Юрыдычны факультэт




НазваЮрыдычны факультэт
Дата канвертавання04.11.2012
Памер118.39 Kb.
ТыпДокументы
ПРЫВАТНАЯ УСТАНОВА АДУКАЦЫІ

БІП-ІНСТЫТУТ ПРАВАЗНАЎСТВА”

ЮРЫДЫЧНЫ ФАКУЛЬТЭТ


індывідуальны залік


ТЭОРЫЯ І ГІСТОРЫЯ ДЗЯРЖАВЫ І ПРАВА

МІЖНАРОДНЫЯ ДАГАВАРНЫЯ АДНОСІНЫ СТАРАЖЫТНЫХ БЕЛАРУСКІХ ДЗЯРЖАУ


ЭКАЛАГІЧНАЕ ПРАВА, ЗЯМЕЛЬНАЕ ПРАВА

ПРАВАВЫЯ ФОРМЫ ВЫКАРЫСТАННЯ ЗЕМЛЯУ


КЛІМОВІЧ ПАВЕЛ ВІКТАРАВІЧ, 4 курс, дзённае аддзяленне

8-029-658-76-61


МІНСК, 2009

МІЖНАРОДНЫЯ ДАГАВОРНЫЯ АДНОСІНЫ СТАРАЖЫТНЫХ БЕЛАРУСКІХ ДЗЯРЖАЎ.

Вывучаючы айчынную гісторыю, мы павінны мець на ўвазе той факт, што Беларусь як краіна у той час не існавала, але ўсё тое, што адбывалася тады на беларускіх землях, - гэта наша спадчына і яе трэба ведаць.

Пры гэтым мы павінны ўлічваць само геаграфічнае, дакладней, геапалітычнае становішча беларускіх зямель. Яно мела свае асаблівасці, якія не маглі не адбівацца на міжнародных умовах развіцця беларускіх зямель, знешнепалітынай дзейнасці княстваў. Перш за ўсё трэба мець на ўвазе той факт, што беларускія землі знаходзіліся практычна ў цэнтры еўрапейскага кантынента і праз іх праходзілі важныя шляхі зносін літаральна па ўсіх напрамках, у тым ліку шырока вядомы ў той час шлях “из варяг в греки”, чаму спрыяла і густая рачная сістэма. Беларускія землі, акрамя таго, былі адкрыты з усіх бакоў, не мелі якіх-небудзь натуральна-прыродных перашкод, ды і дзяржаўных межаў у сучасным іх разуменні тады не было.

У агульным рэчышчы ўсходнеславянскай гісторыі мы павінны разглядаць праблему ўзнікнення і развіцця дзяржаўнасці і на беларускіх землях. Тут гэты працэс найбольш выразна праявіўся ў раёне Падзвіння і Верхняга Падняпроўя, дзе замацаваліся крывічы. Увогуле гэта было буйное ўтварэнне тыпу племяннога саюза, у якое ўваходзілі не толькі крывічы, але і землі, якія займалі дрыгавічы, радзімічы, вяцічы і севяране. На базе гэтага саюза паступова склалася і дзяржаўнае ўтварэнне – княжанне, цэнтрам якога стаў Полацк.

Паступова ўзнікла дзяржаўнасць і ў дрыгавічоў, яго першаснай формай таксама было “княжанне”, што ўзгадваецца ў летапісе. Летапісец называе князя Тура, які прыйшоў з-за мора. Але асоба гэтага князя выклікае ў гісторыкаў спрэчкі. Адны з іх запіс у летапісе лічаць легендай, іншыя прызнаюць летапіснае паведамленне сапраўдным і разглядаюць гэтага князя асобай гістарычнай, дрыгавічскага паходжання.

Таксама дзяржаўныя формы арганізацыі грамадскага жыцця меліся і ў радзімічаў. Магчыма, такім князем быў Радзім, імя якога ўзгадваецца ў “Аповесці мінулых гадоў”. Кансалідацыя гэтага племяннога ўтварэння праходзіла ў Пасожжы, але развівалася яна павольней, чым у іншых раёнах. Сказваліся розныя прычыны і, відаць, тое, што ў сярэдзіне ІХ ст. радзімічы трапілі ў залежнасць ад хазар.

Асновай дзяржаўнасці на ўсіх беларускіх землях станавіліся племянныя княжанні. Умовамі яе ўзнікнення сталі паглыбленне грамадскага падзелу працы, з’яўленне прыватнай уласнасці і сацыяльных супярэчнасцяў, рост колькасці насельніцтва, ускладненне тых задач, якія паўсталі на тым этапе жыцця усходнеславянскіх плямёнаў.

Гэтыя асаблівасці, безумоўна, улічваліся княствамі беларускіх зямель. Так, для Полацкага княства важнае значэнне набыў прыбалтыйска-скандынаўскі рэгіён, населены рознымі плямёнамі індаеўрапейскага і фіна-угорскага паходжання. Яго звязвала з гэтым рэгіёнам Заходняя Дзвіна, яна быля галоўнай воднай артэрыяй і таму Полацк імкнуўся авалодаць ёю.

Уплыў Полацкага княства распаўсюдзіўся і на землі латгалаў і селаў – бліжэйшых суседзяў палачан. Магчыма, што гэтыя землі ў другой палове ХІ ст. непасрэдна ўваходзілі ў склад Полацкага княства. Прыкладна ў гэты час тут з’явіліся гарады Герцыке і Кукенойс, стаўшыя цэнтрамі невялікіх княстваў, якія знаходзіліся ў васальнай залежнасці ад Полацка.

Даволі рана завязаліся сувязі беларусіх зямель і са Скандынавіяй, населенай вікінгамі ці варагамі, як называлі іх славяне. Гэта быў ваяўнічы народ, які добра ведаў вайсковую і марскую справу і стварыў пагрозу для многіх краін Еўропы і Усходу.

У сярэдзіне ІХ ст. вікінгі з’явіліся ва Усходняй Еўропе і працягвалі сваю дзейнасць тут да пачатку ХІІІ ст. Пры гэтым яны імкнуліся падначаліць усходнеславянскія і некаторыя іншыя плямёны, якія знаходзіліся ў паўночных раёнах Усходняй Еўропы. Ва ўсялякім разе некаторыя з гэтых плямёнаў вымушаны былі плаціць даніну. Так, шэраг вучоных бачаць у даніне не форму падначалення, а плату за захоўванне мірных адносін і саюзную дапамогу. Не выключаецца, што і выплата славянамі даніны варагам з’явілася сродкам падтрымкі добрасуседскіх адносін.

З’яўленне крыжакоў у Прыбалтыцы не магло не занепакоіць суседнія ўсходнеславянскія княствы і ў першую чаргу Полацкае, якое мела цесныя сувязі з лівамі, латгаламі і іншымі плямёнамі, якія пражывалі тут. Больш таго, у Ніжнім Паддзвінні знаходзіліся два гарады-крэпасці – Герцыке і Кукенойс, князі якіх, як ужо адзначалася, былі васальна залежныя ад Полацка.

Калі Ніжняе Падзвінне апынулася пад кантролем Ордэна, пазіцыі Полацка былі прыкметна падарваны, і ён неўзабаве пагадзіўся на перагаворы з крыжаносцамі, якія прывялі да падпісання ў 1210 г. паміж Ордэнам і Полацкам мірнага дагавора. Дагавор гэты стаў першым “вечным мірам” паміж Полацкам і немцамі. Цэнтральным у ім стала пытанне аб даніне, якую выплачвалі Полацку лівы. Ордэн згадзіўся на тое, каб яна захоўвалася і далей, але з ведама і пад кантролем епіскапа. Шэраг артыкулаў дагавора закранаў гандлёвыя адносіны паміж Полацкім княствам і Ордэнам, у прыватнасці, рыжскія купцы маглі свабодна гандляваць у полацкіх землях, а полацкія купцы мелі права гандлёвай дзейнасці ў Рызе, свабоднага праезду па Заходняй Дзвіне, вусце якой кантралявалі цяпер крыжаносцы.

У 1212 г. паміж Полацкам і Ордэнам было падпісана новае пагадненне. На гэты раз перамовы ініцыяваў ужо князь полацкі. Яны праходзілі ў напружаных абставінах і нават перарываліся. Урэшце бакі дамовіліся, але дамова гэта была не на карысць Полацку. Полацк канчаткова страціў Ніжняе Падзвінне, яго ўплыў у рэгіёне быў нейтралізаваны. Але шлях па Заходняй Дзвіне для полацкіх купцоў заставаўся свабодным.

Безумоўна, сувязі Полацка, іншых гарадоў з Лівоніяй не перапыняліся, асабліва ў гандлёва-эканамічнай сферы. Так, ёсць звесткі аб тым, што ў 1222 ці 1223 г. “кароль смаленскі і кароль полацкі” з некаторымі іншымі ўладарамі Русі накіравалі ў Рыгу паслоў прасіць міру, у выніку чаго быў падпісаны новы дагавор.

Некалькі пазней, у 1229 г., была заключана гандлёвая дамова Полацка, Смаленска і Віцебска з саюзам нямецкіх гарадоў. У гэты саюз уваходзілі, акрамя Рыгі, Готланд, Любек, Мюнстэр, Брэмен і інш. Дамова 1229 г. у асноўных пунктах захоўвала сваю прававую моц да часоў Вітаўта, забяспечыўшы абодвум бакам “чысты шлях” (свабоднае плаванне) па ўсёй Дзвіне, нават да Смаленска, і нічым не абмежаваны гандль.

У першай чвэрці ХІІІ ст. Полацк і Віцебск прызналі вярхоўную ўладу смаленскага князя Мсціслава Давыдавіча, што таксама мела важнае значэнне для абароны беларускіх зямель ад крыжаносцаў.

Неабходна адзначыць, што ўжо ў той час, асабліва ў ХІІ – ХІІІ стст., пэўную пагрозу для беларускіх земляў і, ў прыватнасці, для Полацкага княства стварылі літоўскія плямены. У гэтых плямёнаў таксама зараджалася дзяржаўнасць і іх правіцелі, кунігасы, імкнуліся пашырыць свае ўладанні за кошт ўсходнеславянскіх зямель. Іх напады на гэтыя землі зафіксаваны ў многіх крыніцах. Толькі за перыяд з 1201 па 1236 гг. літоўскія дружыны ажыццявілі 14 паходаў на ўсходнеславянскія землі, у тым ліку на Полаччыну і Смаленшчыну. У сваю чаргу і старажытнарускія княствы, у прыватнасці Полацкае, рабілі паходы на літоўцаў.

Разам з тым полацкія князі ўступалі з літоўцамі і ў саюзы, запрашалі іх дружыны на дапамогу. Так, літоўцы ўдзельнічалі ў паходзе, які арганізавалі полацкія князі ў 1180 г. супраць смаленскіх Манамахавічаў. Умацаванню саюзных адносін паміж Полацкім княствам і Літвой спрыяла і тая пагроза, якая навісла над імі з боку крыжаносцаў. Так, літоўскія дружыны неаднаразова аказвалі дапамогу князю Герцыке Усеваладу, які нават ажаніўся з дачкою аднаго з літоўскіх князёў. У 1203 г. літоўцы дапамагалі палачанам падчас асады імі Рыгі. Войскі Уладзіміра Полацкага, з якімі ён у 1216 г. збіраўся ісці на Рыгу, напалову складалася з літоўцаў . Аднак адносіны з Літвой былі няпростымі, таму што яе князі праследавалі свае мэты, а яны далёка не заўсёды супадалі з імкненнямі князёў суседніх усходнеславянскіх зямель.

Княствы, якія склаліся на беларускіх землях, развіваліся ў даволі складаных знешнепалітычных умовах. Перад імі ўзнікалі самыя розныя праблемы міжнароднага характару і, можна сказаць, што ў цэлым яны вырашаліся паспяхова. Пры гэтым на першым плане ў знешнепалітычнай дзейнасці князёў стаялі пытанні забеспячэння незалежнага развіцця сваіх зямель. Разам з тым яны імкнуліся абагаціцца за кошт ваенных паходаў на суседнія землі, пашырыць свае ўладанні. Па меры развіцця феадалізму, дзяржаўнасці на знешнюю палітыку старжытнарускіх княстваў усё больш прыкметна ўплывала ўздзеянне эканамічных інтарэсаў. Неабходна падкрэсліць і той факт, што хаця княствы беларускіх зямель і былі звязаны з Кіевам, яны вырашалі ў першую чаргу ўласныя знешнепалітычныя праблемы. А ў перыяд раздробленасці Русі шляхі развіцця ўсходнеславянскіх зямель разойдуцца, і яны апынуцца ў розных дзяржавах.


Выкарыстаная літаратура

  1. П.Ф. Дзмітрачкоў Гісторыя Беларусі, Магілеў 2007 г.

  2. Гiсторыя Беларусi. Курс лекцый. Ч.1. Мн., 2000 г.

  3. Гiсторыя Беларусi. Курс лекцый. Ч.2. Мн., 2002 г.

  4. П.Г. Чигринов. Очерки истории Беларуси. Мн., 2002 г.



ПРАВОВЫЕ ФОРМЫ ИСПОЛЬЗОВАНИЯ ЗЕМЕЛЬ

За последнее десятилетие резко возросла в экономике Республики Беларусь роль специфического объекта природы земель. Этому способствует переход от исключительной государственной собственности на землю к многообразию форм собственности и хозяйствования на ней. Изменение в сфере правового регулирования рационального использования и охраны земель позволили все чаще заключать договоры аренды земельных участков, осуществлять переход права собственности на земельные участки по наследству, в результате купли-продажи, обмена, дарения, а также позволили осуществлять залог земель.

Правовому режиму земель физических и юридических лиц посвящена большая совокупность норм земельного законодательства, наблюдается выделение их в самостоятельные разделы ряда нормативных актов, осуществляется дифференциация правового режима земель граждан, проживающих в городах и сельской местности.

Правовые формы использования земель не претерпели существенных изменений. По-прежнему основными правами, на которых могут использоваться земельные участки, являются: право собственности; право пожизненного наследуемого владения; право постоянного пользования; право временного пользования и право аренды. В то же время скорректированы условия предоставления земельных участков.

Земельные участки могут находиться в частной собственности граждан Республики Беларусь и негосударственных юридических лиц Республики Беларусь. Причем исключено требование о необходимости постоянного проживания граждан на территории Республики Беларусь для получения земельного участка в собственность. Иностранные граждане и лица без гражданства не вправе приобретать в собственность земельные участки, расположенные на территории Республики Беларусь. Следует отметить, что в перспективе планируется предусмотреть возможность нахождения земельных участков в частной собственности иностранных граждан, лиц без гражданства, являющихся родственниками наследодателя, в случае получения ими по наследству земельных участков, предоставленных наследодателю в частную собственность. Это будет единственным основанием получения в Республике Беларусь земельных участков в собственность иностранными гражданами и лицами без гражданства. Эти лица смогут передавать такие участки по наследству, однако отчуждать их будет возможно только гражданам Республики Беларусь либо местным исполнительным и распорядительным органам.

Также Кодекс о земле предусматривает предоставление земельных участков в частную собственность негосударственным юридическим лицам Республики Беларусь по результатам аукциона и тем самым снимающей существующие в настоящее время ограничения по предоставлению земельных участков в собственность указанным субъектам. Предусматривается возможность предоставления негосударственным юридическим лицам Республики Беларусь земельных участков без проведения аукциона, в частности, для обслуживания принадлежащих им на праве собственности капитальных строений (зданий, сооружений), расположенных на приобретаемых ими в частную собственность земельных участках, а также в иных случаях. В предыдущем с Кодексом о земле 1999 года юридические лица Республики Беларусь могут приобретать право собственности на земельные участки лишь в случае приватизации объектов государственной собственности и осуществления инвестиционных проектов.

Право пожизненного наследуемого владения не претерпело никаких существенных изменений. На указанном правовом титуле могут находиться земельные участки, предоставленные гражданам Республики Беларусь до 1 января 2009 г. Кроме того, предусматривается предоставление земельных участков в пожизненное наследуемое владение гражданам Республики Беларусь:

для строительства и обслуживания жилого дома в случаях, установленных Президентом Республики Беларусь, когда земельные участки предоставляются без проведения аукциона;

для обслуживания принадлежащих им на праве собственности или ином законном основании жилого дома, зарегистрированной организацией по государственной регистрации квартиры в блокированном жилом доме;

В будущем планируется расширить круг субъектов права пожизненного наследуемого владения, предусмотрев возможность предоставления земельных участков иностранным гражданам и лицам без гражданства, являющимся родственниками наследодателя, для обслуживания переданных по наследству жилого дома, зарегистрированной организацией по государственной регистрации квартиры в блокированном жилом доме, дачи, садового домика, расположенных на земельных участках, предоставленных наследодателю в пожизненное наследуемое владение.

В Кодексе о земле 2008 года впервые закрепляется возможность предоставления земельных участков во временное пользование национальным и иностранным инвесторам на основании концессионных договоров на срок до 99 лет.

Развитие института аренды земель является наиболее перспективным способом вовлечения в гражданский оборот земель, которые не подлежат передаче в частную собственность.

Арендодателями земельных участков, находящихся в государственной собственности, являются местные исполнительные и распорядительные органы в соответствии с их компетенцией и администрации свободных экономических зон, если право на заключение договоров аренды делегировано им соответствующими исполнительными комитетами. Граждане и негосударственные юридические лица Республики Беларусь, имеющие земельные участки в частной собственности, могут являться арендодателями этих земельных участков при условии соблюдения их целевого назначения.

Арендаторами земельных участков могут быть граждане, индивидуальные предприниматели, юридические лица Республики Беларусь, иностранные юридические лица и их представительства, иностранные государства, дипломатические представительства и консульские учреждения иностранных государств, международные организации и их представительства.

Кроме того, арендаторы земельных участков, за исключением иностранных граждан, лиц без гражданства, иностранных юридических лиц и их представительств, надлежащим образом исполняющие условия договора аренды земельного участка, имеют преимущественное перед иными лицами право при прочих равных условиях на приобретение используемого земельного участка в частную собственность.

Существенно расширился круг прав арендатора, предусматривая возможность:

предоставлять арендованный земельный участок в субаренду в пределах срока договора аренды;

передавать свои права и обязанности по договору аренды земельного участка другому лицу;

использовать право аренды земельного участка в качестве предмета залога и вклада в уставный фонд хозяйственных товариществ и обществ в пределах срока договора аренды.

Кроме того, арендаторы земельных участков, за исключением иностранных граждан, лиц без гражданства, иностранных юридических лиц и их представительств, надлежащим образом исполняющие условия договора аренды земельного участка, имеют преимущественное перед иными лицами право при прочих равных условиях на приобретение используемого земельного участка в частную собственность.

Усиливаются гарантии защиты прав арендатора по сравнению с действующим законодательством. В частности, срок аренды земельного участка, находящегося в государственной собственности и предоставляемого для целей, связанных со строительством и обслуживанием капитальных строений (зданий, сооружений), должен быть не менее нормативного срока строительства и эксплуатации этих капитальных строений (зданий, сооружений). Предоставление земельного участка на более короткий срок может осуществляться только с согласия лиц, которым предоставляется этот земельный участок.


Список использованной литературы:


  1. Гражданский кодекс Республики Беларусь / /Ведомости Национального собрания Республики Беларусь. 1999. № 28 - 29. СТ.433.

  2. Кодекс Республики Беларусь о земле от 23.07.2008 N 425-З

  3. О государственном акте на земельный участок и удостоверении на право временного пользования земельным участком. Постановление Совета Министров Республики Беларусь от 27.12.1999 года №2012 / / Национальный реестр правовых актов Республики Беларусь. 2000. № 5.5/2306.

  4. Положение о проведении аукционов по продаже земельных участков для индивидуального жилищного строительства. Постановление Совета Министров Республики Беларусь от 31.12.1997 года № 1790 с изменениями, внесенными постановлением Совета Министров Республики Беларусь от 15.08.2000. №.1295 / / Национальный реестр правовых актов Республики Беларусь. 2000. № 81. 5/3898.

  5. Положение о порядке передачи земельных участков в собственность юридических лиц (их собственников). Указ Президента Республики Беларусь от 22.02.2000 года № 81 / / Национальный реестр правовых актов Республики Беларусь. 2000. № 23.1/1034.

Дадаць дакумент у свой блог ці на сайт

Падобныя:

Юрыдычны факультэт iconЮрыдычны факультэт юрыдычны каледж
Балашэнка Сяргей Аляксандравіч – дэкан юрыдычнага факультэта, доктар юрыдычных навук, прафесар (старшыня)

Юрыдычны факультэт iconПолацкі дзяржаўны універсітэт юрыдычны факультэт

Юрыдычны факультэт iconЮрыдычны факультэт
Зямля, фарміраванне І развіццё грамадства І дзяржавы звязаны з інфармацыяй І абумоўлены ёю

Юрыдычны факультэт iconЮрыдычны факультэт
Трэба зазначыць, што існуе некалькі пунктаў погляду на гэтае пытанне, цесна звязаных паміж сабой

Юрыдычны факультэт iconЮрыдычны факультэт
Запіс аб сканчэнні ліквідацыі быў ўнесены ў Адзіны дзяржаўны рэгістр юрыдычных асоб І індывідуальных прадпрымальнікау 10. 07. 2007...

Юрыдычны факультэт iconЮрыдычны факультэт
...

Юрыдычны факультэт iconЮрыдычны факультэт
Таму Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь І савет Міністраў надаюць асаблівую ўвагу развіццю інфармацыйных тэхналогій у вобласці права

Юрыдычны факультэт iconЮрыдычны факультэт
Гэтыя працэсы непасрэдна ўплываюць на нарматворчую дзейнасць: з'яўляюцца новыя нарматыўныя прававыя акты, адбываюцца істотныя змены...

Юрыдычны факультэт iconБеларускі дзяржаўны універсітэт юрыдычны факультэт
У сучасных умовах адзінае інфармацыйна-прававая прастора абсалютна неабходна для забеспячэння ўзгодненасці, несупярэчнасці прававых...

Юрыдычны факультэт iconБеларускі дзяржаўны універсітэт юрыдычны факультэт
...

Размесціце кнопку на сваім сайце:
be.convdocs.org


База данных защищена авторским правом ©be.convdocs.org 2012
звярнуцца да адміністрацыі
be.convdocs.org
Галоўная старонка