі праходзяць і вёсны, і зімы,


і лета цвятлівае з сонцам гарачым,

і восень сцюдзёная з ветрам і плачам.

Дарога

Чалавек жа заўсёды знаходзіцца ў дарозе: канчаецца адна дарога — пачынаецца другая. Неабходныя людзям шляхі-гасцінцы ператвараюцца ва ўвасабленне трываласці, цягавітасці і вечнасці.

Асаблівую адметнасць Дубоўкаваму вершу надае непаўторны гукапіс радкоў. На асобныя бакі гэтага яго майстэр­ства звярталася ўвага пры размове пра «Дождж у Мазыры», але гукавая імітацыя ў яго творах настолькі дасканалая, што варта спаслацца на яшчэ некаторыя прыклады, каб паказаць, як умела карыстаецца паэт гукам дзеля больш поўнага выяўлення задумы твора. Так, у пяцірадкоўі «На спеўцы ў Тураўскім клубе» настойлівае паўтарэн-не націскных галосных стварае адчуванне выканання харавой народнай песні. Крытык Дз.Бугаёў паказаў, як бліскучы гукапіс надае асаблівае хараство вершу «На замчышчы ў Тураве», дапамагаючы стаць яму запамінальным творам: «Калі тут Дубоўка піша пра старых князёў: Яны загінулі. Іх звон замоўк,— дык мы і чуем, як, памалу слабеючы, заціхае пазвоньванне зброі. А вось жывыя перасыпы пясчаных дзюнаў: Гара з пяску, Гісторыя ў пяску. Завеяна, засыпана, забыта Ці ручаямі збегла ў раку... Адным словам, верш літаральна звініць, выяўляючы маладую шчодрасць эмоцый таленавітага мастака, выдатнага майстра гукавой інструментоўкі» .

«Палеская рапсодыя» —- адна з лепшых кніг паэта — жывілася не толькі жыццёвым вопытам Уладзіміра Дубоў­кі, але і творчай энергіяй і багаццем мудрасці народа, разнаколернымі фарбамі яго мовы. Яна атрымала шырокі розгалас на Беларусі і за яе межамі. У 1962 г. гэты арыгінальны зборнік адзначаны Літаратурнай прэміяй імя Янкі Купалы. Вершы з яго перакладалі на рускую мову Ганна Ахматава, Аляксандр Пракоф'еў, Усевалад Раждзественскі, Мікалай Браўн, Марыя Камісарава і іншыя паэты.

У «Палескай рапсодыі» Уладзімір Дубоўка выявіў сябе майстрам таямніц жывога слова. «Цэльнасць паэтычнага настрою», «сапраўдную беларускую мелодыю» адчуў у ёй Усевалад Раждзественскі . «Я не чытаў, а ўпіваўся патокам вобразаў глыбокага роздуму»,— прызнаваўся ўкраінскі пісьменнік Іван Сенчанка ў пачуццях, якія ахапілі яго пры чытанні палескага цыкла . Сяргей Грахоўскі захапляўся умен­нем паэта «ў самых будзённых з'явах убачыць сапраўдную высокую паэзію» . Вершы «Голас партызана» і «Дождж у Мазыры» Алег Лойка вызначыў як залацінкі нашай паэзіі канца 50-х гг. Васілю Вітку «Палеская рапсодыя» ўяўлялася кнігай цудоўных вершаў» . Шырокім шматфарбным творам пра Палессе бачылася яна Аркадзю Марціновічу . Крытык Дз. Бугаёў акрэсліў зборнік У. Дубоўкі як «паліфанічную песню пра Беларусь і яе народ» .

«Палеская рапсодыя» прасякнута любоўю да роднага краю, выклікае светлыя пачуцці. Уладзімір Дубоўка сказаў пра Палессе адметнае, мілагучнае і прываблівае слова, якое ўспрымаецца як песня аб красе, велічы і славе Беларусі.

Дадаць дакумент у свой блог ці на сайт

Падобныя:

Пясняр палесся iconЛексiка I фразеалогiя Берасцейска-Пiнскага Палесся
Аб’ектам даследавання з’яўляецца адметная лексіка І ўстойлівыя выразы, якія функцыянуюць у жывым маўленні жыхароў Берасцейска-Пінскага...

Пясняр палесся iconУпраўленне адукацыі Гродзенскага аблвыканкама
Матэрыялы на раённы літаратурна-творчы конкурс “ Роздум над творчасцю Максіма Танка” (намінацыя уласныя празаічныя творы, жанр нарыс...

Пясняр палесся iconДраўлянае дойлідства Заходняга Палесся
Маёнтак Ажэшкаў ХІХ ст. Рэшткі парку, будынкі сядзібы, бровара. Занядбаная капліца

Пясняр палесся icon14. 00 адкрыццё фестывалю фотавыставамі Усходняга Палесся
Прэзентацыя праекту фестываля “Кветка Палын” 2010 (ідэя, планы І мэты, прапановы да супрацоўніцтва)

Пясняр палесся iconДраўлянае дойлідства Заходняга Палесся
Родавае памесце роду Дастаеўскіх, вядомага з ХVІ ст. Помнік Фёдару Дастаеўскаму. Мураваная царква ХІХ ст

Пясняр палесся iconМаксім багдановіч як пясняр славянства
Вось І споўнілася 120 гадоў з дня нараджэння, а хутка будзе 95 гадоў з дня смерці беларускага пісьменніка, з якім проста немагчыма...

Пясняр палесся iconРоговая Галина Александровна
Автор книги «Роздум». Печаталась в коллективных сборниках «Вулiца настанiцкая», «Святло шчымлiвай памяцi», «Шматгалоссе Палесся»,...

Пясняр палесся iconПалесся — з-пад Пінска, Дзе косяць траву-мураву. Прымор'е Прымор'е Прымор'е Вулканаў патухлых зямля

Пясняр палесся iconА. Бельскі Уладзімір Дубоўка пясняр кахання
А. Мень). Менавіта песняром ка­хання, сэрца якога разнасцежана, адкрыта свету, І бачыцца Ула­дзімір Дубоўка (1900—1976), які ўвайшоў...

Пясняр палесся iconТэкставае суправаджэнне экскурсіі па раздзеле "Літаратурны"
Так, напрыклад, славуты пясняр беларускай зямлі Янка Купала ў 1909 г працаваў у маёнтку Бенін. Неаднаразова быў на возеры Свіцязь...

Размесціце кнопку на сваім сайце:
be.convdocs.org


База данных защищена авторским правом ©be.convdocs.org 2012
звярнуцца да адміністрацыі
be.convdocs.org
Галоўная старонка