Прысвячаецца роднай мове, у надзеі што яна




НазваПрысвячаецца роднай мове, у надзеі што яна
старонка10/18
Дата канвертавання28.10.2012
Памер3.04 Mb.
ТыпДокументы
1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   ...   18
РАЗДЗЕЛ X


Шальны Бладжар


Пасля няўдачы з эльфамі прафесар Завітак больш не прыносіў у клас ніякіх жывых істот. Замест гэтага ён чытаў уголас свае кнігі, а некаторыя найболей драматычныя эпізоды разгульваў з вучнямі па ролях. Для гэтых мэт ён часцей за ўсё выбіраў Гары; на сапраўдны момант, хлопчык ужо выканаў наступныя ролі: простага селяніна з Трансільваніі, з якога Завітак зняў Барматушны заклён; моцна прастуджанага Еці; вампіра, які пасля сустрэчы з Завітакам не браў у рот нічога, акрамя салаты.

На гэтым уроку па абароне ад сіл зла Гары зноў выцягнулі да дошкі, на гэты раз уяўляць пярэваратня. Як наліха, менавіта зараз трэба было падлашчыцца да Завітаку, інакш Гары адмовіўся бы.

- Завый-ка як след - вось так, вельмі добра - і тады, уявіце сабе, я кінуўся - вось так - прыціснуў яго да зямлі - вось так! - адной рукой здолеў утрымаць яго - а іншай прыставіў чароўную палачку яму да горла - потым па-геройску сабраў астаткі сіл і выканаў надзвычай складаны Хаморфны заклён - ён жаласна застагнаў - ну, давай жа, Гары - жаласней, жаласней - выдатна - і тады поўсць знікла - зубы паменшыліся - і ён ператварыўся назад у чалавека. Проста, але эфектыўна - і вось жыхары яшчэ адной вёскі вечна будуць бласлаўляць героя, які пазбавіў іх ад штомесячных нападаў пярэваратня.

Зазваніў звон, і Завітак падняўся з полу.

- Хатнее заданне - зложыце паэму аб тым, як я перамог пярэваратня Вагга-Вагга! Аўтару лепшага твора - асобнік кнігі "Чароўны я" з аўтографам!

Хлопцы паступова пакідалі клас. Гары вярнуўся ў далёкі канец пакоя, дзе яго чакалі Рон і Герміёна.

- Гатовы? - напаўголасу спытаў Гары.

- Давай пачакаем, пакуль усё ўйдуць, - нервова сказала Герміёна. - Ну, усё - я пайшла!

Яна наблізілася да стала Завітака, дужа заціснуўшы ў руцэ лісток паперы. Ззаду нерашуча тапталіся Гары з Роном.

- Эээ... прафесар Завітак? - заікаючыся, вымавіла Герміёна. - Я жадала... узяць з бібліятэкі адну кнігу. Для... дадатковага чытання. - Яна дрыготкім рукой працягнула лісток. - Але гэтая кніга... яна ў Забароненым аддзеле, таму мне трэба, каб хто-небудзь з настаўнікаў падпісаў вось тут... Я упэўнена, што гэтая кніга дапаможа мне лепш зразумець то, аб чым вы пішаце ў "Вячэры з упірамі" пра павольна дзеючыя яды...

- А-а-а! "Вячэра з упірамі"! - летуценна выклікнуў Завітак, узяўшы ў Герміёны лісток і чароўна ёй усміхаючыся. - Адна з маіх самых улюбёных... Табе спадабалася?

- Вядома! - захоплена сказала Герміёна. - Гэта так выдатна, асабліва, як вы прывабілі ў пастку таго, апошняга, гарбатным падсіткам...

- Я мяркую, ніхто не стане пярэчыць, калі я акажу невялікую падтрымку лепшай вучаніцы гэтай паралелі, - цяпло сказаў Завітак і выцягнуў вялізнае паўлінавае пяро. - Прыгожа, праўда? - падміргнуў ён, няслушна вытлумачыўшы выраз абуранай агіды на твары ў Рона. - Звычайна я ім карыстаюся, калі надпісваю кнігі.

Ён размашыста вывяў мудрагелісты подпіс і вярнуў лісток Герміёне.

- Ну што, Гары, - сказаў Завітак, у то час як Герміёна згортвала дазвол і прыбірала яго ў заплечнік. - Наколькі мне вядома, заўтра першы Квідзішный матч сезону? "Грыфіндор" супраць "Слізэрына"? Кажуць, ты нядрэнна гуляеш. Я таксама ў сваё час быў Лаўцом. Мяне нават клікалі ў зборную краіны, але я злічыў правільным прысвяціць сваё жыццё выкараненню сіл зла. І усё жа, калі табе захочацца патрэніравацца асобна ад каманды, не саромейся звяртацца да мяне. Заўсёды рады падзяліцца сваімі ведамі з меней дасведчанымі гульцамі...

Гары выдаў горлам вельмі невыразны гук і выбег з класа ўслед за Ронам і Герміёнай.

- Не магу паверыць, - ашаламіўся ён, калі яны ўтрох прыняліся вывучаць подпіс, - ён нават не пацікавіўся, што менавіта мы збіраемся ўзяць у бібліятэцы.

- Гэта таму, што ён бязмозгі балван, - сказаў Рон, - але якая розніца, раз ужо нам атрымалася дамагчыся, чаго мы жадалі...

- Ён зусім не бязмозгі балван, - звяняшчым голасам абурылася Герміёна. Яны ўжо збеглі да бібліятэкі.

- Вядома, раз ён назваў цябе лепшай вучаніцай паралелі...

Патрапіўшы ў прыглушаную цішыню бібліятэкі, яны былі змушаныя панізіць галасы. Мадам Шчыпц, бібліятэкарка, худая, раздражняльная жанчына, выглядам сваім нагадвала некормленого сцярвятніка.

- "Усемацнейшыя зелля"? - падазрона паўтарыла яна, спрабуючы адабраць занатоўку ў Герміёны; але тая ўчапілася мёртвай хваткай.

- Я жадала бы пакінуць яе ў сябе, - пралапатала яна ледзь чуваць.

- Ой, ды кінь, - кінуў Рон, выдрапваючы паперку з сціснутага кулачка Герміёны і працягваючы яе мадам Пінс, - мы табе дастанем іншы аўтограф. Завітак падпісвае ўсё, што не варушыцца - хоць бы секунд пяць.

Мадам Пінс вывучыла занатоўку на прасвет, як быццам падазраючы, што тая падробленая, але дазвол прайшоў праверку. Бібліятэкарка схавалася за высокімі кніжнымі паліцамі і з'явілася праз некалькі хвілін з вялікай, зацвілага выгляду, кнігай у руках. Герміёна акуратна прыбрала кнігу ў заплечнік, і хлопцы сыйшлі, дбайна імкнучыся не ісці залішне хутка і не выглядаць залішне вінаватымі.

Праз пяць хвілін яны ўжо забарыкадаваліся ў непрацуючым туалеце ў Плаксы Міртл. Герміёна здолела пераканаць Рона, сказаўшы яму, што гэты туалет - апошняе месца, куды можа накіравацца чалавек у поўным розуме, і таму ім гарантаванае адзінота. Плакса Міртл гучна рыдала ў сваёй кабінцы, але хлопцы цалкам ігнаравалі яе, як, зрэшты, і яна іх.

Герміёна паважна расчыніла "Всесільнейшіе зелля", і ўсе трое схіліліся над старажытнымі, у плямах вільгаці, старонкамі. З першага погляду станавілася зразумела, чаму гэтая кніга захоўваецца ў Забароненым аддзеле бібліятэкі. Дзеянне некаторых зелій было такое, што аб ім не жадалася нават думаць. У кнізе было шмат выключна прыкрых ілюстрацый: чалавек, вывернуты навыварат, ведзьма, на галаве ў якой прарасло некалькі пар рук...

- Вось яно, - узрадавалася Герміёна, калі знайшла старонку, азагалоўленую "Пераваротнае зелле". Старонка была ўпрыгожаная малюнкамі людзей, змешчаных на прамежкавай стадыі ператварэння ў іншых людзей. Заставалася шчыра спадзявацца, што выраз страшэннай пакуты з'явілася на іх тварах толькі дзякуючы багатаму ўяўленню мастака.

- Гэтае самае складанае зелле, якое я бачыла, - вымавіла Герміёна, прабегшы вачамі рэцэпт. - Шолкакрылыя мухі, п'яўкі, водарасці, сабраныя падчас прыліва, спарыш... - мармытала яна, водзячы пальцам па спісе, - ну, гэта проста, гэта заўсёды ёсць у вучнёўскай шафе, можна ўзяць колькі трэба... Оооой, глядзіце-ка, патрэбен таўчоны рог двурога - не ўяўляю, дзе яго ўзяць - кавалачак скуркі бумсленга - таксама яшчэ праблема - ну, і зразумела, часціцы тых, у каго мы збіраемся ператварыцца.

- Што-што? - рэзка перапытаў Рон. - Што гэта значыць, часціцы тых, у каго мы збіраемся ператварыцца? Я нічога такога, ведаеш, з пазногцямі Крэба, піць не буду!

Герміёна працягвала мармытаць, як быццам і не чула яго.

- Аб гэтым можна не турбавацца, гэта дадаецца ў апошнюю чаргу...

Рон, знямелы ад абурэння, звярнуўся да Гары. Гары, зрэшты, хваляваўся зусім па іншай падставе.

- Ты ўяўляеш сабе то, колькі ўсяго нам прыйдзецца выкрасці, Герміёна? Скурка бумсленга! Ужо яе-то няма ў вучнёўскай шафе. Нам што, прыйдзецца ўзломваць кабінет Снэгга? Па-мойму, гэта дрэнная задума...

Герміёна гучна зачыніла кнігу.

- Калі вы зпужаліся, выдатна, - заявіла яна. На шчоках у яе гарэлі пунсовыя плямы і вочы бліскацелі больш звычайнага. - Вы балазе ведаеце, як я не люблю парушаць дысцыпліну. Аднак, я думаю, што пагрозы людзям, народжаным у сем'ях маглаў - гэтае значна больш сур'ёзнае злачынства, чым выраб складаных зелляў. Але, раз вы не жадаеце высвятляць, хто гэтым займаецца, Малфой або не, то я зараз жа пайду і здам кнігу назад ў бібліятэку...

- Не думаў я, што дажыву да такога дня, калі Герміёна будзе падбіваць нас на злачынства, - сказаў Рон. - Добра, мы згодны. Толькі пазногці не з пальцаў ног, зразумела?

- А колькі гэта наогул зойме? - пацікавіўся Гары ў Герміёны, якая павесялела і зноў адкрыла кнігу.

- Водарасці трэба збіраць пры поўным месяцы, а крылцы мух - настойваць дваццаць адзін дзень... Скажам так, зелле можна прыгатаваць прыкладна за месяц, калі, вядома, мы здолеем дастаць усе складовыя часткі.

- За месяц? - перапытаў Рон. - За гэты час Малфой паспее перабіць палову маглакровак у школе! - Але, паколькі Герміёна пагрозліва прыжмурылася, хутка дадаў: - Хоць, раз іншага плану ў нас усё роўна няма, то, я так скажу - рухаемся наперад.

Аднак, калі Герміёна пайшла праверыць, ці можна выйсці з туалета, пакуль ніхто не бачыць, Рон шапнуў Гары:

- Будзе значна прасцей, калі ты заўтра выпадкова скінеш Малфоя з мятлы.

У суботу Гары прачнуўся рана раніцай і ляжаў, разважаючы аб наступным Квідзішным матчы. Ён нерваваўся, у асноўным пры думцы аб тым, што скажа Вуд, калі Грыфіндорцы прайграюць, але таксама і аб тым, што ім прыйдзецца гуляць з камандай, абсталяванай самымі хуткаснымі ў свеце мётламі. Ён яшчэ ніколі не меў гэтакага вострага жадання перамагчы "Слізэрын". Пасля паўгадзіны падобных разважанняў ён адчуў сябе так, нібы ў яго завязаліся вузлом усё нутро. Ён устаў, апрануўся і пайшоў на сняданак, хоць было яшчэ рана. Тым не менш, Грыфіндорская каманда ў поўным складзе ўжо сядзела, натапырыўшыся, за доўгім, пустым сталом. Выгляд у ўсіх быў напружаны, ніхто не размаўляў.

Аб адзінаццатай вучні школы пацягнуліся на стадыён. Дзень быў слотны, у паветры лунала адчувальная пагроза залевы. Калі Гары ўваходзіў у распранальню, падбеглі Рон з Герміёной - пажадаць поспеху. Чальцы каманды нацягнулі малінавую вопрадку, паселі і прыгатаваліся выслухаць непазбежную "бадзёрку", якую Вуд заўсёды прамаўляў перад матчам.

- Мётлы ў "Слізэрына" лепш чым у нас, - пачаў ён. - Ніхто і не збіраецца гэта адмаўляць. Затое на нашых мятлах людзі лепш. Мы больш трэніраваліся, лёталі ў любое надвор'е... ("О, як гэта дакладна", - прабурчаў Джордж Уізлі, - "з жніўня не прасыхаю") ... і мы прымусім іх пашкадаваць аб тым дні, калі гэты жаласны чарвяк, Малфой, купіў сабе месца ў камандзе.

Грудзі Вуда ўздымалася ад абуреваўшых яго эмоцый.

- Гары, табе прыйдзецца паказаць ім, што сапраўднаму Лаўцу патрабуецца не толькі багаценькі татачка. Злаві Снітч раней Малфоя або памры, Гары, таму што мы павінны выйграць, проста абавязаны.

- Ніякага ціску, Гары, - яхідна падміргнуў Фрэд.

Яны вышлі на поле пад крыкі гледачоў; у асноўным вітальныя - "Ноктуіс" і "Раккон" балелі за "Грыфіндор", аднак, свіст і шыпенне Слізэрынцаў таксама гучалі цалкам выразна. Мадам Хуч, Квідзішны арбітр, загадала Флінту і Вуду абмяняцца поціскамі рукі, што тыя і выканалі, надарыўшы адзін аднаго пагрозлівымі поглядамі і сціснуўшы далоні мацней, чым патрабавалася.

- Па маім свістку, - сказала мадам Хуч, - тры... два... адзін!

Пад падбадзёрвальны роў натоўпу чатырнаццаць гульцоў узняліся ў свінцовае неба. Гары ўзляцеў вышэй усіх і, прыжмурыўшыся, стаў сачыць, ці не з'явіўся Снітч.

- Як справы, Шнаралобы? - прароў Малфой, ледзьве ўлоўна мільгануўшы ўнізе. Ён відавочна выхваляўся хуткасцю, якую лёгка развівала яго мятла.

У Гары не было часу адказаць. У гэты самы момант цяжкі чорны Бладжар з пагрозлівай імклівасцю панёсся на яго; Гары елка-ледзьве ўвярцеўся, адчуўшы, як ад створанага мячом струменя паветра ўскудлаціліся валасы.

- Яшчэ бы трошкі, Гары... - на лету кінуў Джордж. Ён сціскаў у руцэ клюшку і быў гатовы ў любое імгненне адбіць Бладжар да ігракоў "Слізэрына". Гары ўбачыў, як Джордж гучным плясканнем адправіў Бладжар прама на Адрыяна Пусея, але Бладжар на паўдарогі стромка змяніў траекторыю і зноў рынуўся на Гары.

Гары рэзка бухнуў уніз, здолеў увярцецца, а Джорджу атрымалася адбіць мяч у бок Малфоя. І зноў Бладжар звярнуў падобна бумерангу і паляцеў прама Гары ў галаву.

Гары надаў "газу" і накіраваўся ў іншы канец поля. Ззаду ён чуў свіст Бладжара. У чым справа? Бладжары ніколі не засяроджваліся на нейкім адным чалавеку; іх задачай было збіць як мага больш гульцоў...

На іншым канцы поля Бладжар чакаў Фрэд Уізлі. Гары прыхіліў галаву, Фрэд з усіх сіл шыбануў па мячы і збіў яго з курсу.

- Так табе! - радасна загарлапаніў Фрэд, але мяч, нібы магнітам прыцягнуты да Гары, зноў паляцеў да яго, і хлопчыку прыйшлося ўцякаць на поўнай хуткасці.

Пачаўся дождж; цяжкія кроплі білі па твары і заляплялі акуляры. Гары не меў ані найменшага падання аб ходзе гульні, пакуль не пачуў каментар Джордана: "Слізэрын" лідыруе, шэсцьдзесят - нуль..."

Слізэрынскія мятлы добра рабілі сваю справу, а ашалелы Бладжар як мог імкнуўся зваліць Гары на зямлю. Фрэд з Джорджам неадступна круціліся поруч Гары, і ён не бачыў нічога, акрамя мітусні іх рук. У яго не было ніякага шанцу не то што злавіць Снітч, але нават і ўбачыць яго.

- Хтосьці... пагарэзіў... з гэтым... Бладжарам... - цяжка выдыхаючы, прамовіў Фрэд, шырока замахваючыся клюшкай, каб адбіць чарговую атаку.

- Патрэбен тайм-аўт, - заявіў Джордж, спрабуючы падаць сігнал Вуду і адначасова не даць Бладжару растаўчы Гары нос.

Вуд, відавочна, і сам усё зразумеў. Прагучаў свісток мадам Хуч, і Гары з двайнятамі нырнулі да зямлі, не перастаючы уварачвацца ад шалёнага мяча.

- У чым справа? - закрычаў Вуд, як толькі падапечныя атачылі яго. Заўзятары "Слізэрына" у гэты час надрываліся ад захаплення. - Мы ўшчэнт пабітыя. Фрэд, Джордж, куды вы задзеліся, Бладжар не даў Ангеліне забіць гол!

- Мы былі ў дваццаці футах над ёй, Олівер, і спрабавалі не даць іншаму Бладжару знявечыць Гары, - злосна растлумачыў Джордж. - Хтосьці зачараваў мяч - ён не пакідае Гары ў супакою. На працягу ўсёй гульні Бладжар ганяецца толькі за ім. Пэўна, Слізэрынцы пастараліся.

- Але ж Бладжары былі зачыненыя ў кабінеце мадам Хуч з часу нашай апошняй трэніроўкі, а тады яны былі ў поўным парадку, - збянтэжана вымавіў Вуд.

Мадам Хуч набліжалася да іх. Па-над яе плячыма было відаць, як гульцы "Слізэрына" скачуць ад захаплення і паказваюць на Грыфіндорцаў пальцамі.

- Слухайце, - заказаў Гары. Мадам Хуч падыходзіла ўсё бліжэй і бліжэй, - Калі вы будзеце так круціцца вакол мяне, то Снітч я смогу злавіць, толькі калі ён сам уляціць да мяне ў рукаў. Гуляйце з камандай, а я займуся гэтым шалёным.

- Ты што, таго? - сказаў Фрэд. - Ён табе башку знясе.

Вуд пераводзіў погляд з Гары на двайнят.

- Олівер, гэтае вар'яцтва, - абурылася Алісія Спінэт. - Ты не можаш дапусціць, каб Гары адзін дужаўся з гэтай штукай. Хай правядуць расследаванне....

- Калі мы зараз перапынім гульню, нам залічаць пройгрыш! - горача сказаў Гары. - Мы не можам прайграць "Слізэрыну" з-за нейкага дурнога мяча! Усё, Олівер, скажы, каб яны пакінулі мяне ў супакою!

- Гэта ўсё ты вінаваты, - крыкнуў Джордж на Вуда. - "Злаві Снітч або памры!", трэба жа было такое сказаць...

Нарэшце падышла мадам Хуч.

- Гатовыя аднавіць гульню? - спытала яна Вуда.

Вуд ацэньвальна паглядзеў на Гары.

- Так, - вырашыўся ён, - Фрэд, Джордж, вы чулі, што сказаў Гары - пакіньце яго аднаго і падайце яму самому зладзіцца з Бладжарам.

Дождж узмацніўся. Па свістку мадам Хуч Гары з сілай адапхнуўся ад зямлі, узляцеў і неадкладна пачуў красамоўнае "взззз" - яго даганяў Бладжар. Гары ўзлятаў усё вышэй і вышэй; ён віхляў, взмываў, падаў, выпісваў спіралі, зігзагі, круціўся вакол сваёй восі. Галава круцілася, але ён па-ранейшаму трымаў вочы адчыненымі. Кроплі дажджу зусім заляпілі шклы акуляраў і заліваліся ў ноздры, калі ён перагортваўся ўніз галавой, чарговы раз сыходзячы ад пераследу. Ён чуў рогат з трыбун; здагадваўся, што выглядае надзвычай дурна. Тым не менш, шальны Бладжар з-за свайго цяжару не мог змяняць кірунак гэтак жа хутка, як Гары; і таму хлопчык працягваў выпісваць піруэты ўздоўж усяго перыметра стадыёна, пры гэтым не перастаючы скрозь срэбную фіранку дажджу адсочваць, што адбываецца поруч кольцаў "Грыфіндора". А там Адрыян Пусэй спрабаваў абыйсці Вуда...

Нешта прасвістала паблізу юхі - Бладжар ў чарговы раз спудлаваў; Гары перавярнуўся праз галаву і хутка паляцеў у зваротным кірунку.

- Спадзяешся паступіць у балет, Потар? - прагукаў Малфой. Гары толькі што прыйшлося цалкам ужо па-дурацку зазвернуцца, і ён імчаўся, па пятах праследуемы Бладжарам; з нянавісцю абвінуўся ён на голас Малфоя і тут убачыў яго - Залатога Снітча. Маленькі мячык вісеў зусім побач з левым вухам Малфоя - а Малфой занадта захоплена цвяліў Гары і нічога не прыкмячаў.

На адно адчайнае імгненне Гары завіс у паветры, не вырашаючыся кінуцца да Малфою - раптам той зірне ўверх і ўбачыць Снітч.

БАХ.

Гэтага імгнення апынулася досыць. Бладжар нарэшце-то дасягнуў мэты. Ён са ўсёй сілы ўляпіўся ў локаць, і Гары ў падрабязнасцях прачуў, як ламаецца яго рука. У галаве пакаламуцілася, боль была зруйнавальнай, хлопчык саслізнуў з мокрай мятлы і павіс на адным калене. Правае рука бескарысна боўталася - а Бладжар ў гэты час ужо пайшоў на другі заход, на гэты раз цаляючы прама ў твар - Гары ўвярцеўся, з адзінай думкай у галаве: "Дабрацца да Малфоя".

Вочы засцілала смуга дажджу і болі. Ён нырнуў уніз, да ненавіснага, паблесківаюшчаму, ухмыляюшчамуся твару, убачыў расшыріўшыеся ад страху вокі: Малфой падумаў, што Гары збіраецца напасці на яго.

- Якога...? - толькі і паспеў вымавіць ён, імкліва прыбіраючыся з дарогі.

Гары адпусціў тронак, за які трымаўся здаровай рукой і зрабіў адчайны кідок; ён адчуў, што пальцы абхапілі ледзянога Снітча. На мятле ён зараз утрымліваўся толькі з дапамогай ног. Па стадыёне пранёсся лямант, калі ён накіраваўся да зямлі, з усіх сіл імкнучыся не знепрытомнець.

Гары з сілай стукнуўся аб гліняную зямлю і скаціўся з мятлы. Рука валялася як нежывая, пад вельмі дзіўным кутом; адурманены болем, ён, быццам з далёкай адлегласці, чуў свіст, шум, крыкі. Ён сфакусаваў зрок на мячыку, дужа заціснутым у здаровай руцэ.

- Ага, - прашаптаў ён бессэнсоўна, - выйгралі.

І знепрытомнеў.

Калі Гары ачуняў, то адчуў, што кроплі дажджу па-ранейшаму падаюць на твар, зразумеў, што ўсё яшчэ ляжыць на поле, убачыў, што хтосьці схіліўся над ім. Бліснулі зубы.

- О, не, толькі не гэта, - праенчыў Гары.

- Сам не разумее, што кажа, - гучна крыкнуў Завітак натоўпу ўсхваляваных Грыфіндорцаў. - Не турбуйся, Гары. Зараз я вылечу тваё руку.

- Не! - выклікнуў Гары. - Хай лепш так, дзякуй...

Ён паспрабаваў сесці, але невыносны боль пранізаў цела. Дзесьці побач ён пачуў знаёмае шчоўканне.

- Я не жадаю, каб ты гэта здымаў, Колін, - гучна сказаў Гары.

- Паляжы спакойна, - ласкава ўгаворваў Завітак, - гэта звычайная замова, я прарабіў гэта тысячы раз...

- А чаму нельга ў лякарню? - выдушыў Гары скрозь сціснутыя зубы.

- І праўда, прафесар, - падтрымаў абрынданы брудам Вуд, які не мог утрымацца ад шчаслівай усмешкі, нягледзячы на тое, што ў яго камандзе пацярпеў Лавец, - Вось гэта рывок, Гары, узрушаючае гледзішча, гэтым разам, я бы сказаў, ты перасягнуў сябе...

Скрозь абступіўшы яго лес ног, Гары ўбачыў, якія вялізныя высілкі прыкладаюць двайняты Уізлі, каб заштурхаць Бладжар ў скрыню. Бладжар супрацівіўся з шалёнай энергіяй.

- Адыдзіце, - сказаў Завітак, закочваючы рукавы зялёнай вопрадцы.

- Не... не трэба... - пярэчыў Гары, але ён быў занадта слабы; Завітак пакруціў чароўнай палачкай і праз імгненне накіраваў яе прама на зломаную руку хлопчыка.

Дзіўнае, прыкрае адчуванне паўстала ў плячу і хутка распаўсюдзілася па ўсёй руцэ да самых кончыкаў пальцаў. З рукі як быццам выпусцілі паветра. Гары нават не вырашаўся паглядзець на тое, што з ёй адбываецца. Ён зажмурыўся, адкруціўся, але, усё роўна, горшыя яго асцярогі неўзабаве пацвердзіліся: сгрудзіўшыяся дружна заахкалі, засаўка фотаапарата шалёна зацёхкала. Рука больш не балела - але яна больш не была рукой.

- Ой, - сказаў Завітак, - што ж. Бывае. Галоўнае, што косці больш не зламаныя. Вось аб чым трэба памятаць. Зараз, Гары, можаш тупаць у лякарню - ах, дарэчы, містар Уізлі, міс Грэнджэр, вы яго не праводзіце? - мадам Помфры трошачкі... ммм... прывядзе цябе ў парадак.

Гары ўстаў на ногі. Яго неяк скасабочыла. Ён зрабіў глыбокі ўдых і зірнуў на правую руку. І зноў ледзь не страціў прытомнасць.

З рукава высоўвалася штосьці, больш усяго якое нагадвала тоўстую гумовую пальчатку целавага колеру. Гары паспрабаваў паварушыць пальцамі. Ніякага эфекту.

Завітак не вылечыў косці. Ён папросту выдаліў іх.

Мадам Помфры была не занадта задаволена.

- Трэба было адразу жа ісці да мяне! - абурылася яна, прыпадняўшы пальцам няшчасны, знежывелы ўспамін аб тым, што ўсяго паўгадзіны таму было здаровай, нармалёва функцыянуючай рукой. - Косці я вылечваю за паўсекунды - але вось гадаваць іх зноўку...

- Але вы зможаце гэта зрабіць, так? - адчайна спытаў Гары.

- Зразумела, але гэта будзе вельмі хваравіта, - змрочна вымавіла мадам Помфры, кідаючы Гары піжаму. - Табе прыйдзецца тут пераначаваць....

Герміёна пачакала за шырмай, якой загарадзілі Гарын ложык, а Рон дапамог яму перапрануцца. Запхнуць гумовую, пазбаўленую касцей руку ў рукаў апынулася не надта проста.

- Ну, што ты зараз скажаш пра Завітака, Герміёна? - прагукаў Рон з-за фіранкі, старанна прапіхіваючы знежывелыя пальцы скрозь абшэўку. - Можна падумаць, Гары марыў застацца без касцей.

- Кожны можа памыліцца, - адрэзала Герміёна, - і потым, бо рука больш не баліць, праўда, Гары?

- Не баліць, - пагадзіўся Гары, залазячы ў пасцелю. - Але і нічога іншага таксама не робіць.

Ён адкінуўся на падушкі, і рука бессэнсоўна прыскокнула.

Герміёна разам з мадам Помфры зайшла за фіранку. Мадам Помфры трымала ў руках вялікую бутлю з надпісам "Скелерост".

- Табе маецца быць цяжкая ночка, - сказала яна, наліваючы дымлівую вадкасць у шкляначку і працягваючы яго Гары, - зноўку выгадоўваць косці - малапрыемны занятак.

Піць "Скелерост" таксама было малапрыемна. Ён абпальваў рот і горла. Гары закашляўся і захлынуўся. Мадам Помфры выдалілася, не перастаючы незадаволена цокаць языком і бедаваць з нагоды небяспечных відаў спорту і безадказнасці настаўнікаў. Рон і Герміёна засталіся і далі Гары вады запіць мікстуру.

- Усё роўна, мы перамаглі, - успомніў Рон, і на твары ў яго з'явілася ўсмешка. - Як ты яго злавіў!... І трэба было бачыць Малфоя - ён жадаў цябе забіць!

- Жадала бы я ведаць, як яму атрымалася зачараваць гэтага Бладжара, - змрочна прамовіла Герміёна.

- Трэба занесці гэта ў спіс пытанняў, якія мы яму зададзім, калі прымем Пераваротнае зелле, - сказаў Гары, апускаючыся на падушкі, - Спадзяюся, густ у яго не такі ўжо брыдкі...

- З кавалачкамі-та Слізэрынцаў? Ты жартуеш, - сказаў Рон.

У гэты момант дзверы з шумам расхінулася. Наскрозь мокрыя і брудныя, уваліліся ігракі Грыфіндорскай каманды.

- Вось гэта быў палёт, Гары, - сказаў Джордж, - Я толькі што чуў, як Маркус Флінт гарлапаніў на Малфоя. Нешта наконт таго, як некаторыя не могуць заўважыць Снітч, нават калі ён у іх на галаве. Сказаць па праўдзе, выгляд у Малфоя быў не занадта радасны.

Яны прынеслі пірожныя, цукеркі, бутэлькі з гарбузовым сокам. Усё расселіся вакол Гарынага ложкі і зусім было прыгатаваліся ўстроіць раскошную бяседу, але тут з'явілася мадам Помфры і закрычала: "Хлопчыку патрэбен супакой! Што вы сабе думаеце! Яму трэба выгадаваць трыццаць тры косці! Ідзіце адгэтуль! Ідзіце!"

Гары застаўся адзін, і ўжо нішто не адцягвала яго ад рэзкага пульсавалага боля ў нерухомай руцэ.

Праз шмат гадзін Гары нечакана ачуўся ў апраметнай цемры і выдаў здушаны крык: па адчуваннях, у руку панатыкалі найвострых стрэмак. Спачатку ён вырашыў, што прачнуўся менавіта ад гэтага. Але затым з жахам усвядоміў, што хтосьці выцірае яму лоб вільготнай губкай.

- Сыйдзіце! - гучна ўскрыкнуў ён, а потым: - Добі!

Вялізныя фасфарэсцавалыя тэнісныя мячыкі ўтаропіліся на яго з цемры. Па доўгім вострым носе дамавіка эльфа збегала самотная сляза.

- Гары Потар вярнуўся ў школу, - гаротна зашаптаў эльф. - Добі шмат раз папярэджваў Гары Потара. Ах, сэр, чаму вы не паслухаліся Добі? Чаму Гары Потар не паехаў дахаты, калі спазніўся на цягнік?

Гары з працай сеў на ложку і адапхнуў ад ілба губку.

- Што ты тут робіш? - выгукнуў ён. - І адкуль ты ведаеш, што я спазніўся на цягнік?

У Добі задрыжалі вусны, і Гары ахапіла востры падазрон.

- Так гэта ты! - павольна вымавіў ён. - Ты зачараваў бар'ер, каб ён не даў нам прайсці!

- Так, сэр, гэта я, - прызнаўся Добі, узмоцнена ківаючы галавой; вушы запляскалі па шчоках. - Добі хаваўся і сачыў за Гары Потарам, а потым запячатаў бар'ер. За гэта Добі прыйшлося паліць сабе рукі прасам, - ён паказаў Гары дзесяць доўгіх забінтаваных пальцаў, - але Добі было ўсё роўна, сэр, таму што Добі лічыў, што так Гары Потар апынецца ў бяспецы, і Добі нават у галаву не прыходзіла, што Гары Потар дабярэцца да школы іншым шляхам!

Ён раскалыхваўся ўзад і наперад, трасучы выродлівай галавой.

- Добі быў так узрушаны, калі пазнаў, што Гары Потар вярнуўся ў "Хогвартс", ён нават не зазначыў, што падгарэў абед для гаспадара! Такога цвічэння Добі ні разу яшчэ не задавалі, сэр...

Гары нямогла зваліўся на падушкі.

- Нас з Ронам ледзь не выключылі з-за цябе, - люта сыкнуў ён, - лепш бы табе прыбрацца адгэтуль, пакуль мае косці не выраслі, зразумеў, Добі, а то я цябе задушу.

Добі смутна ўсміхнуўся.

- Добі абвык да смяротных пагроз, сэр. Дома Добі чуе іх па пяць раз на дню.

Ён высмаркаўся ў куток зашмальцаванай навалачкі, якая служыла яму адзеннем, і выгляд яго быў так жаласны, што гнеў Гары супраць волі выпарыўся.

- Чаму ты гэта носіш, Добі? - з цікаўнасці спытаў ён.

- Гэта, сэр? - перапытаў Добі, прішчыпывая пальцамі навалачку. - Для дамавікоў эльфаў гэта знак рабства, сэр. Добі можа вызваліцца толькі ў тым выпадку, сэр, калі яго гаспадар падарыць яму сапраўдную вопратку. Але чальцы сям'і паводзяць сябе асцярожна, сэр, і ніколі не дадуць Добі у рукі ніякага прадмета вопраткі, сэр, нават зношанага, інакш Добі зможа лічыць сябе вольным і сыйсці назаўжды.

Добі прамакнуў свае вытарашчаныя вочы і нечакана выклікнуў:

- Гары Потар павінен з'ехаць дахаты! Добі думаў, што Бладжара будзе досыць...

- Бладжара? - перапытаў Гары, і яго гнёў вярнуўся з ранейшай сілай. - Што значыць, Бладжара будзе досыць? Так гэта ты зачараваў Бладжара?! Каб ён забіў мяне?!

- Забіў? Не, сэр! - закрычаў шакаваны Добі. - Добі жадаў выратаваць жыццё Гары Потару! Лепш з'ехаць дахаты з сур'ёзнымі траўмамі, чым заставацца тут, сэр! Добі толькі жадаў, каб Гары Потар пацярпеў досыць сур'ёзна - каб меліся падставы адправіць яго дахаты!

- Ды няўжо? Усяго толькі? - атрутна паведаміўся Гары. - І, трэба думаць, ты не збіраешся мне тлумачыць, навошта табе спатрэбілася, каб мяне адпраўлялі дахаты ў раздзеленым выглядзе?

- Ах, калі б толькі Гары Потар ведаў! - застагнаў Добі, і новыя струмені слёзаў паліліся на ірваную навалачку. - Калі бы ён ведаў, што ён значыць для нас, для нізкіх рабоў, для нас, адкід чароўнага свету! Добі памятае, сэр, як было нам пры Тым-Каго-Не-Трэба-Называть, калі той быў на вяршыні ўлады! З дамавікамі эльфамі абыходзіліся тады як з нявартымі чарвякамі, сэр! З Добі, зразумела, і па гэтай дзень звяртаюцца гэдак жа, сэр, - прызнаў эльф, выціраючы твар навалачкай. - Але, у асноўным, жыццё майго народа стала нашмат лепш, сэр, з часу вашай перамогі над Тым-Каго-Не-Трэба-Называць. Гары Потар выжыў, Чорны Лорд быў зламаны, і ўзышоў новы світанак, сэр, Гары Потар заззяў як пуцяводная зорка для нас, тых, хто баяўся, што чорныя дні ніколі не абмінуць, сэр... А зараз!... Страшныя рэчы павінны неўзабаве адбыцца ў "Хогвартсе", можа быць, яны ўжо адбываюцца, і Добі не можа дазволіць Гары Потару заставацца тут! Зараз, калі гісторыя гатовая вось-вось паўтарыцца, калі Таемны Пакой ізноў адчынены...

Добі раптам умоўк як громам здзіўлены, затым схапіў гарлач з вадой з століка, які стаяў каля ложка, гваздануў донцам сабе па галаве, зваліўся з ложку і на секунду знік з выгляду. Потым ён зноў ускараскаўся на бок ложку (абодва вока з'ехаліся да пераносся) і забубніў: "Гадкі Добі, жудасна гадкі Добі..."

- Так значыць, Таемны Пакой існуе? - прашаптаў Гары. - І... ты кажаш, што ён ўжо адчыняўся раней? Скажы мне, Добі!

Ён учапіўся ў кашчавае запясце, паспеўшы перахапіць руку эльфа на паўдарогі да гарлача.

- Я жа не магланароджаны, якім чынам мне можа пагражаць небяспека з-за гэтага самага пакоя?

- Ах, сэр, не пытайце, нічога больш не пытайце ў беднага Добі, - залепетаў эльф, свецячы ў цемры вялізнымі вачамі. - У гэтым месцы ладзяцца цёмныя справы, але Гары Потар павінен быць далёка адсюль, калі выльецца навальніца - едзьце дахаты, дахаты, Гары Потар. Гары Потар не павінен быць упутан у гэта, сэр, гэта занадта небяспечна...

- Але хто гэта, Добі? - настойліва пытаў Гары, не выпускаючы запясці Добі, каб той не пачаў зноў латашыць сябе гарлачом па галаве. - Хто адкрыў пакой? Хто адкрыў яго ў мінулы раз?

- Добі не можа, сэр, Добі не можа, Добі не павінен казаць! - завішчаў эльф. - Адпраўляйцеся дахаты, Гары Потар, адпраўляйцеся дахаты!

- Нікуды я не адпраўлюся! - люта рыкнуў Гары. - Мая лепшая сяброўка - з сям'і маглаў; калі Пакой сапраўды адчынены, то яна будзе першай на чарзе...

- Гары Потар гатовы рызыкаваць уласным жыццём дзеля сяброў! - праенчыў Добі ў некам зачараванні роспачу. - Як высакародна! Якое геройства! Але ён абавязаны падбаць аб сабе, абавязаны выратаваць сябе, Гары Потар не павінен...

Добі нечакана замёр, яго вялікія, як у кажана, вушы затрымцелі. Гары таксама нешта пачуў: у калідоры за дзвярамі раздаваліся крокі.

- Добі павінен ісці! - спалохана вытхнуўся эльф. Раздаўся гучная пстрычка, і ўжо праз імгненне рука Гары сціскала паветра замест запясця Добі. Хлопчык знясілена лёг, напружана гледзячы на дзверы. Крокі набліжаліся.

Неўзабаве ў палату, рухаючыся задам, стаў павольна захадзіць Дамблдор у доўгім байкавым халаце і начным каўпаку. Ён, трымаючы за галаву, занасіў штосьці доўгае, нагадваючае статую. Неўзабаве з'явіліся і ногі, падтрымоўваемыя прафесарам МакГонагал. Дружным высілкам яны ўзнялі статую на ложак.

- Паклічце мадам Помфры, - шапнуў Дамблдор, і прафесар МакГонагал паспешліва схавалася з вачэй, пройдучы паблізу гарынага ложка. Гары ляжаў вельмі ціха і прыкідваўся спячым. Да яго данесліся ўсхваляваныя галасы. Зноў з'явіўся сілуэт прафесара МакГонагал. За ёй па пятах імкліва ішла мадам Помфры. Яна нацягвала кофту па-над начной кашуляй. Гары пачуў сутаргавы ўдых.

- Што здарылася? - жудасным шэптам спытала мадам Помфры ў Дамблдора, схіляючыся над статуяй, якая нерухома ляжала на ложку.

- Яшчэ адзін напад, - адказаў Дамблдор. - Мінерва знайшла яго на лесвіцы.

- Побач з ім ляжала гронка вінаграда, - сказала прафесар МакГонагал. - Мы думаем, ён жадаў употай наведаць Потара.

У грудзі ў Гары нешта сутаргава сціснулася. Павольна, асцярожна, ён прыпадняўся так, каб зазірнуць у твар статуі. Промень месячнага святла падаў на ілоб і адлюстроўваўся ў адчыненых, нерухомых вачах.

Гэта быў Колін Крыві. Вочы нябачачы глядзелі ўверх, рукі былі выцягнутыя наперад і сціскалі фотаапарат.

- Звярнуўся ў камень? - прашаптала мадам Помфры.

- Так, - пацвердзіла прафесар МакГонагал. - Але мне страшна падумаць... калі бы Альбус не спусціўся ўніз за гарачым шакаладам... хто ведае, што бы магло здарыцца...

Утрая яны схіліліся над Коліным. Затым Дамблдор працягнуў руку і вызваліў фотаапарат з дужа сціснутага кулачка.

- Можа быць, ён паспеў сфатаграфаваць таго. хто нападаў? - з надзеяй выказала здагадку прафесар МакГонагал.

Дамблдор не адказаў. Ён адкрыў задняе вечка.

- Усяміласцівае неба! - выклікнула мадам Помфры.

З фотаапарата з шыпеннем папоўз дым. Гары, з адлегласці ў тры ложкі, адчуў з'едлівы пах падпаленай пластмасы.

- Расплавілася, - ціха прагаварыла мадам Помфры. - Усё расплавілася...

- Што ўсё гэта значыць, Альбус? - настойліва спытала прафесар МакГонагал.

- Гэта значыць, - адказаў Дамблдор, - што Таемны Пакой на самай справе зноў адчынены.

Мадам Помфры прыціснула далонь да вуснаў. Прафесар МакГонагал моўчкі паглядзела на Дамблдора.

- Але Альбус... памілуйце... хто жа гэта?

- Пытанне не ў тым, хто, - задуменна прамармытаў Дамблдор, - пытанне ў тым, як...

Наколькі Гары мог бачыць па выразе твару прафесара МакГонагал, ва ўсёй гэтай гісторыі яна разумела ані не больш яго самога.


1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   ...   18

Падобныя:

Прысвячаецца роднай мове, у надзеі што яна iconАднойчы партызанцы Веры прыснілася, што яна матылёк: яна весела пырхала, была шчасліваю І не ведала, што яна партызанка. А раптоўна прачнуўшыся, нават
Аднойчы партызанцы Веры прыснілася, што яна матылёк: яна весела пырхала, была шчасліваю І не ведала, што яна партызанка. А раптоўна...

Прысвячаецца роднай мове, у надзеі што яна iconПазнавальная гадзіна для вучняў 3 4 класаў
Напэўна, вы ведаеце аб тым, што 2009 год Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь аб’яўлены Годам роднай зямлі, з, на якой мы з вамі...

Прысвячаецца роднай мове, у надзеі што яна icon21 лютага – Міжнародны дзень роднай мовы
Міжнародны дзень роднай мовы. Ён быў абвешчаны unesco 6 гадоў таму. З ініцыятывай увесці такі дзень выступіў Бангладэш. 21 лютага...

Прысвячаецца роднай мове, у надзеі што яна iconІснуе даволі ўстойлівае меркаваньне, што нецэнзурная лаянка не ўласьцівая беларускаму народу. Што мацюкі прыйшлі ў Беларусь з Усходу, з расейскай мовы. А ў
Адкуль пайшла лаянка, ці ўласьцівая яна беларусам, ці ёсьць у беларускай мове штосьці сваё, адмысловае? Гэтыя пытаньні нашая карэспандэнтка...

Прысвячаецца роднай мове, у надзеі што яна iconФармальна-семантычная арганізацыя зваротка з эмацыянальна-ацэначным значэннем у беларускім фальклоры
Ы або разумеем, або адчуваем; часцей за ўсё наша думка складваецца адначасова з лагічнай ідэі І пачуцця” [1, с. 182]. Правамерны...

Прысвячаецца роднай мове, у надзеі што яна iconПалітычная геаграфія трунцы
Валянціна Пракаповіч крочыла адзінаю вуліцаю сваёй роднай вёскі Трунцы. Ды не крочыла, а ледзь перастаўляла ногі. У нейкі момант...

Прысвячаецца роднай мове, у надзеі што яна iconПрадмова да аблічбанавага выдання
Я аблічбаваў гэтую кнігу толькі з адной мэтай, каб пашырыць уплыў беларускай мовы ў нашым грамадстве. Нажаль, абставіны склаліся...

Прысвячаецца роднай мове, у надзеі што яна iconРаспрацоўка мерапрыемства, прысвечанага Дню роднай мовы
Адны з ІХ вабяць сваёй прыгажосцю І непаўторнасцю, другія – мілагучнасцю. Але ў кожнага чалавека ёсць толькі адна родная мова, якая...

Прысвячаецца роднай мове, у надзеі што яна iconПапрасіла прынесці вярбу
А пачыналася так. Мы з дачкой у Вербную нядзелю ішлі да касцёла, а на лавачцы каля свайго дома сядзела Ганна Васільеўна. «Што вы...

Прысвячаецца роднай мове, у надзеі што яна iconМарыя Спірыдонава
Мова дае нам цудоўную магчымасць радавацца І смяяцца, выказваць самыя разнастайныя думкі І пачуцці. Як жа добра, што ў нас ёсць свая...

Размесціце кнопку на сваім сайце:
be.convdocs.org


База данных защищена авторским правом ©be.convdocs.org 2012
звярнуцца да адміністрацыі
be.convdocs.org
Галоўная старонка