Багач Андрэй, Філіпчык Андрэй, Дзяніс Мускі




НазваБагач Андрэй, Філіпчык Андрэй, Дзяніс Мускі
старонка1/17
Дата канвертавання21.11.2012
Памер2.64 Mb.
ТыпДокументы
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   17
Гары Потэр і Філасофскі Камень



Кнігу перакладалі: Багач Андрэй, Філіпчык Андрэй, Дзяніс Мускі

2007-2011 гг.


РАЗДЗЕЛ I —


Хлопчык, які выжыў


Містэр і місіс Дурслі, што жылі ў доме нумар 4 па Прайвет Драйв, вельмі ганарыліся тым, што могуць у любы час заявіць, што яны нармальныя людзі. Немагчыма было ўявіць, такія людзі маглі быць замяшаныя ў чымсьці незвычайным, а ўжо тым больш загадкавым: яны цярпець не маглі ўсялякіх дзівацтваў.

   Містэр Дурслі, буйны мясісты мужчына, у якога амаль цалкам адсутнічала шыя, а пад носам раслі вельмі доўгія вусы, працаваў дырэктарам фірмы пад назвай Гранінгс, якая вырабляла дрылі. Місіс Дурслі, худая бландынка вельмі вялікай шыяй, любіла зазіраць за чужыя платы і шпіёніць за суседзямі. У іх быў маленькі сын, якога звалі Дадлі - па меркаванні бацькоў, у свеце яшчэ не нараджалася дзіця больш цудоўнае.

   У гэтай сям’і было ўсё, чаго толькі можна пажадаць. Але быў у іх і адзін сакрэт. Прычым больш за ўсё на свеце яны баяліся, што хто-небудзь пра яго даведаецца. Дурслі нават уявіць сабе не маглі, што з імі будзе, калі хтосьці дазнаецца праўду пра Потэраў. Місіс Потэр была сястрой місіс Дурслі, але яны не сустракаліся ўжо некалькі гадоў. Місіс Дурслі нават рабіла выгляд, што ў яе няма ніякай сястры, бо сястра і яе нікчэмны муж былі поўнай супрацьлегласцю сям’і Дурслі.
   Дурслі ўздрыгвалі ад адной думкі пра тое, што сказалі б суседзі, калі б Потэры з'явіся ў іх на вуліцы. Дурслі ведалі, што ў Потэраў таксама ёсць маленькі сын, але яны яго ніколі не бачылі. І яны катэгарычна не жадалі, каб іх Дадлі меў зносіны з дзіцем такіх бацькоў.

  Калі ў аўторак містэр і місіс Дурслі прачнуліся сумнай шэрай раніцай - таго дня, калі пачынаецца наша гісторыя – нішто, уключна з пахмурным небам за вакном, не прадвяшчала, што па ўсёй краіне адбудуцца таямнічыя, загадкавыя падзеі. Містэр Дурслі нешта спяваў сабе пад нос, завязваючы самы жудасны гальштук, а місіс Дурслі паспешліва пераказвала ўчорашнія плёткі, адначасова ўпіхваючы Дадлі ў высокае дзіцячае крэсла.

   Ніхто з іх не ўбачыў вялікую рудавата-карычневую саву, якая праляцела паблізу вокнаў.
   А палове дзевятай містэр Дурслі узяў партфель, дзяўбнуў місіс Дурслі у шчаку і паспрабаваў пацалаваць на развітанне Дадлі, але прамахнуўся, таму што ў гэты самы момант Дадлі нібы звар’яцеў, што з ім адбывалася даволі часта. Ён раскалыхваўся ўзад-уперад на крэсле і адчайна шпурляўся аўсянкай.

   - Ух, ты мой маленькі, - са смехам выціснуў з сябе Дурслі, выходзячы з дому.
   Ён сеў у машыну і выехаў са двара.

На вуглу вуліцы містэр Дурслі зазначыў, што адбываецца нешта дзіўнае: на тратуары стаяла кошка і ўважліва вывучала мапу, якая ляжала перад ёй. У першую секунду містэр Дурслі нават не зразумеў, што менавіта ён убачыў, але затым, ужо абмінуўшы кошку, затармазіў і рэзка азірнуўся. На вуглу Прайвет Драйв сапраўды стаяла паласатая кошка, але ніякай мапы відаць не было.
   - І здасца ж такое! - буркнуў містэр Дурслі.

   Мусіць, ва ўсім вінаватыя панурная раніца і бляклае святло ліхтара. На ўсялякі выпадак містэр Дурслі заплюшчыў вочы, потым зноў расплюшчыў іх і ўтаропіўся на кошку. А кошка ўтаропілася на яго.
   Містэр Дурслі адвярнуўся і паехаў далей, працягваючы сачыць за кошкай у люстэрка задняга выгляду. Ён зазначыў, што кошка чытае шыльду, на якой было напісана " Прайвет Драйв ". “Не, вядома ж не чытае, - хутка выправіў ён самога сябе, - а проста глядзіць на шыльду”. Бо кошкі не ўмеюць чытаць - роўна як і вывучаць мапы.

   Містэр Дурслі паківаў галавой і паспрабаваў выкінуць з яе кошку. І пакуль яго аўтамабіль ехаў да Лондана з прыгарада, містэр Дурслі думаў пра буйны заказ на дрылі, які разлічваў сёння атрымаць.
    Але, калі ён пад'ехаў да Лондана, дрылі вылецелі з яго галавы ў імгненне вока, бо, патрапіўшы ў звычайны ранішні аўтамабільны корак і ад няма чаго рабіць, гледзячы па баках, містэр Дурслі зазначыў, што на вуліцах з'явілася мноства вельмі дзіўна апранутых людзей. Людзей у мантыях. Містэр Дурслі не пераносіў людзей у недарэчнай вопратцы, ды ўзяць хоць бы цяперашнюю моладзь, якая расходжвае чорт ведае ў чым! І вось зараз гэтыя, апранутыя па нейкай дурацкай модзе.
   Містэр Дурслі забарабаніў пальцамі па рулі. Яго погляд спыніўся на дзіўных тыпах, што стаялі недалёка ад яго і ажыўлена шапталіся адзін з адным. Містэр Дурслі прыйшоў у ярасць, убачыўшы, што некаторыя з іх зусім не маладыя, - падумаць толькі, адзін з мужчын выглядаў нават старэй за яго, а дазволіў сабе апрануць ізумрудна-зялёную мантыю! Ну і тып! Але тут містэра Дурсля ахінула думка, што гэтыя незразумелыя асобы, напэўна, усяго толькі збіраюць ахвяраванні або што-небудзь гэткага кшталту... Так яно і ёсць! Машыны нарэшце крануліся з месца, і праз некалькі хвілін містэр Дурслі заехаў на паркоўку фірмы Гранінгс. Яго галава зноў была забітая дрылямі.

Кабінет містэра Дурслі, дзе ён заўсёды сядзеў спінай да вакна, знаходзіўся на дзевятым паверсе.

Аддавай перавагу ён сядзець тварам да акна, яму, хутчэй за ўсё, цяжка было б гэтай раніцай засяродзіцца на дрылях. Але ён сядзеў да вакна спінай і не бачыў соў - падумаць толькі, соў, якія лёталі не ўначы, як зазвычай, а ўдзень! І гэта ўжо не кажучы пра тое, што совы - лясныя птушкі, і ў гарадах – тым больш такіх вялікіх, як Лондан - не жывуць.

   У адрозненне ад містэра Дурслі, людзі, якія знаходзіліся на вуліцы, выдатна бачылі гэтых соў, што імкліва праляталі паблізу іх адна за адной, і шырока раскрывалі рты ад здзіўлення і паказвалі на іх пальцамі. Большасць гэтых людзей за ўсё жыццё не бачылі ніводнай савы, нават уначы.
   Увогуле, у містэра Дурсля была цалкам нармальная, пазбаўленая ад соў раніца. Ён накрычаў на пяцёх падначаленых, зрабіў некалькі важных тэлефанаванняў і некалькі разоў падвысіў голас на сваіх тэлефонных субяседнікаў, так што настрой у яго быў проста выдатны - датуль, пакуль ён не вырашыў трохі расцерці ногі і купіць сабе булачку ў булачнай насупраць.
   Містэр Дурслі ужо забыўся на людзей у мантыях і не ўспамінаў пра іх, пакуль не сутыкнуўся з групкай дзіўных тыпаў недалёка ад булачнай. Ён не змог зразумець, чаму пры адным толькі поглядзе на іх яму станавілася не па сабе.

   Гэтыя тыпы таксама ажыўлена шапталіся, і ён не ўбачыў у іхніх руках ніводнай кружкі для збору ахвяраванняў. Ідучы з булачнай з пакетам, у якім ляжаў вялікі пончык, містэр Дурслі зноўку быў вымушаны прайсці паблізу гэтых дзіўных асоб, і ў гэты момант ён абсалютна выпадкова пачуў:

 - ...так, гэта Потэры, менавіта так мне расказвалі...

 - ...так, іх сын Гары...

Містэр Дурслі спыніўся. У яго перахапіла дыханне. Ён адчуў, як на яго накатвае хваля страху. Ён азірнуўся на тыпаў, якія шапталіся, нібы жадаў сказаць ім нешта, але потым перадумаў.
   Містэр Дурслі кінуўся праз дарогу, паспешна падняўся ў офіс, раўкнуў сакратарцы, каб яго не турбавалі, сарваў тэлефонную трубку і ўжо набіраў пераддапошнюю лічбу свайго дамашняга нумара, калі раптам раздумаў і паклаў трубку назад, думаючы пра тое, што...

   Не, вядома, гэта была дурасць. Потэр - не такое ўжо рэдкае прозвішча. Містэр Дурслі лёгка ўпэўніў сябе ў тым, што ў Англіі жыве мноства сем'яў, якія носяць прозвішча Потэр і маюць сына з імем Гары. І ён нават не можа на 100% сцвярджаць, што яго пляменніка клічуць менавіта Гары. Бо ён ніколі не бачыў гэтага хлопчыка. Магчыма, што яго клічуць Гэры. Або Гаральд.
   Увогуле, містэр Дурслі вырашыў, што яму зусім не абавязкова турбаваць місіс Дурслі, тым больш што яна заўсёды не любіла, калі размова заходзіла пра яе сястру. Містэр Дурслі не папракаў жонку - калі б у яго была такая сястра, як у місіс Дурслі, ён бы...Але тым не менш гэтыя людзі ў мантыях і тое, пра што яны казалі, - усё гэта было дзіўна.

   Пасля паходу за пончыкам містэру Дурслю было куды складаней засяродзіцца на дрылях. Калі а пятай гадзіне вечара ён пакідаў будынак фірмы, ён быў так ўсхваляваны, што, выходзячы з дзвярэй, не заўважыў чалавека, які праходзіў паблізу і ўрэзаўся ў яго.

 - Прашу прабачэння, - прамовіў ён, бачачы, як маленькі старэча піскнуў і ледзь не зваліўся. Містэру Дурслю спатрэбілася некалькі секунд, каб усвядоміць, што дзядок быў апрануты ў фіялетавую мантыю. Дарэчы, старэча ніколькі не засмуціўся з таго, што яго ледзь не збілі з ног. Насупраць, ён шырока ўсміхнуўся і вымавіў пісклявым голасам, які прымусіў мінакоў абярнуцца:
   - Не прасіце, мой дарагі спадар, нават калі б вы мяне ўранілі, сёння мяне б гэта зусім не засмуціла. Радуйцеся, таму што Вы-Ведаеце-Хто нарэшце знік! Нават такія маглы, як вы, павінны наладзіць свята ў гэты самы шчаслівы дзень!

З гэтымі словамі стары абхапіў містэра Дурсля дзесьці ў раёне жывата, дужа сціснуў яго і сышоў.
   Містэр Дурслі літаральна прырос да зямлі. Падумаць толькі, яго абняў абсалютна незнаёмы чалавек! Мала таго, яго назвалі нейкім маглам. Што б там ні азначала гэтае слова, містэр Дурслі быў узрушаны. І калі ён урэшце здолеў ссунуцца з месца, ён хуткім крокам пайшоў да машыны, спадзяючыся, што ўсё, што адбывалася сёння, не больш за плён яго ўяўлення. Хоць містэр Дурслі вельмі адмоўна ставіўся да ўяўлення і яго плёну.

Калі ён збочыў з Прайвет Драйв на дарогу, што вядзе да хаты нумар 4, ён зноўку ўбачыў ужо знаёмую паласатую кошку. Настрой яго рэзка знізіўся. Містэр Дурслі не сумняваўся, што гэта тая самая кошка: у яе была тая ж афарбоўка і тыя ж дзіўныя плямы вакол вачэй. Зараз кошка сядзела на плоце, які аддзяляў яго хату і сад ад суседзяў.

- Псік! - гучна вымавіў містэр Дурслі.

   Але кошка не зварухнулася. Больш таго, яна вельмі сувора паглядзела на містэра Дурсля, так што ён нават падумаў: "Можа быць, кошкі заўсёды сябе так паводзяць?"
   Затым, сабраўшыся з духам, ён увайшоў у хату, вырашыўшы, што яму ні ў якім разе не варта ні пра што распавядаць жонцы.

Для місіс Дурслі гэты дзень быў, як заўсёды, вельмі прыемным. За вячэрай яна ахвотна распавяла містэру Дурслю пра тое, што ў іх суседкі сур'ёзныя праблемы з дачкой, і напрыканцы паведаміла, што Дадлі вывучыў новае слова "Хаччу!". Містэр Дурслі з усіх сіл імкнуўся паводзіць сябе як звычайна.
   Калі місіс Дурслі паклала Дадлі у ложак, містэр Дурслі пацалаваў яго, пажадаў дабранач і пайшоў у гасціную глядзець тэлевізар. Па адным з каналаў як раз падыходзілі да канца вячэрнія навіны.
   "І ў завяршэнні нашага выпуску аб дзіўных паводзінах соў па ўсёй Англіі. Хоць совы звычайна лятаюць уначы і амаль ніколі не паказваюцца днём, сёння мы атрымалі каля сотні паведамленняў ад людзей, якія з самага ранку ў розных кутках краіны бачылі бязладна лётаючых соў. Адмыслоўцы не могуць растлумачыць, чаму совы вырашылі змяніць свой распарадак дня, - тут дыктар дазволіў сабе ўсміхнуцца. – Вельмі загадкава… А цяпер я перадаю слова Джыму МакГаффіну з яго прагнозам надвор'я. Як ты думаеш, Джым, ці не будзе сёння ўвечары новых дажджоў з соў?"

 "Не ведаю, Тэд - на экране з'явіўся метэаролаг. - Аднак сёння не толькі совы паводзілі сябе незвычайна. Нашы гледачы з такіх далёкіх куткоў Англіі, як Кент, Ёркшыр і Дандзі тэлефанавалі мне, каб паведаміць, што замест дажджу, які я абяцаў учора ўвечары, у іх быў сапраўдны зорапад! Магчыма, хтосьці ладзіў феерверкі з нагоды надыходзячага свята. Хоць да свята яшчэ цэлы тыдзень. А што датычыцца надвор'я - сённяшні вечар абяцае быць дажджлівым..."

Містэр Дурслі застыў у сваім крэсле. Знічкі, совы сярод белага дня, дзіўныя людзі ў мантыях. І яшчэ незразумелае перашэптванне пра гэтых Потэраў...

 Місіс Дурслі увайшла ў гасціную з двума кубкамі гарбаты. І містэр Дурслі адчуў, як растае яго рашучасць ні пра што не казаць жонцы. Ён зразумеў, што хаця б нешта яму распавесці прыйдзецца.

- Э...Пятунья, дарагая… Ці даўно ты не атрымоўвала вестак ад сваёй сястры?
 Як ён і чакаў, місіс Дурслі намалявала здзіўленне, а потым на яе твары з'явілася злосць. Усё-ткі звычайна яны рабілі выгляд, што ў яе няма ніякай сястры. Таму падобная рэакцыя на пытанне містэра Дурсля была цалкам вытлумачальная.

- Даўно! - адрэзала місіс Дурслі. - А чаму ты пытаеш?

- У навінах казалі ўсялякія загадкавыя рэчы, - прамармытаў містэр Дурслі. Нягледзячы на вялізную розніцу ў габарытах, ён усё ж пабойваўся жонкі, і менавіта яна была гаспадыняй у хаце. - Совы... знічкі... па горадзе ходзяць натоўпы дзіўна апранутых людзей...

- І што? - рэзка перапыніла яго місіс Дурслі.

 - Ну, я падумаў... Можа быць... гэта неяк звязана з... Ну, ты разумееш... З такімі як яна...

  Місіс Дурслі сціснула вусны і паднесла кубак да рота. а вось містэр Дурслі задумаўся, ці адважыцца ён сказаць жонцы, што чуў сёння прозвішча Потэр. І вырашыў, што не адважыцца. Замест гэтага ён вымавіў як бы між іншым:

 - Іх сын - ён жа аднагодак Дадлі, дакладна?

 - Мяркую, так, - голас місіс Дурслі быў халодны як лёд.

 - Не нагадаеш мне, як яго клічуць? Гаральд, здаецца?

 - Гары. На мой погляд, гідкае, простанароднае імя.

 - Так, вядома, -містэр Дурслі адчуў, як ёкнула сэрца. - Я з табой цалкам згодны.

Больш ён нічога не сказаў, і яны пайшлі спаць. Пакуль місіс Дурслі прымала ванну, містэр Дурслі на цыпачках падкраўся да вакна і паглядзеў на садовую агароджу. Кошка ўсё яшчэ сядзела там. Яна ўважліва глядзела на Прайвет Драйв, як быццам чагосьці чакаючы.

Усё-ткі ў яго разгулялася ўяўленне. Якім чынам гэта можа быць звязана з Потэрамі? Але калі звязана… калі высвятліцца, што яны ў сваяцтве з… - не, ён проста не можа гэтага вынесці.

Дурслі ляглі ў ложак. Місіс Дурслі імгненна заснула, а містэр Дурслі ляжаў, утаропіўшыся ў цемру шырока расплюўчанымі вачыма і думаў, думаў… Апошняй заспакойваючай для яго думкай перад адыходам да сну стала тая, што, нават калі Потэры і маюць дачыненне да таго, што адбываецца, зусім не абавязкова, каб яны сталі ўблытваць у гэтую справу яго з місіс Дурслі. Потэры выдатна ведаюць іх з Пятунняй дачыненне да іх саміх і ім падобных. Ён не мог сабе ўявіць, што Пятуння або ён сам могуць мець штось агульнае за падзеямі, якія адбываюцца. Калі нешта адбываецца, вядома - ён пазяхнуў і павярнуўся на бок - іх гэта не датычыцца…

Як жа ён памыляўся.

Доўгачаканы і неспакойны сон ужо прыняў у свае абдымкі Містэра Дурсля - кошка, што сядзела на ягоным плоце, спаць зусім не збіралася. Яна сядзела нерухома, як статуя, і, не міргаючы, глядзела ў канец Прайвет Драйв. Яна нават не зварухнулася, калі на суседняй вуліцы гучна пляснула дзвярыма машыны, і не міргнула вокам, калі над яе галавой пранесліся дзве савы. Толькі каля апоўначы, бы скамянелая, кошка нарэшце ажыла.

У далёкім канцы вуліцы - як раз там, куды неадрыўна глядзела кошка - з'явіўся чалавек. З'явіўся нечакана і бясшумна, быццам вырас з-пад зямлі або матэрыялізаваўся з паветра. Кошкін хвост тузануўся з боку ў бок, а вочы яе звузіліся.

Ніхто на Прайвет Драйв ніколі не бачыў гэтага чалавека. Ён быў высокі, худы і вельмі стары, мяркуючы па срэбры яго барады і валасоў - такіх доўгіх, што іх можна было заправіць за пояс. Ён быў апрануты ў доўгі сурдут, па-над якім была накінутая ліловая мантыя, а на яго нагах красаваліся чаравікі на высокім абцасе, упрыгожаныя спражкамі. Вочы за прыцемненымі акулярамі былі блакітныя, вельмі жывыя, яркія і іскрыстыя, а нос - вельмі доўгі і крывы, нібы яго ламалі не меней за два разы. Звалі гэтага чалавека Альбус Дамблдор.

Падавалася, Альбус Дамблдор абсалютна не разумее, што з'явіўся на вуліцы, дзе яму не радыя - не радыя ўсяму, звязанаму з ім, пачынаючы ад ягонага імя і заканчваючы чаравікамі. Аднак яго, па ўсім, гэта не турбавала, і ён рыўся ў кішэнях сваёй мантыі, спрабуючы нешта адшукаць. ён відавочна адчуваў, што за ім сочаць, таму што раптам узняў вочы і паглядзеў на кошку, якая назірала за ім з іншага канца вуліцы. Дзіўна, але выгляд кошкі чамусьці развесяліў яго.

- Гэтага вартра было чакаць, - сказаў ён, усміхнуўшыся.

Нарэшце ва ўнутранай кішэні ён знайшоў тое, што шукаў. Гэта быў прадмет, падобны да срэбнай запальніцы. Альбус Дамблдор адкінуў срэбнае вечка, падняў запальніцу і пстрыкнуў. Блізкі да яго вулічны ліхтар зараз жа згас. Ён зноў пстрыкнуў запальніцай - і наступны ліхтар знік у цемры. Пасля дванаццаці пстрычак на Прайвет Драйв згасла ўсё, акрамя двух далёкіх, малюсенькіх калючых агеньчыкаў - вачэй кошкі, што сачыла за Дамблдорам. І калі б у гэты момант хто-небудзь зірнуў з свайго акна - нават місіс Дурслі, ад чыіх вачэй-пацерак нішто не магло выслізнуць, - гэты чалавек не змог бы ўбачыць, што адбываецца на вуліцы.

Дамблдор засунуў сваю запальніцу - дакладней, гасілку - назад ва ўнутранюю кішэню мантыі і рушыў да дома нумар 4. А дайшоўшы да яго, сеў на плот побач з кошкай і, нават не зірнуўшы на яе, сказаў:
  - Дзіўна бачыць вас тут, прафесар МакГонагал.

Ён усміхнуўся і павярнуўся да паласатай кошкі, але тая ўжо знікла. Замест яе на плоце сядзела даволі суворага выгляду жанчына ў акулярах, форма якіх была на дзіва падобная да метак вакол каціных вачэй. Жанчына таксама была ў мантыі, толькі ізумруднай. Яе чорныя валасы былі сабраныя ў пруткі вузел на патыліцы. І адразу было прыкметна, што выгляд у яе раздражнёны.

- Як вы мяне пазналі? - спытала яна.

- Мой дарагі прафесар, я ў жыцці не бачыў кошкі, якая б сядзела гэтак нерухома.

- Станеш тут нерухомай - цэлы дзень праседзець на цагляным плоце, - парыравала прафесар МакГонагал.

- Цэлы дзень? У той час як вы маглі святкаваць разам з іншымі? На шляху сюды я стаў сведкай, як мінімум, тузіна вечарынак і гулянак.

Прафесар МакГонагал злосна чмыхнула.

- Так, сапраўды, усё святкуюць, - незадаволена вымавіла яна . - Ім варта было б быць крыху асцярожней. Але не - нават маглы прыкмецілі, што нешта адбываецца. Гэта было ў іхніх навінах,- яна рэзка кіўнула галавой у бок цёмнага акна, за якім знаходзілася гасціная сям’і Дурслі. – Я чула. Зграі соў.. знічкі… Што ж, яны не поўныя ідыёты. Яны проста абавязаныя былі нешта прыкмеціць. Падумаць толькі - зоркапад у Кенце! Не сумняваюся, гэта праца Дзедалуса Дзінгла: ён ніколі не адрозніваўся адмысловым розумам.

- Вы не павінны сердаваць, - мякка ўпікнуў Дамблдор. - За апошнія адзінаццаць гадоў нам рэдка прыходзілася радавацца.

- Ведаю, - раздражнёна сказала прафесар МакГонагал. - Але гэта яшчэ не значыць, што трэба з’язджаць з глузду. Усе папросту страцілі пільнасць! Падумаць толькі, сярод белага дня, збіраюцца ў натоўпы, абменьваюцца чуткамі. І пры гэтым нават не спрабуюць апрануцца, як маглы!
   Яна зірнула на Дамблдора, нібы чакаючы пярэчанняў, але ён нічога не сказаў, і тады яна працягнула:
   - Будзе проста цудоўна, калі ў той самы дзень, калі Самі-Ведаеце-Хто нарэшце знік, маглы пазнаюць аб нашым існаванні. Мяркую, ён і праўда знік, гэта так, Дамблдор?
   - Цалкам відавочна, што гэта так. - адказаў той. - Так што гэта сапраўды святочны дзень. Не жадаеце цытрынавую дольку?

 - Што?

- Зацукраваную цытрынавую дольку. Гэта такія прысмакі, якія ядуць маглы, асабіста мне яны вельмі падабаюцца.

- Не, дзякуй, - голас прафесара МакГонагал быў вельмі халодны, нібы ёй зараз было не да цытрынавых долек. - Такім чынам, я спынілася на тым, што нават калі Самі-Ведаеце-Хто сапраўды знік…
   - Мой даражэнькі прафесар, я ўпэўнены, што такая разумная дама як вы, можа сабе дазволіць зваць яго па імені. Гэта поўнае глупства, Самі-Ведаеце-Хто Самі-Не-Ведаеце-Хто … Адзінаццаць гадоў я спрабую ўпэўніць людзей не баяцца вымаўляць ягонае імя: Вальдэморт.

Прафесар МакГонагал здрыганулася, але Дамблдор, які ў гэты час займаўся раздзяленнем дзвюх зліпшыхся долек, гэтага не прыкмеціў.

- Усё толькі мацней заблытваецца, калі мы завем яго "Самі-Ведаеце-Хто". Я не бачу ніякіх прычын, чаму б мы не маглі вымаўляць імя Вальдэморта.

- Так, так, вядома, - прафесар МакГонагал адначасова і жахалася, і захаплялася адвагай Дамблдора, - але вы адрозніваецеся ад астатніх. Усім вядома, што вы адзіны, каго Самі-Ведаеце… ну добра, Вальдэморт, баяўся.

- Вы мне ліслівіце, - спакойна адказаў Дамблдор, - у Вальдэморта былі такія магчымасці, якіх у мяне ніколі не будзе.

- Толькі таму, што вы занадта - ммм - высакародны, каб імі скарыстацца.

- Як добра, што зараз цёмна. Я не чырванеў так з тых часоў, як пачуў ад мадам Помфры, што ёй падабаюцца мае новыя вушныя заткалы.

Прафесар МакГонагал кінула на Дамблдора востры погляд:

- Совы - нішто ў параўнанні з чуткамі, якія носяцца. Вы ведаеце, што ўсе гавораць? Пра тое, чаму ён знік? Пра тое, што яго ў рэшце рэшт спыніла?

Было прыкметна, што прафесар МакГонагал нарэшце падышла да тэмы, якая хвалюе яе больш за ўсё і якая была сапраўднай прычынай, чаму яна ўвесь дзень праседзела на халодным каменным плоце - ні ў выглядзе кошкі, ні ў выглядзе жанчыны, яна яшчэ ні разу не глядзела на Дамблдора больш пільна. Было зразумела, што, незалежна ад таго, што гавораць "усе", сама яна не збіраецца верыць гэтаму, перш, чым атрымае пацверджанне ад Дамблдора. Дамблдор, між тым, моўчкі паклаў сабе ў рот цытрынавую дольку.

- Гавораць, - настойліва працягвала прафесар МакГонагал, - што мінулай ноччу Вальдэморт абвясціўся ў Годрыкавай Западзіне. Калі верыць чуткам... Ён прыйшоў за Потэрамі . І Лілі і Джэймс Потэры – яны… яны - загінулі.

Дамблдор кіўнуў галавой. Прафесар МакГонагал войкнула.

- Лілі і Джэймс… не можа быць… я не жадала гэтаму верыць… Ох, Альбус…

Дамблдор працягнуў руку і папляскаў яе па плячы.

- Я разумею… разумею… - здушана вымавіў ён.

Прафесар МакГонагал працягвала казаць, але голас яе дрыжэў:

- Гэта яшчэ не ўсё. Гавораць, ён спрабаваў забіць сына Потэраў, Гары. Але не змог. Не змог забіць маленькага хлопчыка. Ніхто не ведае, як і чаму, але гавораць, што, калі Вальдэморт не змог забіць Гары, яго чары нейкім чынам рассеяліся - і таму ён знік.

Дамблдор змрочна кіўнуў.

- Гэта… праўда? - завагаўшымся голасам вымавіла прафесар МакГонагал. - Пасля ўсяго, што ён зрабіў… пасля таго, як ён забіў столькіх з нас… не змог забіць маленькае дзіця? Гэта проста дзіўна… каб яго чары разбурыў менавіта маленькіх хлопчык. Але якім цудам Гары атрымалася выжыць?

- Нам застаецца толькі здагадвацца, - адказаў Дамблдор. - Магчыма, мы гэтага так ніколі і не пазнаем.

Прафесар МакГонагал дастала карункавую хустачку і прынялася выціраць вочы пад акулярамі. Дамблдор гучна ўсхліпнуў, выцягнуў з кішэні залаты гадзіннік і паглядзеў на яго. Гэта быў вельмі дзіўны гадзіннік. На ім было дванаццаць стрэлак і ніякіх лічбаў; замест лічбаў па колу рухаліся маленькія выявы планет. Тым не менш, Дамблдор, мабыць, добра разбіраўся ў сваім гадзінніку, таму што неўзабаве прыбраў яго ў кішэню і прамовіў:

- Хагрыд спазняецца. Між іншым, гэта ён сказаў вам, што я буду тут?

- Так, - адказала прафесар МакГонагал, - і, думаю, вы наўрад ці прызнаецеся, чаму менавіта тут?

- Я прыйшоў, каб аддаць Гары яго дзядзьку і цётцы. Гэта адзіныя сваякі, якія ў яго засталіся.

- Толькі не яны… Толькі не тыя людзі, што жывуць у гэтым доме! - ускрыкнула прафесар МакГонагал, ускокваючы на ногі і паказваючы на дом №4. - Дамблдор… вы не можаце. Я назірала за імі ўвесь дзень. Немагчыма знайсці людзей, якія былі б менш падобныя да нас. І яшчэ гэты іхні сын!.. Я бачыла, як ён штурхаў маці нагамі, патрабуючы цукерак, усю дарогу, пакуль яны ішлі па вуліцы. Каб Гары Потэр жыў з імі!

- Тут яму будзе лепш за ўсё, - адрэзаў Дамблдор. - Яго дзядзька і цётка змогуць растлумачыць яму ўсё пазней, калі ён трохі падрасце. Я напісаў ім ліст.

- Ліст? - слабым голасам перапытала прафесар МакГонагал, зноў апускаючыся на агароджу. - Вы што, Дамблдор, думаеце, што гэта можна растлумачыць у лісце? Гэтыя людзі ніколі не зразумеюць яго! Ён будзе знакамітасцю, легендай, я не здзіўлюся, калі ў будучыні сённяшні дзень назавуць Днём Гары Потэра – пра гэты дзень напішуць кнігі - яго імя будзе ведаць кожнае дзіця!

- Цалкам дакладна, - Дамблдор сур'ёзна паглядзеў з-пад акуляраў. - І гэтага досыць, каб ўскружыць галаву кожнаму. Стаць знакамітым раней, чым навучышся хадзіць і казаць! Знакамітым з-за чагосьці, чаго сам не можаш успомніць! Хіба вы не разумееце, наколькі яму ж самому будзе лепш, калі ён вырасце ўбаку ад падобнай шуміхі і даведаецца праўду тады, калі будзе ў стане сам ва ўсім разабрацца?

Прафесар МакГонагал жадала было нешта запярэчыць, але раздумала. Памаўчаўшы, яна сказала:

- Так-так, вядома, вы маеце рацыю, Дамблдор. Але як хлопчык патрапіць сюды?

Яна падазрона агледзела яго мантыю, як быццам шукаючы пад ёй абрысы дзіцячага цела.

- Яго прывязе Хагрыд.

- Вы думаеце, гэта разумна - давяраць Хагрыду такія важныя рэчы?

- Я б даручыў Хагрыду сваё жыццё, - сказаў Дамблдор.

- Я не кажу, што ў яго няма сэрца, - неахвотна растлумачыла прафесар МакГонагал, - але вы не можаце заплюшчваць вочы на тое, што ён вельмі неасцярожны. Ён заўсёды імкнуўся… А гэта яшчэ што такое?

Нізкі ракочучы гук парушыў цішыню вуліцы. Пакуль Дамблдор і прафесар МакГонагал азіраліся па баках, чакаючы ўбачыць святло фар, гук станавіўся ўсё грамчэй; неўзабаве ён стаў сапраўдным ровам, тады яны паглядзелі ўверх - і тут з неба на дарогу зваліўся вялізны матацыкл.

Матацыкл быў вялізны, але падаваўся малюсенькім у параўнанні са сваім наезнікам. Наезнік гэты быў прыкладна разы ў два вышэйшы і,прынамсі, ў пяць разоў таўсцейшы за звычайнага чалавека. Ён выглядаў неяк занадта больш дапушчальнага і падаваўся дзікім: доўгія кудлы кусцістых чорных валасоў і кашлатая барада амаль цалкам зачынялі твар, далоні былі памерам з вечка смеццевага бака, а ногі ў скураных ботах нагадвалі дэльфінят-пераросткаў. У велічэзных мускулістых руках ён трымаў штосьці, загорнутае ў коўдру.

- Хагрыд, - з палягчэннем вытхнуўся Дамблдор. - Нарэшце. А дзе ты ўзяў матацыкл?

- Пазычыў, прафесар Дамблдор, сэр, - адказаў гігант, асцярожна злазячы з матацыкла. - Юны Сірыус Блэк даў яго мне, сэр.

- Па дарозе ніякіх праблем?

- Не, сэр. Дом амаль цалкам разбураны, але хлапца атрымалася выцягнуць да таго, як маглы сталі хадзіць туды-сюды. Поўны парадак! Ён заснуў над Брысталем.

Дамблдор і прафесар МакГонагал схіліліся над скруткам. Усярэдзіне, ледзьве бачнае, моцна спало немаўля. Пад пасмай вугальна-чорных валасоў, на ілбе, быў прыкметны шнар незвычайнай формы, які нагадваў зігзаг маланкі.

- Гэта сюды… - прашаптала прафесар МакГонагал.

- Так, - адклікаўся Дамблдор. - Гэты шнар застанецца ў яго на ўсё жыццё.

- А нельга што-небудзь з гэтым зрабіць, Дамблдор?

- Нават калі б і было магчыма, я б не стаў. Шнары могуць апынуцца карыснымі. У мяне, напрыклад, ёсць шнар над левым каленам, дык ён у выглядзе схемы лонданскай падземкі. Што ж, давай яго сюды, Хагрыд, трэба завяршыць справу.

Дамблдор узяў Гары на рукі і павярнуўся да дома Дурсляў.

- А можна... Можна развітацца з ім, сэр? - папрасіў Хагрыд. Ён схіліў вялікую кудлатую галаву над Гары і пацалаваў яго вельмі калючым пацалункам. Потым, нечакана, Хагрыд завыў, як паранены сабака.

- Шшшш! - сыкнула прафесар МакГонагал. - Пабудзіш маглаў!

- І-і-прабачце, - зарыдаў Хагрыд, вымаючы гіганцкую перапэцканую насоўку і хаваючы ў ёй сваю фізіяномію. - Я не магу-у-у! Лілі з Джэймсам памерлі... Малога Гары адпраўляюць да маглаў…

- Вядома, вядома, гэта вельмі сумна, але толькі вазьмі сябе ў рукі, Хагрыд, не тое нас прыкмецяць, - зашаптала прафесар МакГонагал, падбадзёрваючы Хагрыда дотыкам рукі, у той час як Дамблдор пераскочыў праз нізенькую садовую агароджу і накіраваўся да ўваходных дзвярэй. Ён акуратна паклаў Гары на парог, выцягнуў з кішэні мантыі ліст, прасунуў яго паміж коўдрамі і вярнуўся да сваіх спадарожнікаў. Цэлую хвіліну яны моўчкі глядзелі на малюсенькі скрутак; плечы Хагрыда скалыналіся ад рыданняў, прафесар МакГонагал адчайна міргала,каб не заплакаць, а мігатлівае святло, якое звычайна струменілася з вачэй Дамблдора, падавалася, згасла.

- Што ж, справа зробленая, - нарэшце сказаў Дамблдор. - Заставацца больш няма чаго. Лепш пойдзем і далучымся да свята.

- Ага, - у Хагрыда быў заплаканы голас. - Мне яшчэ трэба вярнуць Сірыусу яго калымагу. Д'пабачэння, прафесар МакГонагал, прафесар Дамблдор, сэр.

Абціраючы ручаі слёз скураным рукавом, Хагрыд перакінуў нагу праз сядзенне і штурхялём завёў рухавік; з ровам матацыкл узняўся ў паветра і знік у начы.

- Спадзяюся, хутка ўбачымся, прафесар МакГонагал, - пакланіўся Дамблдор. Прафесар МакГонагал у адказ высмаркалася ў хустачку.

Дамблдор павярнуўся і пайшоў прочкі ўздоўж вуліцы. На вуглу ён спыніўся і выцягнуў срэбную гасілку. Ён пстрыкнуў усяго адзін раз - і дванаццаць светлавых шароў імгненна ўкаціліся ў колбы вулічных ліхтароў, так што Прайвет Драйв заззяла памяранцавым святлом, і ён змог убачыць паласатую кошку, якая зварочвала за вугал на іншым канцы вуліцы. На парозе дома №4 ледзьве віднеўся маленькі скрутак.

- Поспехаў табе, Гары, - прамармытаў Дамблдор, разгарнуўся на абцасах - мантыя прасвістала ў паветры - і знік.

Лёгкі ветрык паварушыў акуратна падстрыжаныя кусцікі Прайвет Драйв, маўклівай і ахайнай пад чарнільнымі нябёсамі. У любым іншым месцы, але толькі не тут, можна было чакаць загадкавых і дзіўных падзей. Гары Потэр зварузнуўся ў коўдры, але не прачнуўся. У маленькай далоньцы ён сціскаў ліст, што ляжаў побач, і моцна спаў, не ведаючы, што ён асаблівы; не здагадваючыся, што ён знакаміты; не прадчуваючы, што праз некалькі гадзін ён прачнецца ад ляманту місіс Дурслі, якая выйдзе на ганак з малочнымі бутэлькамі; не маючы ні найменшага ўяўлення пра тое, што наступныя некалькі тыдняў яго бесперапынна будзе піхаць і шчыкаць стрыечны брат Дадлі… Ён не ведаў, што ў гэты самы час людзі, якія сабраліся па ўсёй краіне на таемныя святы, падымаюць куфлі і прамаўляюць прыглушанымі галасамі: "За Гары Потэра - хлопчыка, які выжыў!"


  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   17

Дадаць дакумент у свой блог ці на сайт

Падобныя:

Багач Андрэй, Філіпчык Андрэй, Дзяніс Мускі iconАндрэй Багач, Андрэй Філіпчык, Дзяніс Мускі
Ужо не ў першы раз у доме нумар чатыры па Цісавай вуліцы за сняданкам разгарэлася сварка. Містэр Вернан Дурслі быў абуджаны ўранку...

Багач Андрэй, Філіпчык Андрэй, Дзяніс Мускі iconГары Потэр І Рэліквіі Смерці
...

Багач Андрэй, Філіпчык Андрэй, Дзяніс Мускі iconЭх, Андрэй, Андрэй, да чаго ж ты дажыў, да чаго ж дастукаўся: ні раздолля табе, ні жазлоў, ні пуцёвак Стой, гібей са сваёю «кукушкай-свістушкай», чакай
Так, браце Андрэй, сядзі цяпер І не рыпайся. А чаму? Таму што слабыя мы сталі, а віною ўсяму: годы точаць падшыпнікі, не разгонішся...

Багач Андрэй, Філіпчык Андрэй, Дзяніс Мускі iconАндрэй Хадановіч
Андрэй Хадановіч. Паэт, перакладчык паэзіі, эсэіст. Нарадзіўся ў 1973 у Мінску

Багач Андрэй, Філіпчык Андрэй, Дзяніс Мускі iconГары Потэр І Прынц-Паўкроўка
Пераклад кнігі – праект БелPotter by (Багач Андрэй, Гедрановіч Юлія, Марозава Юлія, Студнева Таццяна, Бондар Іван)

Багач Андрэй, Філіпчык Андрэй, Дзяніс Мускі iconКонкурс на ўдзел у летніх школах па правах чалавека 5
Успаміны афіцэра польскай арміі Станіслава Ліса-Блонскага “Балахоўцы” пераклалі, дадалі прадмову І каментары, падрыхтавалі да друку...

Багач Андрэй, Філіпчык Андрэй, Дзяніс Мускі iconАндрэй Макаёнак
Для супрацоўнікаў аддзела літаратуры «Литературной газеты», у прыватнасці, для Б. Тарошчынай, Андрэй Макаёнак запомніўся ў сувязі...

Багач Андрэй, Філіпчык Андрэй, Дзяніс Мускі iconСальнікава Юлія; навуковы кіраўнік кандыдат філасофскіх навук, дацэнт Лаўрухін Андрэй Уладзіміравіч; Еўрапейскі Гуманітарны Універсітэт. Вільнюс, 2009. 60 c. Бібліягр.: C. 57-58 (21 наз.)
С 16 Сацыяльнае канструяванне рэальнасці ў беларускім афіцыйным дыскурсе / Сальнікава Юлія; навуковы кіраўнік кандыдат філасофскіх...

Багач Андрэй, Філіпчык Андрэй, Дзяніс Мускі iconШаноўныя госці! Сёння мы запрасілі вас на свята "Багач". Гэта вялікае свята ў жыцці бела-рускай вёскі. Калісьці, калі жніво падыходзіла да канца, пакідалі
Гэта І быў Багач. Яго заносілі ў двор тым, каму жадалі багацця І шчасця. Багач, згодна з павер’ем, забяспечваў ніву жытам І прыносіў...

Багач Андрэй, Філіпчык Андрэй, Дзяніс Мускі icon"Ці прыпыняецца будаўніцтва саюзнай дзяржавы Беларусі І Расеі?Новая перадача сэрыі "Экспэртыза Свабоды". Удзельнікі: расейскі палітоляг Андрэй Суздальцаў І

Размесціце кнопку на сваім сайце:
be.convdocs.org


База данных защищена авторским правом ©be.convdocs.org 2012
звярнуцца да адміністрацыі
be.convdocs.org
Галоўная старонка