Юрыдычны факультэт




НазваЮрыдычны факультэт
Дата канвертавання28.11.2012
Памер131.13 Kb.
ТыпДокументы
ПРЫВАТНАЯ УСТАНОВА АДУКАЦЫІ

БІП-ІНСТЫТУТ ПРАВАЗНАЎСТВА”

ЮРЫДЫЧНЫ ФАКУЛЬТЭТ


індывідуальны залік


ТЭОРЫЯ І ГІСТОРЫЯ ДЗЯРЖАВЫ І ПРАВА

ІНФАРМАЦЫЙНАЯ ФУНКЦЫЯ ДЗЯРЖАВЫ


ЭКАЛАГІЧНАЕ ПРАВА, ЗЯМЕЛЬНАЕ ПРАВА

ПРАВАВЫЯ ФОРМЫ ВЫКАРЫСТАННЯ ЗЕМЛЯУ


АЛЯКСАНДРАВА ЮЛІЯ ІВАНАЎНА, 3 курс (с/с), дзённае аддзяленне

8-017-505-80-23,

8-029-566-89-73


МІНСК, 2009

ІНФАРМАЦЫЙНАЯ ФУКНЦЫЯ ДЗЯРЖАВЫ

Існаванне чалавецтва на планеце Зямля, фарміраванне і развіццё грамадства і дзяржавы звязаны з інфармацыяй і абумоўлены ёю.

Інфармацыя ў гісторыі развіцця цывілізацыі заўсёды грала значную ролю і служыла асновай для прыняцця рашэнняў на ўсіх узроўнях і этапах развіцця грамадства і дзяржавы. У цяперашні час сусветнае супольніцтва перажывае пераход ад індустрыяльнага да постіндустрыяльнага (“інфармацыйнага”) грамадства эпохі царства інфармацыі. Інфарматызацыя як працэс давядзення інфармацыі да спажыўцоў засноўваецца на развіцці тэхналогій, нацыянальных і глабальных тэлекамунікацыйных сетак, адкрывае новыя магчымасці для ўдасканалення арганізацыі жыцця грамадства: эканамічнай сферы і працоўнай дзейнасці людзей, развіцця аховы здароўя і адукацыі, фарміравання прававой ідэалогіі і прававой культуры грамадства, стварэння сістэмы эфектыўнага дзяржаўнага кіравання.

Сучасны этап развіцця грамадства характарызуецца павышэннем ролі інфармацыйнай сферы, якая прадстаўляе сабой сукупнасць інфармацыі, інфармацыйнай інфраструктуры, суб’ектаў, што ажыццяўляюць збор, фарміраванне, распаўсюджанне і выкарыстанне інфармацыі, а таксама сістэмы регулявання ўзнікаючых пры гэтым грамадскіх адносін. Інфармацыйная функцыя дзяржавы актыўна ўплывае на становішча палітычнай, эканамічнай, абароннай і іншых кампанентаў бяспекі Рэспублікі Беларусь.

З моманту ўзнікнення дзяржава ажыццяўляла збор, ахову, апрацоўку і распаўсюджванне інфармацыі па розных кірунках дзейнасці: для прыняцця рашэнняў па кіраванні, правядзенні бюджэтнай і падатковай палітыкі, аховы парадку і г.д. Усё гэта ажыццяўлялася спецыяльна вызначанымі для гэтых мэт органамі. Такім чынам, інфармацыйная функцыя заўсёды існавала як функцыя дзяржаўных органаў.

У працэсе развіцця грамадства з’явіліся фактары, якія прывялі да ўзрастання ролі інфармацыі, а таксама да больш дакладнага выдзялення інфармацыйнай функцыі дзяржавы. Пад інфарматызацыяй у шырокім сэнсе разумеецца рэалізацыя комплекса мер, накіраваных на забеспячэнне поўнага і своечасовага выкарыстання дакладных ведаў ва ўсіх грамадска значымых відах чалавечай дзейнасці.

У розных сферах грамадскага жыцця інфармацыйныя і камунікацыйныя тэхналогіі ўплываюць на грамадства і ахопліваюць такую важную галіну, як арганізацыя дзейнасці цэнтральных і мясцовых органаў ўлады і кіравання, а таксама ўплываюць на ўтварэнне спрыяльных умоў для грамадзянскай ініцыятывы, развіцця розных форм грамадскага кантролю за дзейнасцю дзяржайных органаў і ўстаноў.

Асноўным аб’ектам праваадносін у інфармацыйнай сферы з’яўляецца інфармацыя. Згодна з арт. 1 Закона “Аб інфармацыі, інфарматызацыі і ахове інфармацыі” інфармацыя – гэта звесткі пра асоб, прадметы, факты, падзеі, з’явы і працэсы незалежна ад формы іх прадстаўлення.

Развіццё інфармацыйных і камунікацыйных тэхналогій у прававой сферы таксама прывяло да вялікіх змен у сектары сацыяльных паслуг па забеспячэнні правовой інфармацыяй усіх слаёў грамадства. Сацыяльны аспект прававой інфарматызацыі заключаецца ў забеспячэнні канстытуцыйнага прынцыпа агульнадаступнасці інфармацыі і арганізацыі эфектыўнага ўзаемадзеяння людзей і ўлады.

У Беларусі апрацоўкай і распаўсюджаннем прававой інфармацыі ў электронным выглядзе займаюцца некалькі дзяржаўных устаноў, першае месца сярод якіх займае Нацыянальны цэнтр прававой інфармацыі (НЦПІ). Ліцэнзію на распаўсюджванне прававой інфармацыі ў друкаваным выглядзе маюць больш за 100 як дзяржаўных, так і пазадзяржаўных устаноў.

Функцыі дзяржавы - гэта асноўныя накірункі яе дзейнасці, якія выражаюць сутнасть і сацыяльнае прызначэнне дзяржаўнага кіравання грамадствам. Функцыя ў тэорыі дзяржавы і права азначае накірунак, прадмет дзейнасці таго ці іншага палітыка-прававога інстытута, змест гэтай дзейнасці, яе забеспячэнне.

Інфармацыйная функцыя мае свой асабісты змест, структуру і спосабы рэалізацыі, свае гарантыі. Спецыфіка гэтай функцыі заключаецца ў спецыяльных спосабах яе ўздзеяння на грамадства – мэтанакіраванае інфармаванне насельніцтва, а нярэдка і маніпуляванне грамадскай свядомасцю.

Інфармацыйная функцыя дзяржавы – гэта асноўны накірунак яе дзейнасці па развіцці інфармацыйнай сферы Беларусі, які ахоплівае ўсю сукупнасць адносін, звязаных з утварэннем, аховай, апрацоўкай, перадачай інфармацыі ва ўсіх сферах – эканамічнай, прававой, навуковай, адукацыйнай і г.д.

Тэлебачанне, як адзін са сродкаў масавай інфармацыі, з’яўляецца найбольш масавым са СМІ і ахоплівае тыя слаі насельніцтва, якія застаюцца па-за рамкамі ўздзеяння іншых СМІ. Гэта здольнасць тэлебачання тлумачыцца яго спецыфікай як сродка стварэння, перадачы і ўспрыняцця інфармацыі.

Прызначэнне ўсіх СМІ – задавальненне інфармацыйных патрэб чалавека, грамадства, дзяржавы. Калі весці размову пра інфармацыйную функцыю тэлебачання і іншых СМІ, неабходна абмежавацца нейкімі тлумачэннямі паняцця “інфармацыя”. Рэгулярнае атрыманне людзьмі эканамічнай, палітычнай, сацыяльнай і культурнай інфармацыі ў сучасным свеце стала нормай жыцця. Імкненне адлюстраваць ненарматыўныя з’явы ў жыцці грамадства можна лічыць “індыкатарам”, “балевым пачуццём” соцыума. Гэту інфармацыйную функцыю і выконвае тэлевізійны выпуск навін.

Галоўнымі мэтамі беларускай дзяржавы ў сферы інфарматызацыі з’яўляюцца інфармацыйнае забеспячэнне дзейнасці органаў дзяржавы; інфармацыйнае забеспячэнне знешніх ў адносінах да дзяржаўных органаў суб’ектаў, у тым ліку фізічных асоб; захаванне і структурыраванне інфармацыйнай прасторы. Гэтыя мэты, замацаваныя шэрагам нарматыўных прававых актаў, у якіх устанаўліваецца, што дзейнасць дзяржавы скіравана на стварэнне ўмоў аператыўнага і дзейснага інфармацыйнага абслугоўвання грамадства, дзяржавы, грамадзян, прадпрыемстваў, камерцыйных структур і іншых суб’ектаў інфармацыйных адносін; падтрыманне канстытуцыйных правоў і свабод грамадзян у галіне атрымання інфармацыі і выкарыстання яе. З пункту гледжання гэтых мэт, асноўныя задачы дзяржавы ў сферы інфарматызацыі складаюцца са збудавання адзінай інфармацыйнай сістэмы, якая ахоплівае ўсе рэгіёны, вышэйшыя дзяржайныя органы ўлады і кіравання, праваахоўныя органы, органы мясцовага самакіравання; у забеспячэнні рэалізацыі канстытуцыйных правоў і свабод грамадзян Беларусі.

Адной з формаў ажыццяўлення функцый дзаржавы з’яўляецца праватворчасць. За апошнія гады беларуская дзяржава ўдзяліла нямала ўвагі рэгуляванню інфармацыйных адносін. Заканадаўства ў сферы інфарматызацыі развівалася найбольш хуткімі тэмпамі. Так, інфармацыйныя адносіны рэгулююць Канстытуцыя Рэспублікі Беларусь; законы “Аб інфармацыі, інфарматызацыі і ахове інфармацыі”, “Аб дзяржаўных сакрэтах”, “Аб электронным дакуменце”, “Аб рэкламе”, “Аб сродках массавай інфармацыі”; Указы Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь “Аб парадку распаўсюджвання прававой інфармацыі ў Рэспубліцы Беларусь”; “Еўрапейская канвенцыя аб ахове правоў чалавека і агульных свабод”, “Усеагульная дэкларацыя правоў чалавека” і шэраг іншых.

Асаблівае значэнне набывае рэалізацыя дзяржавай практычных мер, якія абяцаюць хуткую аддачу ў такіх галінах, як кіраванне інфармацыяй на ўсіх узроўнях сістэмы дзяржаўнай улады; рэгуляванне рынка інфармацыйных тэхналогій, прадуктаў і паслуг; фарміраванне дэмакратычнай сістэмы інфармавання грамадства і ўдасканаленне дзейнасці СМІ; развіццё інфармацыйных сістэм адукацыі і навукі. Далейшы аналіз інфармацыйнай функцыі дзяржавы будзе спрыяць рашэнню задач па падрыхтоўцы і прыняццю нарматыўна-прававой базы, руху да інфармацыйнага грамадства, ахопліваць усе галіны інфармацыйнай прасторы, а таксама рэгуляваць працэсы апрацоўкі, распаўсюджвання і выкарыстання інфармацыі ўсімі сацыяльнымі інстытутамі і грамадзянамі краіны. Калі разглядаць праблему фарміравання інфармацыйнага грамадства ў цэлым, то спецыфіка сучаснага моманту заключаецца ў тым, што далейшы прагрэс у сферы інфармацыйнага абароту залежыць не столькі ад прарываў непасрэдна ў тэхналогіях, колькі ад зменаў у грамадстве на шляху фарміравання грамадскай супольнасці.

У выніку гэтага працэса паміж дзяржавай і грамадствам павінны ўсталявацца партнёрскія адносіны, а інфармацыя будзе з’яўляцца інструментам рэалізацыі як канстытуцыйных правоў грамадзян, так і функцый прававой дэмакратычнай сацыяльнай дзяржавы.

Выкарыстаная літаратура:


1. Канстытуцыя Рэспублікі Беларусь, прынятая на рэспубліканскім рэферэндуме 1994 г., са зменамі і дапаўненнямі ад 24 лістапада 1996 г. // Нацыянальны рэестр прававых актаў Рэспублікі Беларусь. 1994. № 1.

2. Еўрапейская канвенцыя аб ахове правоў чалавека і агульных свабод, прынятая Саветам Еўропы ў верасні 1953 г.

3. Усеагульная дэкларацыя правоў чалавека // Правы чалавека: Зб. міжнародна-прававых дакументаў / Склад. В.В. Шчэрбаў. Мн., 1999.

4. Закон Рэспублікі Беларусь № 427-З ад 17 ліпеня 2008 г. “Аб сродках масавай інфармацыі”, прыняты Палатай Прадстаўнікоў Нацыянальнага Схода Рэспублікі Беларусь. // Нацыянальны рэестр прававых актаў. 2008. № 196, 2/1524.

5. Закон Рэспублікі Беларусь № 455-З ад 10 лістапада 2008 г. “Аб інфармацыі, інфарматызацыі і ахове інфармацыі”, прыняты Палатай Прадстаўнікоў Нацыянальнага Схода Рэспублікі Беларусь. // Нацыянальны рэестр прававых актаў. 2008. № 279, 2/1552.

6. Бачыла І.Л. Інфармацыйнае права. Роля і месца ў сістэме права // Дзяржава і права, 2001. № 2.

7. Копылаў В.А. Інфармацыйнае права. – М., 1997.

8. Прававая інфарматызацыя Рэспублікі Беларусь: станаўленне і перспектывы развіцця / Н.Н. Радзівановіч [ і інш.]. – Мінск: Нацыянальны цэнтр прававой інфармацыі Рэспублікі Беларусь, 2007.

9. Рассолаў М.Т. Інфармацыйнае права. – М., 1999.

10. Юстыцыя Беларусі. 2009. № 1.


ПРАВОВЫЕ ФОРМЫ ИСПОЛЬЗОВАНИЯ ЗЕМЕЛЬ

Одной из проблемных тем в сфере недвижимости является правовое регулирование гражданского оборота земельных участков. От урегулирования земельных отношений во многом зависит обеспечение рационального использования и охраны земель, обеспечение условий повышения эффективности землепользования.

На современном этапе развития юриспруденции большое внимание ученых уделяется анализу права частной собственности на землю, а также вопросам совершения сделок с земельными участками, возникновения и перехода прав на землю.

Под правовым режимом земель физических лиц понимается особая, целостная система правового регулирования отношений по использованию и охране земель, которая характеризуется едиными принципами и специфическими приемами регулирования. Правовому режиму земель физических лиц посвящена большая совокупность норм земельного законодательства, наблюдается выделение их в самостоятельные разделы ряда нормативных актов, осуществляется разделение правового режима земель граждан, проживающих в городах и сельской местности.

Формирование земельной недвижимости как составной части недвижимости, включение земли в гражданский оборот, в число объектов гражданско-правовых сделок свидетельствуют о тех потребностях, которые возникают в обществе. Вследствие этого определяется необходимость анализа положений действующих нормативных правовых актов и выявления особенностей рассмотрения земельного участка в составе гражданско-правовых сделок.

Земельные участки включены в гражданский оборот в силу признания земли объектом недвижимости. Согласно ст. 130 Гражданского кодекса Республики Беларусь к недвижимым вещам (недвижимое имущество, недвижимость) относятся земельные участки, участки недр, обособленные водные объекты и все, что прочно связано с землей, то есть объекты, перемещение которых без несоразмерного ущерба их назначению невозможно, в том числе леса, многолетние насаждения, здания, сооружения. Согласно ст. 1 Кодекса Республики Беларусь о Земле земельный участок – это часть поверхности земли, имеющая установленные границы, площадь, местоположение, правовой статус и другие характеристики, отражаемые в государственном земельном кадастре и документах государственной регистрации.

Земельный участок должен отвечать как признакам объекта земельного права, так и гражданского права как недвижимого имущества. Такое положение предопределяет комплексное регулирование правоотношений, складывающихся по поводу использования земельных участков, то есть регулируются как гражданским, так и земельным законодательством.

Говоря о земельном участке как объекте гражданского оборота, необходимо обозначить понятие оборотоспособности земельного участка -это возможность вовлечения этого объекта в гражданский оборот, т.е. прежде всего возможность совершения с ним сделок, наследования по закону, возникновения права по приобретательской давности, иная передача в рамках гражданско-правовых отношений. В соответствии с ч. 3 ст. 129 Гражданского кодекса земля может отчуждаться или переходить от одного лица к другому в той мере, в какой оборот допускается законодательством о земле. Если исходить из общего правила оборотоспособности, предусмотренного ст. 129 Гражданского кодекса, то в отношении земельных участков следует выделять только лишь земельные участки, изъятые из оборота и ограниченно оборотоспособные.

Создание эффективной системы регистрации, учета недвижимости – это способ создания условий для ее продуктивного оборота: предоставления возможности всем потенциальным контрагентам правообладателей получить информацию как о самом объекте, так и его легальном собственнике, а также о наличии ограничений прав на имущество, предоставления гарантий правообладателю в том, что его права признаются государством и всеми участниками гражданского оборота. Думаю, что система регистрации необходима, она должна быть единой, простой и недорогой, чтобы ею можно было реально воспользоваться.

Кодекс Республики Беларусь о Земле предусматривает возможность внедрения экономических методов регулирования земельных отношений, расширение возможности для вовлечения в гражданский оборот права собственности и права аренды земельных участков. Согласно ст. 47 Кодекса Республики Беларусь о земле земельные участки могут являться предметом купли-продажи, дарения, залога, обмена, аренды в порядке, определенном земельным законодательством Республики Беларусь. В ст. 50 говорится об особенностях ипотеки земельных участков и залога права аренды земельных участков.

Земельный участок имеет документально определенную цель (цели) использования. Целевое использование земельного участка является одним из ключевых принципов земельного права и представляет собой установленный законодательством порядок, условия и ограничения использования земель, земельного участка для конкретных целей.

Использование земельного участка не по целевому назначению является основанием для прекращения права пользования и права пожизненного наследуемого владения земельным участком, а также принадлежит к числу случаев, в которых допускается принудительное изъятие земельных участков, находящихся в собственности граждан, юридических лиц Республики Беларусь. Указ Президента Республики Беларусь от 27 декабря 2007 г. № 667 «Об изъятии и предоставлении земельных участков», с учетом изменений и дополнений, внесенных Указом Президента Республики Беларусь от 6 февраля 2009 г. № 64 «О внесении дополнений и изменений в некоторые указы Президента Республики Беларусь по вопросам строительства, изъятия и предоставления земельных участков» расширил перечень субъектов, имеющих право получить земельный участок без проведения аукциона на право заключения договоров аренды, аукциона с условиями на право проектирования и строительства капитальных строений и аукциона по продаже земельных участков в частную собственность.

С 1 мая 2009 года изменился и порядок предоставления гражданам Республики Беларусь земельных участков для строительства и обслуживания жилых домов. Гражданам Республики Беларусь, состоящим на учете нуждающихся в улучшении жилищных условий, по их желанию земельные участки могут предоставляться в пожизненное владение – безвозмездно, в частную собственность или в аренду – за плату, а не состоящим на учете нуждающихся, - только в частную собственность или в аренду – за плату.

Таким образом, можно определить некоторые характеристики правового режима земель граждан:

1) размер земельных участков, предоставляемых гражданам, по общему правилу нормируем;

2) использование земель гражданами утратило свой подсобный, второстепенный характер, способный удовлетворить только их потребности и личные нужды;

3) нормы земельного права выделяют ряд форм использования земель гражданами: право собственности, право пожизненного наследуемого землевладения, право пользования, аренду и т.д.;

4) правовой режим земель граждан отличает целевой характер и устойчивость. Цель использования земли определяет объем прав и обязанностей граждан;

5) правовой режим земель граждан установлен нормативными правовыми актами высокой юридической силы: законами, декретами и указами Президента Республики Беларусь, постановлениями Правительства;

6) выделение земельных участков гражданам осуществляется в добровольном порядке и зависит от их места нахождения и от местных условий и возможностей.

Следует отметить, что в настоящее время происходит все более активное вовлечение земельных участков в оборот, предоставление земли в частную собственность, ликвидация государственной монополии на этот стратегический природный ресурс. Для наиболее эффективного развития земельных отношений необходимо обеспечить упрощение системы государственной регистрации недвижимого имущества и прав на него, в частности, в отношении земельных участков, доступность осуществления процедуры «первой регистрации», а также расширение правомочий собственника.

В ст. 12 Кодекса Республики Беларусь о земле законодатель не причислил к основаниям предоставления в частную собственность участка для осуществления народных промыслов или же организации какого-либо небольшого производства на этой земле. Считаю, что это тормозит развитие гражданского оборота. Было бы логичным предоставить право приобретения земли в частную собственность предпринимателям для организации производств, не нарушающих установленные санитарные и иные нормы. Это способствовало бы совершенствованию гражданского оборота земельных участков.


Используемая литература:


1. Конституция Республики Беларусь. Принята на республиканском референдуме 1994 г., с изм. и доп. от 24 ноября 1996 г. // Национальный реестр правовых актов Республики Беларусь. 1994. № 1.

2. Гражданский кодекс Республики Беларусь. Принят Палатой Представителей от 7 декабря 1998 г. // Ведамасці Нацыянальнага Сходу Рэспублікі Беларусь, 1999 г., № 7-9, ст. 101.

3. Кодекс Республики Беларусь о земле. Принят Палатой Представителей от 23 июля 2008 г. // Национальный реестр правовых актов. 2008. № 187, 2/1522.

4. Указ Президента Республики Беларусь от 27 декабря 2007 г. № 667 «Об изъятии и предоставлении земельных участков». // Национальный реестр правовых актов. 2008. № 6, 1/9264.

5. Указ Президента Республики Беларусь от 6 февраля 2009 г. № 64 «О внесении дополнений и изменений в некоторые указы Президента Республики Беларусь по вопросам строительства, изъятия и предоставления земельных участков». // Национальный реестр правовых актов. 2009. № 41, 1/10450.

6. Галиновская Е.А. Граждане, юридические лица и оборот земельных участков // Земля и право. Пособие для российских землевладельцев, 1997.

7. Демичев Д. М. Земельное право / Д.М. Демичев. Минск, 2005.

8. Демичев Д.М. Экологическое право. Особенная часть / Минск, 2007.

9. Крассов О.И. Правовое регулирование оборота земельных участков // Право частной собственности на землю. М., 2000.

10. Сыродоев Н.А. Земля как объект гражданского оборота // Государство и право. 2003. № 8.

11. Сыродоев Н.А. Правовое регулирование оборота земельных участков // Государство и право. 1999. № 9.

12. Юстиция Беларуси. 2006 г. № 2, № 9

13. Юстиция Беларуси. 2009 г. № 7

Дадаць дакумент у свой блог ці на сайт

Падобныя:

Юрыдычны факультэт iconЮрыдычны факультэт юрыдычны каледж
Балашэнка Сяргей Аляксандравіч – дэкан юрыдычнага факультэта, доктар юрыдычных навук, прафесар (старшыня)

Юрыдычны факультэт iconПолацкі дзяржаўны універсітэт юрыдычны факультэт

Юрыдычны факультэт iconЮрыдычны факультэт
Трэба зазначыць, што існуе некалькі пунктаў погляду на гэтае пытанне, цесна звязаных паміж сабой

Юрыдычны факультэт iconЮрыдычны факультэт
Запіс аб сканчэнні ліквідацыі быў ўнесены ў Адзіны дзяржаўны рэгістр юрыдычных асоб І індывідуальных прадпрымальнікау 10. 07. 2007...

Юрыдычны факультэт iconЮрыдычны факультэт
...

Юрыдычны факультэт iconЮрыдычны факультэт
Таму Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь І савет Міністраў надаюць асаблівую ўвагу развіццю інфармацыйных тэхналогій у вобласці права

Юрыдычны факультэт iconЮрыдычны факультэт
Гэтыя працэсы непасрэдна ўплываюць на нарматворчую дзейнасць: з'яўляюцца новыя нарматыўныя прававыя акты, адбываюцца істотныя змены...

Юрыдычны факультэт iconБеларускі дзяржаўны універсітэт юрыдычны факультэт
У сучасных умовах адзінае інфармацыйна-прававая прастора абсалютна неабходна для забеспячэння ўзгодненасці, несупярэчнасці прававых...

Юрыдычны факультэт iconБеларускі дзяржаўны універсітэт юрыдычны факультэт
...

Юрыдычны факультэт iconБеларускі дзяржаўны універсітэт юрыдычны факультэт
Менавiта з гэтай прычыны разам з наступным развiццём грамадскай вытворчасцi I з’яўленнем усё новых форм прадпрынiмальнiцкай дейнасцi...

Размесціце кнопку на сваім сайце:
be.convdocs.org


База данных защищена авторским правом ©be.convdocs.org 2012
звярнуцца да адміністрацыі
be.convdocs.org
Галоўная старонка