Сочинение на тему о спорт! Ты зодчий! Ты делаешь нас сильными, ловкими…




НазваСочинение на тему о спорт! Ты зодчий! Ты делаешь нас сильными, ловкими…
Воронович Т И
Дата канвертавання24.02.2013
Памер127.55 Kb.
ТыпСочинение
Республиканский конкурс  «Сочинение на тему«О спорт! Ты – зодчий! Ты делаешь нас сильными, ловкими…»

                                                             Автор: Лучинская Виктория, 14

 

«Спорт – здоровье, красота»

Говорят так неспроста.

Посмотри скорей вокруг:

Спорт от скуки лучший друг.

 

Я, здоровье сохраняя,

От недуга убегаю.

А тревога и печаль

Улепётывают вдаль.

 

Сделать стройную фигуру

Помогла мне физкультура.

Каждый день скакалка, пресс:

Лишний вес в момент исчез.

 

Умываться по утрам

Мне не лень, друзья, а вам?

А холодною водой

Обливаюсь и зимой.

 

Чемпионом пусть не стану,

И медалей не достану.

Но здоровье, красоту

Я надолго сберегу!

 



   

Районный конкурс сочинений «Книга в моей жизни»

                                                     Автор: Кодь Полина, 5 класс

 

                                         Руководитель: Воронович Т.И.,

                    учитель русского языка

                        и литературы

 

                                              Мои друзья

 

С книгой я дружу давно,

Толь мне грустно, иль смешно.

Мне она – надёжный друг

И не сразу, и не вдруг…

 

Мама книгу открывала,

Сказки добрые читала.

И хотелось мне самой

Быть героем из одной.

 

А когда читать умела,

В руки книгу брала смело.

Вечера, каждый поймёт,

С ней летели напролёт.

 

Дружбу с книгами храню,

Потому что их люблю.

С ними в наш 21 век

Лучшим станет человек.



 

У рамках акцыі “Чытаем разам!” у дзяржаўнай установе адукацыі “Дайлідская сярэдняя школа” праведзены конкурс на лепшы празаічны твор, верш.

 

Кодзь Паліна, вучаніца 4 класа

Мой край

Мой родны край – лясы, азёры,

Птушыны шчэбет, шапаценне траў.

Іду сцяжынкай бодзёра

І сонцу падстаўляю твар.

 

А сонейка так свеціць шчыра,

Лье промні на маю зямлю.

Мой родны край, мая Радзіма,

Як моцна я цябе люблю.



                                                      

Гайдуль Андрэй, вучань 4 класа

На рэчцы

Хораша летам на рэчцы,

Дзе можна ўсім адпачыць.

Там сонейка грэе ў плечы,

І ветрык ласкава шуміць.

 

Вадзічка такая празрыстая,

Каменьчыкі ажно відаць.

І рыбка там плешчацца ціхенька,

І хочацца моўчкі стаяць

 



 

Баніцэвіч Арцём, вучань 3 класа

Мой край

Люблю сваю старонку:

Наш Астравецкі край!

Тут весела і звонка

Журчыць, пяе ручэй.

 

Тут сонейка смяецца

І “зайчыкі” пускае.

І мне, сябры, здаецца,

Няма цудоўней краю.

 




НАКАЗ

Ціха лес зашумеў верхавінамі
І аповяд пачаў свой былінны ён:
“На зямлі я пражыў ужо век,
Зведаў нораў я твой, чалавек.

Калі быў яшчэ парасткам кволым,
Свет наўкола здаваўся вясёлым.
Верыў шчыра ў людскую спагаду,
Не ўзнікла і думак пра здраду.

Падрастаючы, марыў у снах,
Як прыму я цябе пад свой дах,
Як цябе абагрэю ў холад,
Падзялюся дарамі ў голад.

Толькі кронай сваёй зашумеў,
Увабрацца ў сілу паспеў,
Зазвінелі і пілы, й сякеры
Секлі, рэзалі дрэвы без меры.

Думаў, сонца ўжо не ўбачу,
Паміраў я без крыку і плачу.
І ніколі б не змог адрадзіцца,
Калі б ты ўсё ж не здолеў спыніцца.

Спахапіўся, на шчасце, ты ў час.
Вось табе, чалавек, мой наказ:
“Каб навечна планета Зямля,
І зялёнай, і чыстай была!”

Саўко Аліна,
вучаніца 9 класа


МЫ МАЛЮЕМ



“Крынічка Святога Якуба ў в.Тракелі Астравецкага раёна” (калаж)

Выканала Вакулік А., вучаніца 9 класа, кіраўнік Варановіч Т.І.

    

    



Неўміручая зорка паэта

Вакулік Алена, 9 клас

Ён з намі – вечна малады

                                                                                І звонка, сонечна родны

Янка Брыль

 

Максім Багдановіч...  Кароткім быў яго жыццёвы шлях. Ён вымяраецца ўсяго дваццаццю пяцю гадамі. Паэт працаваў у беларускай літаратуры толькі дзесяцігоддзе, але стаў яе класікам, адным з самых любімых паэтаў Беларусі. Ён паспеў зрабіць вельмі шмат. І яшчэ больш не паспеў зрабіць. Кожнае новае пакаленне адкрывае для сябе незвычайны свет яго паэзіі. Паэтычная зорка Максіма Багдановіча ззяе і сёння на небасхіле беларускай літаратуры.

Максім Багдановіч быў надзелены выключным мастацкім талентам. Уражвае яго шматграннасць. Ён праявіў сябе як таленавіты перакладчык, тонкі і ўдумлівы крытык, глыбокі гісторык, пісьменнік-публіцыст і празаік. Ён з’яўляецца адным са стваральнікаў беларускай літаратурнай мовы. Свой талент паэт ахвяраваў узвышэнню паэзіі, мастацтва слова, красы жыцця і іншых агульначлавечых каштоўнасцей. Значнасць яго духоўнага подзвігу бедзе асабліва відавочнай, калі сказаць, што паэт пражыў на беларускай зямлі толькі першыя пяць гадоў, пачынаючы ад нараджэння. Мове бацькоў і прадзедаў ён навучыўся з кніг і слоўнікаў.

Смерць маці пазбавіла Максіма Багдановіча Радзімы. Яму давялося вучыцца і сталець па-за Беларуссю. Кнігі ў бібліятэцы бацькі, Адама Ягоравіча, вядомага фалькларыста, сталі той крыніцай, што жывілі ўяўленні Максіма пра далёкую Радзіму. Вялікая бібліятэка, нібы магніт, прыцягвала юнака. Бацька і сябры нават называлі хлопца Максім-кніжнік.

Літаратурны дэбют юнага Багдановіча адбыўся на старонках газеты “Наша ніва”, дзе было надрукавана яго апавяданне “Музыка”, у якім аўтар заклікаў да вызвалення, барацьбы за свабоду.

         Паэт верыць у адраджэнне сваёй Радзімы, бо развіццё жыццёвых народных сіл нельга спыніць, бо яны, нібы імклівая свежая крыніца прб’юцца з глыбінь і змятуць са свайго шляху ўсе перашкоды:

Зварушаны нарэшце дух народны,

Я веру, бясплодна не засне,

А ўперад ранецца, маўляў крыніца,

Каторая магутна, гучна мкне, 

Здалеўны з глебы на прастор прабіцца.

У чэрвені 1911 года ў жыцці маладога паэта здарылася падзея выключнай важнасці. Пасля гадоў дзяцінства ён першыню наведаў Беларусь. Паэт пабываў у Вільні, дзе ў музеі братоў Луцкевічаў пабачыў калекцыю славутых слуцкіх паясоў. Вынікам захапленя і роздуму пра мінулае стаў цыкл вершаў “Старая Беларусь”. У вершы “Слуцкія ткачыхі” Максім Багдановіч паказвае бяспраўнае становішча паднявольных сялян:

Ад родных ніў, ад роднай хаты

У панскі двор дзеля красы,

Яны, бяздольныя ўзяты,

Ткаць залатыя паясы…

Дзяўчаты павінны ткаць не так і не тое, што рабілі іх маці і бабулі. Васілёк, які выткала “забыўшыся рука памест персідскага ўзору” з‘яўляецца і сімвалам волі і сімвалам мастацтва Беларусі.

Пэта заўсёды не пакідала вера ў светлае будучае свайго народа:

Беларусь, твой народ дачкаецца

                                      Залацістага, яснага дня.

                                      Паглядзі, як усход разгарецца.

     Сколькі ў храмках залётных агня…

Вершы “Летапісец”, “Кніга”, “Перапісчык” таксама ўводзяць нас у гістарычнае мінулае нашай краіны. Дзякуючы летапісцам і перапісчыкам мы ведаем гісторыю свайго народа:

Эстэтычныя погляды Максіма Багдановіча  выяўляюцца ў яго вершы “Паэту”, дзе аўтар разважае над тым, якой павінна быць сапраўданая паэзія, якім павінен быць сапраўдны паэт:

Трэба з сталі каваць, гартаваці гібкі верш,

Абравіць яго трэбба з цярпеннем.

Як ударыш ты ім,- ён, як звон зазвініць,

Бразнуць іскры з халодных каменняў.

Будучы невылечна хворым, Максім Багдановіч рана ўсвядоміў непазбежнасць смерці. Нягледзячы на гэта, у многіх сваіх вершах паэт выяўляе імкненне да паўнаты жыцця:

Жывеш не вечна, чалавек, -

Перажыві ж у момант век!

 Паэт тонка разумеў і любіў прыроду, адчуваў сябе часцінкай вялікага свету, умеўслухаць ібачыць прыроднае наваколле: “як дрыжаць ад ветру зоркі”, “Як расце ў цішы трава”. Паэт у сваіх вершах здолеў стварыць цэласныя малюнкі летняй ночы, зімовага вечара, вясновай паводкі. Пейзажныя творы нясуць адбінак настрою і самаадчування паэта. Вобраз асенніх кветаз у вершы “Плакла лета, зямлю пакідаючы” вельмі блізкі цяжка хвораму паэту. Яны вырасці “каб ураз жа  згінуць”. Паэт разумее, што лёс наканаваў яму  вельмі кароткае жыццё.

Адзін са сваіх апошніх твораў “Страцім-лебедзь” М. Багдановіч пісаў, перамагаючы стому і цяжкую хваробу.  Пра гэты твор Змітрок бядуля сказаў: “Ёсць такія песняры, у якіх паэтычныя творыгарманіруюць з іх уласным жыццём”:

Ад усіх цяпер патомкі ёсць,

Ды няма адных – Максімавых.

Ды няма адных – Страцімаых.

Аднымі з апошніх былі радкі паэта, у якіх ён упамінаў свой адзіны прыжыццёвы зборнік “Вянок”:

Ў краіне светлай, дзея ўміраю,

У белым доме, ля сіняй бухты,

Я не самотны, я кнігу маю

Друкарні пана Марціна Кухты.

Крыўдна мала суджана было пражыць Максіму Багдановічу. Ён памёр маладым, у самым росквіце творчых сіл. Але творам, якія ён паспеў падарыць свайму народу, выпаў зайздросны лёс: да яго неўмііручых радкоў усё з большай сілай цягнуцца шчырыя людскія сэрцы. Імя паэта стала адным з самых дарагіх у памяці ўдзячных нашчадкаў:

Ён нёс свой крыж цярпліва, без ныцця.

Як самабытны, непаўторны творца,

Зоць рана згасла полымя жыцця,

Ды ўсё гарэць, не згаснуць яго зорцы.



Мы за здаровы лад жыцця

 Молодёжь и курение

«Курить не модно, модно не курить» - эта фраза на слуху у каждого. Но почему-то все уверены в обратном. В настоящее время среди молодёжи становится всё      больше курящих. Их число растёт с каждым годом. И наша задача – остановить этот рост.

         Почему же молодёжь курит? На этот вопрос каждый отвечает по-разному. Одни говорят6 «Я курю потому, что это делает меня взрослее». Другие говорят: «Я курю потому, что все в компании курят, не хочу быть «белой вороной». Некоторые говорят: «Я курю, чтобы снять стресс». И ответов на этот вопрос курящий назовёт много, но ни один из них не является истинной причиной курения.

         Курильщики редко признаются в том, что у них есть зависимость, они всеми способами пытаются убедить себя в обратном. Зависимость у молодых людей появляется очень быстро, так как в этот период психика молодёжи не очень устойчива. Первое время, когда человек курит, он считает это баловством, игрой. Но чем дальше, тем сложнее сдержаться.  В это время человек уже инстинктивно настроен на то, чтобы найти и выкурить сигарету. Не получив желаемого, он становится нервным, раздражительным, рассеянным. Ему очень трудно сосредоточиться на каком-нибудь занятии. И вот тут нужно человеку помочь, не дать сломиться перед курением. Вовремя остановив человека – спасёшь ему жизнь в прямом смысле этого слова.

Какие заболевания вызывает курение? Чаще всего это сердечно-сосудистые заболевания (инсульт, инфаркт миокарда) и заболевания лёгочных путей (рак лёгких, рак гортани, туберкулёз).

Курильщик вредит не только себе, но и окружающим. Человек, который на протяжении часа пробыл в накуренном помещении, получает такую же дозу ядовитых веществ, как и тот, кто выкурил четыре сигареты. Жёны курильщиков живут в среднем на 3-4 года меньше, чем жёны тех мужчин, которые не курят.

Курение нарушает нормальный режим работы и отдыха не только действием никотина на центральную нервную систему. Желание курить может возникнуть во время работы, при этом всё внимание переключается на мысли о сигарете.

В настоящее время очень быстро увеличивается число курящих женщин, а именно девушек, и это очень страшно, так как во все времена у женщины была и остаётся самая ответственная роль – рождение и воспитание детей. Какой ребёнок может родиться у курящей матери?! По данным международной статистики, смерть новорожденных у женщин, которые курят, на 40 % больше, чем у женщин, которые не курят. Курение также грозит женщинам ранним старением.

Я считаю, что курение – это очень плохая привычка, от которой нужно стараться избавиться. Курение не приносит ничего хорошего. Оно не даёт человеку реализовать себя в жизни, как личности. Бывают, конечно, случаи, когда человек преодолевает эту зависимость и продолжает дальше жить без неё. Но на такое способны только сильные духом и уверенные в себе люди, а таких, к сожалению, единицы. Не каждый сможет справиться с этой зависимостью, а порой и не хочет. Значит, надо захотеть и найти в себе силы для преодоления этой проблемы, а близкие, в свою очередь, должны помочь и поддержать.  Нужно отвлечь себя от мысли о курении, заняться спортом, больше времени проводить на свежем воздухе. Здоровье всего человечества зависит от каждого из нас. Так давайте бросим вызов курению и начнём  новый день без сигареты, ведь от нас с вами зависит здоровье будущего поколения.

Муравская Мария, 11 класс



Выпрабаванне лёсу

Кожны чалавек – гэта цэлы свет, адметны і непаўторны, са сваімі думкамі і перажываннямі, са сваім унутраным “я”.

         Кожны па-свойму ўспрымае навакольны свет і па-свойму рэагуе на тое, што адбываецца вакол яго.

         Ёсць людзі слабыя і моцныя па натуры. Слабыя пры ўзнікненні нават невялікіх перашкод спыняюцца, апускаюць рукі. Моцныя – прыкладаюць намаганні, каб пераадолець гэтыя перашкоды і рухацца наперад да пастаўленай мэты.

         У жыцці  можа напаткаць ўсё:   радасць і бяда,  шчасце і гора. Часам неспадзявана здараецца такое, што можа перавярнуць  тваё жыццё, змяніць усе планы, парушыць  мары і спадзяванні.

         На жаль, у маё жыццё таксама прыйшла бяда. Да пэўнага часу ўсё складвалася вельмі добра: я быў здаровы, вучыўся амаль на “выдатна”. Побач са мной было шмат добрых сяброў. І раптам адзін недарэчны выпадак змяніў усё . Рэзка пагоршыўся стан здароўя. З кожным днём мне было ўсё горш і горш. Раптоўна правая частка цела амаль поўнасцю аднялася,  аслабла памяць. З-за гэтага моцна перажываў і я, і мае блізкія. Мама часта плакала, і я разам з ёю. Трывожыла патанне: адкуль узялася гэтая хвароба?  Чаму гэта здарылася  са мной? Што будзе  далей? Дзе шукаць паратунку?

         Доўгія тыдні і месяцы працягвалася лячэнне. Бальніцы, санаторыі і зноў бальніцы. Быў час, калі я нават не мог размаўляць. Лечачыя ўрачы раілі мне перасільваць сябе, спрабаваць гаварыць, прымушаць сябе хадзіць.

         Калі мне ўдалося, нарэшце, самому прайсці некалькі крокаў, якая гэта была  вялікая радасць для мяне! Нават урачы дзівіліся, як мне гэта  ўдалося. Так паступова я зноў пачаў вучыцца  хадзіць. Мая правая нага стала рухомай, а вось рука… З рукой доўгі час нічога не атрымлівалася: яна не хацела слухацца. Тады кожны дзень я пачаў  пакрыху трэніраваць і яе. І вось, нарэшце, мая рука хоць трохі пачала ажываць. З цягам часу я нават змог бегаць. Канечне, не так, як раней, але для мяне і гэта было добра. Хоць у мяне было вызваленне ад ўрокаў фізкультуры, але я часта прыходзіў на спартыўную пляцоўку, бегаў так, як мог. Мне вельмі хацелася быць такім, як усе мае аднакласнікі.

         Некалькі разоў я наведваў Цэнтр рэабілітацыі. Там мяне заўсёды прымалі вельмі добра. У Цэнтры было шмат дзяцей такіх жа, як і  я. Напэўна таму, мы хутка ўсе здружыліся, сталі адной  сям’ёй, стараліся заўсёды падтрымліваць адзін аднаго. Прыбыванне ў Цэнтры дамагло мне палепшыць  здароўе. Пакрыху я пачаў гуляць у тэніс, футбол і баскетбол. Паступова наладзіліся справы і з вучобай. Калі я сустракаўся з дзецьмі, стан здароўя  якіх быў горшы, чым мой, мне станавілася іх вельмі шкада, бо я таксама перажыў усё гэта.

         Часам і цяпер ў маім жыцці здараюцца цяжкія моманты. Тады я стараюся трэніраваць сілу волі. Прымушаю сябе вучыць урокі, чытаць, дапамагаць бацькам, хоць не заўсёды хочацца і атрымліваецца   рабіць гэта. Мне падабаеццца прымаць удзел у розных школьных мерапрыемствах, па магчымасці, займацца спортам. Асабліва я люблю гуляць у футбол і тэніс. Калі б не хвароба, напэўна, я змог бы стаць добрым спартсменам.

         Я веру ў тое, што змагу пераадолець  сваю хваробу да канца, бо побач са мной мае самыя блізкія і дарагія людзі: мама і тата, браты і сястра, аднакласнікі і сябры. У будучым я мару звязаць сваё жыццё са спортам або выбраць нейкую іншую прфесію, каб прыносіць карысць людзям і самому атрымліваць радасць ад любімай працы. Нікому не жадаю перажыць тое, што перажыў я. Хачу, каб людзі ніколі не хварэлі, былі здаровымі, бо цяжкія хваробы прыносяць так шмат гора і няшчасця. Яшчэ я  мару аб тым, каб у свеце не было  невылечных хвароб, ад якіх пакутуюць і дарослыя, і дзеці. Я перакаўся, што ніколі, нават у самыя цяжкія хвіліны жыцця, нельга апускаць рукі, мірыцца са сваім становішчам. Як гэта ні складана, трэба стараццца перамагчы сябе дзеля жыцця на гэтым свеце.

         Цяжка пазбегнуць таго, што наканавана чалавеку яго лёсам. Але я ўпэўнены ў тым, што кожны чалавек павінен змагацца за сваё жыццё, за сваё шчасце, за здзяйсненне сваіх мар і спадзяванняў. Гэта падказвае мне маё унутранае “я”.

Мураўскі Вадзім, 10 клас

Баніцэвіч Арцём,

вучань 3 класа

дзяржаўнай установы адукацыі

“Дайлідская сярэдняя школа”

 

 

Ялінка

 

Жыла была ялінка

У лесе  за гарой.

Пад белаю пярынкай

Хавалася зімой.

 

Завеі-сцюжы лютыя

Не страшны ёй былі:

Наўкол яе магутныя

Браты-дубы раслі.

 

На свята навагодняе

Лясныя жыхары

Яліначку зялёную

Прыбралі, як маглі.

 

І Новы год спаткалі

Як дружная сям’я

Спявалі, танцавалі.

Іх песню чуў і я.

 




Кодь Полина, ученица 4 класса

 государственного учреждения образования

                                                  “Дайлидская средняя школа”

 

Ёлочка

Однажды зимнею порой

Под новогодний праздник,

Решили в лес сходить гурьбой

И словно очутились в сказке.

 

Там, на заснеженной полянке,

Всё было как в стране чудес,

Деревья, снегом принакрылась,

Шептались тихо ото всех.

 

И вдруг услышали мы шорох,

Нас кто-то тихо-тихо звал,

Там ёлочка росла в сторонке,

Как-будто собралась на бал.

 

Как была она красива

Высока и зелена,

Подойдя к ней, мы спросили:

Как живёшь ты здесь одна?

 

И она нам отвечает,

Что живёт здесь много лет

И давным-давно мечтает

Посмотреть на белый свет.


Дадаць дакумент у свой блог ці на сайт

Падобныя:

Сочинение на тему о спорт! Ты зодчий! Ты делаешь нас сильными, ловкими… iconСпортивный комплекс Руководство по сборке и эксплуатации Производитель: ип копытцов С. В
Детские спортивные комплексы помогут в развитии детей и сделают их сильными, ловкими и здоровыми!

Сочинение на тему о спорт! Ты зодчий! Ты делаешь нас сильными, ловкими… iconНе сгладит время горе в наших сердцах. Для нас все погибшие друзья останутся навсегда юными, молодыми, сильными

Сочинение на тему о спорт! Ты зодчий! Ты делаешь нас сильными, ловкими… iconСочинение на тему: «Мой любимый учитель»
Я помню, как в наш класс первый раз вошла наша учительница русского языка и литературы. Мы знали, что у нас будет новый учитель....

Сочинение на тему о спорт! Ты зодчий! Ты делаешь нас сильными, ловкими… iconСочинение Бубековой Ангелины ученицы 3А класса моу «сош №3» г. Мензелинска рт на тему : «Муса Джалиль»

Сочинение на тему о спорт! Ты зодчий! Ты делаешь нас сильными, ловкими… iconИз книги «белый зодчий»

Сочинение на тему о спорт! Ты зодчий! Ты делаешь нас сильными, ловкими… iconМожет, нищета многих из нас – это закономерная плата за нежелание быть сильными, образованными, умелыми, справедливыми?
Богатства — как навоз: воняют, когда они в куче, и бывают на пользу только тогда, если они разбросаны

Сочинение на тему о спорт! Ты зодчий! Ты делаешь нас сильными, ловкими… iconВикторина на тему Спорт
«Суровый бой ведёт Мы верим мужеству отчаянный парней». Какое название хоккейной команды пропущено в приведённых строчках известной...

Сочинение на тему о спорт! Ты зодчий! Ты делаешь нас сильными, ловкими… iconСочинение на тему: «Я благодарна учителю»
Профессия учителя сложна, она требует много терпения. Сделать выбор лучшего учителя очень сложно, потому что все учителя нашей школы...

Сочинение на тему о спорт! Ты зодчий! Ты делаешь нас сильными, ловкими… iconСочинение на тему: «Цветы это красота, цветы это жизнь!»
Когда черёмуха цветёт, всегда холод живёт. 2 Черёмуха и цвет—тут и соловей тебе в голос

Сочинение на тему о спорт! Ты зодчий! Ты делаешь нас сильными, ловкими… iconЧто делаешь, Джульетта?

Размесціце кнопку на сваім сайце:
be.convdocs.org


База данных защищена авторским правом ©be.convdocs.org 2012
звярнуцца да адміністрацыі
be.convdocs.org
Галоўная старонка