Інстытут гісторыі нацыянальнай акадэміі навук беларусі




НазваІнстытут гісторыі нацыянальнай акадэміі навук беларусі
старонка1/4
Дата канвертавання21.01.2013
Памер450.85 Kb.
ТыпДокументы
  1   2   3   4


ДЗЯРЖАЎНАЯ НАВУКОВАЯ ЎСТАНОВА

«ІНСТЫТУТ ГІСТОРЫІ

НАЦЫЯНАЛЬНАЙ АКАДЭМІІ НАВУК БЕЛАРУСІ»


УДК [94(476) + 316.343-058.12-055.2(476)(091)]“17/18”


АНОФРАНКА

Наталля Васільеўна


Жанчыны дваранскага саслоўя Беларусі

ў канцы XVIII – першай палове ХІХ ст.:

сацыяльна-прававы статус, удзел у грамадскім жыцці


АЎТАРЭФЕРАТ

дысертацыі на саісканне вучонай ступені

кандыдата гістарычных навук


па спецыяльнасці 07.00.02 – айчынная гісторыя


Мінск 2012

Праца выканана ў Інстытуце гісторыі НАН Беларусі


Навуковы кіраўнік – Яноўская Валянціна Васільеўна,

кандыдат гістарычных навук, дацэнт,

загадчык аддзела гісторыі беларускай дзяржаўнасці Інстытута гісторыі НАН Беларусі


Афіцыйныя апаненты: Галенчанка Георгій Якаўлевіч,

доктар гістарычных навук, дацэнт, галоўны навуковы супрацоўнік аддзела гісторыі Беларусі Сярэдніх вякоў і пачатку Новага часу Інстытута гісторыі НАН Беларусі


Гардзіенка Наталля Сяргееўна,

кандыдат гістарычных навук, дацэнт кафедры паліталогіі прыватнай установы адукацыі “Інстытут парламентарызму і прадпрымальніцтва”


Апаніруючая арганізацыя – установа адукацыі “Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка”


Абарона адбудзецца 19 снежня 2012 г. у 14.00 на пасяджэнні савета Д 01.40.01 па абароне дысертацый на атрыманне вучонай ступені доктара гістарычных навук пры Інстытуце гісторыі НАН Беларусі па адрасе: 220072, г. Мінск, вул. Акадэмічная, 1; е-mail: ii@history.by; тэл. 284-18-70.


З дысертацыяй можна азнаёміцца ў Цэнтральнай навуковай бібліятэцы імя Я. Коласа Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (вул. Сурганава, 15).


Аўтарэферат разасланы ____ лістапада 2012 г.


Вучоны сакратар

савета па абароне дысертацый М.Г. Жылінскі

УВОДЗІНЫ

Са зменай дзяржаўнай прыналежнасці беларускіх зямель у выніку далучэння іх да Расійскай імперыі пачаўся працэс інтэграцыі насельніцтва ў новае грамадскае і прававое поле. У першую чаргу ў гэты працэс было ўцягнута прывілеяванае саслоўе былой Рэчы Паспалітай. У айчыннай гістарыяграфіі асноўная ўвага засяроджвалася на мужчынскай частцы саслоўя. У той жа час прадстаўніцы вышэйшага саслоўя беларускіх зямель, якія мелі правы і прывілеі, маглі валодаць значнай маёмасцю як у Рэчы Паспалітай, так і ў Расійскай імперыі, засталіся па-за межамі навуковага аналізу. Такая аднабаковасць скрадвае паўнавартасную аб’ектыўную ацэнку сацыяльна-палітычных працэсаў, якія адбываліся ў Беларусі ў канцы XVIII – першай палове ХІХ ст.

Распаўсюджванне новага прававога поля і ўключэнне прадстаўнікоў вышэйшага саслоўя беларускіх зямель у склад расійскага дваранства, якое мела адрозныя ад шляхты Рэчы Паспалітай правы, прывілеі і абавязкі ў адносінах да дзяржавы і манарха, паўплывала на мадыфікацыю гэтай сацыяльнай групы. Вылучэнне шляхоў інтэграцыі жаночай часткі саслоўя і надзялення іх грамадзянскімі правамі, што пераважна датычыліся сферы шлюбна-сямейных узаемаадносін, спрыяе больш выразнаму адлюстраванню асноўных напрамкаў саслоўнай мадэрнізацыі і ўніфікацыі шлюбна-сямейнага заканадаўства ў Расійскай імперыі, а таксама вызначэнню іх рэгіянальных асаблівасцяў у Беларусі.

Даследаванне сістэмы дваранскай жаночай адукацыі ў Беларусі дазваляе не толькі вылучыць перыяды і асноўныя формы яе развіцця, але і выявіць запатрабаванні як з боку грамадства, так і з боку імперскай улады да жанчыны-дваранкі, паказаць, як жаночая адукацыя на беларускіх землях стала сферай супрацьстаяння грамадства і ўрада Расійскай імперыі, а таксама акрэсліць паступовае пераўтварэнне дваранскай жаночай адукацыі ў інструмент імперскай палітыкі.

Новая сістэма дзяржаўнага кіравання, палітычныя падзеі, якія адбываліся на беларускіх землях (вайна 1812 г. і паўстанне 1830–1831 гг.), палітыка ўраду Расійскай імперыі ў адносінах да беларускага дваранства выклікалі з’яўленне розных форм грамадскай і палітычнай актыўнасці жанчын. Іх аналіз дае магчымасць не толькі паказаць дваранак у якасці ўдзельніц грамадскага жыцця, але і выявіць адносіны да палітычнай актыўнасці жанчын дзяржаўнай улады і грамадскасці. Гэта ў сваю чаргу значна ўзбагачае вывучэнне грамадскіх і палітычных працэсаў у канцы XVIII – першай палове ХІХ ст. новымі фактамі, крыніцамі і інтэрпрэтацыямі.

Увядзенне жаночага фактару ў разгляд тагачасных падзей спрыяе комплекснаму аналізу гістарычных рэалій і асаблівасцяў развіцця беларускага грамадства ў сувязі з геапалітычнымі зменамі адзначанага перыяду, дае магчымасць адказваць на выклікі з боку сучаснай замежнай гістарыяграфіі. У рэчышчы дзяржаўнай палітыкі гендарнай роўнасці паказ грамадска-палітычнай актыўнасці жанчын у гістарычнай рэтраспектыве спрыяе актуалізацыі ролі жанчын у сучасным беларускім грамадстве.


АГУЛЬНАЯ ХАРАКТАРЫСТЫКА ПРАЦЫ

Сувязь працы з буйнымі навуковымі праграмамі і тэмамі. Дысертацыя выканана ў рамках навукова-даследчай тэмы “ Гісторыя Беларусі канца XVIII – пачатку ХХ ст.: праблемы айчыннай і замежнай гістарыяграфіі”, што распрацоўвалася ў межах дзяржаўнай комплекснай праграмы навуковых даследаванняў “Даследаванне гісторыі, мастацтва, фальклору, этнакультурных традыцый Беларусі ў кантэксце славянскіх культур, еўрапейскай цывілізацыі, глабальнага развіцця і этнаканфесійных працэсаў у сучасным свеце” (Гісторыя і культура) (тэрмін выканання – 2001–2005 гг.), зацверджанай пастановай Прэзідыўма Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі № 89 ад 29 верасня 2003 г., у межах тэмы “Славянская гістарыяграфія ХІХ – пачатку ХХІ ст.: метадалогія, вопыт, праблемы беларускай гісторыі” па дзяржаўнай комплекснай праграме навуковых даследаванняў “Гісторыя беларускай нацыі, дзяржаўнасці і культуры” (тэрмін выканання: 2006–2010 гг.), прынятай Саветам Міністраў Рэспублікі Беларусь 17 мая 2005 г. (пастанова № 512), у межах тэмы “Палітычнае, сацыяльна-эканамічнае і канфесійнае развіццё Беларусі ў канцы XVIII – пачатку ХХ ст.” па дзяржаўнай праграме навуковых даследаванняў “Гуманітарныя навукі як фактар развіцця беларускага грамадства і дзяржаўнай ідэалогіі” (тэрмін выканання 2011 – 2015 гг.), прынятай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь 9 чэрвеня 2010 г. (пастанова №886). Тэма дысертацыі “Жанчыны ў грамадскім жыцці Беларусі ў ХІХ ст.” зацверджана на пасяджэнні Вучонага Савета Інстытута гісторыі НАН Беларусі (пратакол № 4 ад 31.05.2001 г.); удакладнена на пасяджэнні Вучонага Савета Інстытута гісторыі НАН Беларусі (пратакол № 3 ад 22.03.2012 г.) у фармулёўцы “Жанчыны дваранскага саслоўя Беларусі ў канцы XVIII – першай палове ХІХ ст.: сацыяльна-прававы статус, удзел у грамадскім жыцці”.

Мэта і задачы даследавання. Мэта даследавання – выяўленне механізмаў рэгулявання прававога статусу дваранак беларускіх зямель і фактараў, якія абумовілі змяненне іх ролі ў грамадскім і палітычным жыцці. Для яе дасягнення пастаўлены наступныя задачы:

  • паказаць шляхі інтэграцыі прадстаўніц вышэйшага саслоўя былой Рэчы Паспалітай у склад дваранства Расійскай імперыі;

  • выявіць агульныя тэндэнцыі развіцця шлюбна-сямейнай сферы ў Расійскай імперыі і яе рэгіянальныя асаблівасці на беларускіх землях;

  • адлюстраваць узаемазалежнасць развіцця сістэмы жаночай адукацыі і зменаў у сацыяльным статусе дваранак пад уздзеяннем грамадскіх запатрабаванняў і дзяржаўнай палітыкі;

  • раскрыць прычыны і формы праяўлення грамадскай і палітычнай актыўнасці прадстаўніц дваранскага саслоўя беларускіх зямель.

Аб’ектам дысертацыйнай працы з’яўляецца сацыяльна-палітычнае развіццё беларускіх зямель у складзе Расійскай імперыі ў канцы XVIII – першай палове ХІХ ст.; прадметам – сацыяльна-прававы статус і ўмовы праяўлення грамадскай актыўнасці прадстаўніц вышэйшага саслоўя беларускіх зямель у канцы XVIII – першай палове ХІХ ст. Выбар прадмета даследавання абумоўлены неабходнасцю аб’ектыўнага і дакладнага адлюстравання тых змен, якія адбыліся ў сацыяльным і палітычным жыцці беларускіх зямель у выніку іх далучэння да Расійскай імперыі, што немагчыма без высвятлення ролі прадстаўніц вышэйшага саслоўя беларускіх зямель у гэтых працэсах.

Палажэнні, якія выносяцца на абарону:

  1. Інтэграцыя прадстаўніц вышэйшага саслоўя былой Рэчы Паспалітай у склад дваранства Расійскай імперыі адбывалася ў асноўным апасрэдавана: праз мужчынскую частку саслоўя. Выключэнне складалі ўдовы, што валодалі вялікай зямельнай маёмасцю. Мужчыны (бацька ці муж) з’яўляліся фактычна адзінай крыніцай набілітацыі жанчын. У складзе дваранскага саслоўя жанчыны рабіліся носьбітамі індывідуальных дваранскіх правоў і прывілеяў, якія не перадаваліся ні мужу, ні дзецям. Не з’яўляючыся крыніцай набілітацыі, яны не маглі актыўна ўздзейнічаць на працэс упарадкавання дваранскага саслоўя.

  2. У выніку ўключэння грамадства беларускіх зямель у расійскае прававое поле, якое абапіралася на іншыя шлюбныя традыцыі, а таксама ўніфікацыі правоў жанчын па ўзоры цэнтральных расійскіх губерняў, адбыліся змены: 1) у правілах заключэння і скасавання шлюбных адносінаў; 2) у рэгуляванні асабістых і маёмасных адносін сужэнцаў, у тым ліку ў спадчынных правах дваранак. Гэтыя пераўтварэнні аслаблялі маёмасную і прававую абароненасць прадстаўніц вышэйшага саслоўя беларускіх зямель у шлюбе і пасля яго скасавання ў параўнанні з XVIII ст.

Праяўленнем рэгіянальных асаблівасцяў у шлюбна-сямейнай сферы было распаўсюджанне розных мадэляў шлюбных саюзаў (праваслаўных, каталіцкіх, пратэстанцкіх) і спецыфічнае рэгуляванне міжканфесійных шлюбаў. Пачынаючы з 1830-х гадоў у гэтай сферы выразна праяўляецца тэндэнцыя да агульнаімперскай уніфікацыі з наданнем прыярытэтных правоў таму з сужэнцаў, які належаў да праваслаўнай царквы.

  1. Развіццё сістэмы жаночай адукацыі адбывалася пад уздзеяннем патрабаванняў грамадства і адукацыйнай палітыкі дзяржавы. У залежнасці ад ступені ўплыву гэтых фактараў у развіцці жаночай адукацыі можна вылучыць два якасна розныя этапы. Характэрнай рысай першага этапу (канец XVIII – 1831 г.) з’яўляецца ўдасканаленне форм жаночай адукацыі, што ўзніклі ў часы Рэчы Паспалітай. Фарміраванне ў грамадскай свядомасці новага жаночага стэрэатыпу “маці – першая выхавацелька дзяцей” выклікала змены ў змесце жаночай адукацыі: адмаўленне ад залішняй франкаманіі і празмернай арыентацыі на свецкае жыццё. Дзяржаўная ўлада ў гэты перыяд да жаночай адукацыі ставілася індыферэнтна. Другі этап (1831 г. – сярэдзіна ХІХ ст.) характарызаваўся актыўным умяшальніцтвам дзяржаўнай улады ў сферу жаночай адукацыі. Гэта праявілася ў выцясненні са сферы жаночай адукацыі і выхавання каталіцкіх ордэнаў, русіфікацыі зместу навучальных праграм, адкрыцці жаночых навучальных устаноў новага тыпу. Дзяржаўная ўлада замацоўвала за жанчынай выхаваўчыя функцыі. Яна павінна была перадаваць імперскі патрыятызм не толькі сваім дзецям, але і ўвогуле маладому пакаленню. Дваранства беларускіх зямель было адхілена ад актыўнага ўплыву на развіццё жаночай адукацыі. У той жа час захоўваўся іх пасіўны ўплыў (гэтаму спрыяў камерцыйны характар большасці навучальных устаноў і хатняй адукацыі), што замаруджвала працэс русіфікацыі сістэмы жаночай адукацыі.

  2. Асноўнай прычынай актывізацыі і вызначэння форм праяўлення палітычнай актыўнасці з боку прадстаўніц вышэйшага саслоўя з’яўлялася змяненне палітычнай сітуацыі на беларускіх землях пад уплывам геапалітычных пераўтварэнняў канца XVIII ст. і ваенна-палітычных падзей. З канца XVIII ст. да паўстання 1830–1831 гг. пераважалі пасіўныя формы пратэсту супраць падзелаў Рэчы Паспалітай: распаўсюджванне “старапольскіх традыцый” і польскай мовы праз свецкія салоны, наведванне лекцый прафесараў Віленскага ўніверсітэту, аказанне маральнай і матэрыяльнай падтрымкі ўдзельнікам тайных студэнцкіх таварыстваў. Вайна 1812 г. не выклікала заўважнай актывізацыі палітычнай дзейнасці дваранак, але яскрава выявіла іх падвоеную ролю ў палітычным жыцці: а) у якасці аб’екта палітычнага ўздзеяння (як з боку расійскага ўраду, так і напалеонаўскай адміністрацыі), б) як актыўных ўдзельніц падзей.

Значны ўздым палітычнай актыўнасці жанчын назіраўся ў час паўстання 1830 – 1831 гг.: дваранкі выконвалі ролю сувязных, інфарматарак, захоўвалі зброю, бралі ўдзел у паўстанцкіх атрадах. Рэпрэсіўная палітыка царскага ўраду, фарміраванне эмігранцкіх асяродкаў пасля паразы паўстання спрыялі ўзнікненню новых канспірацыйных форм праяўлення палітычнай актыўнасці жанчын (перавоз, захоўванне, распаўсюджанне нелегальнай літаратуры; падтрымка эмісараў; удзел у тайнай палітычнай арганізацыі), уцягненню ў сферу палітыкі прадстаўніц сярэдняга і збяднелага дваранства. Незалежна ад палітычнай сітуацыі на працягу ўсяго даследуемага перыяду нязменнай формай праяўлення грамадскай актыўнасці быў удзел дваранак у дабрачынных акцыях і ініцыятывах.

Асабісты ўклад саіскальніка. Дыскртацыя з’яўляецца аўтарскай самастойна выкананай працай. Праведзены аўтарам комплексны аналіз выяўленых тэматычных крыніц дае падставы для значнага дапаўнення праблемнага поля сацыяльнай і палітычнай гісторыі Беларусі канца XVIII – першай паловы ХІХ ст. Упершыню ў працы раскрыта спецыфіка інтэграцыі жаночай часткі вышэйшага саслоўя беларускіх зямель у склад дваранства Расійскай імперыі. Выяўлены рэгіянальныя асаблівасці развіцця шлюбна-сямейнай сферы на беларускіх землях у сувязі са зменамі ў шлюбна-сямейным заканадаўстве і канфесійнай палітыкай ураду Расійскай імперыі, паказаны змяненні ў шлюбна-сямейным статусе дваранак беларускіх зямель. Вылучаны два перыяды фарміравання сістэмы жаночай адукацыі ў канцы XVIII – першай палове ХІХ ст., выяўлены іх характэрныя рысы і тэндэнцыі развіцця. Вызначаны і прааналізаваны прычыны і формы грамадска-палітычнай актыўнасці дваранак.

Апрабацыя вынікаў дысертацыі. Вынікі даследавання прайшлі апрабацыю на 12 навуковых і навукова-практычных канферэнцыях, у тым ліку: 1) рэспубліканскай навуковай канферэнцыі “Этнічныя супольнасці ў Беларусі: гісторыя і сучаснасць” (Мінск, 6–7 снежня 2001 г.); 2) навукова-практычнай канферэнцыя “Гісторыя, якой няма ў падручніках” (Мінск, 27 красавіка 2002 г.); 3) міжнароднай канферэнцыі маладых вучоных “Молодежь в науке” (Минск, 14–18 ноября 2005 г.); 4) міжнароднай навуковай канферэнцыі “Праблемы метадалогіі даследавання гісторыі” (Мінск, 26–27 кастрычника 2006 г.); 5) рэспубліканскай навукова-тэарэтычнай канферэнцыі “Гістарыяграфія гісторыі Беларусі, новай і навейшай гісторыі краін Еўропы і ЗША” (Мінск, 28 сакавіка 2008 г.); 6) міжнароднай навукова-практычнай канферэнцыя “Мінск і мінчане: 10 стагоддзяў гісторыі (Да 510-годдзя атрымання Менскам магдэбургскага права)” (Мінск, 4–5 верасня 2010 г.); 7) юбілейнай XX міжнароднай навуковай канферэнцыі “Історія релігій в Україні” (Львов, 13–15 мая 2010 г.); 8) рэспубліканскай навукова-тэарэтычнай канферэнцыі “Палітычныя, сацыяльна-эканамічныя і этнакультурныя працэсы на тэрыторыі Беларусі ў XIX – пачатку XX ст. Да 150-годдзя скасавання прыгоннага права ў Расійскай імперыі” (Мінск, 4 сакавіка 2011 г.); 9) міжнароднай навукова-практычнай канферэнцыя “Мінск і мінчане: 10 стагоддзяў гісторыі, сацыяльныя структуры і паўсядзённасць” (Мінск 15–16 верасня 2011 г.); 10) VII міжнароднай навуковай канферэнцыі “Знакамітыя мінчане ХІХ – ХХ стст. Постаці і роля жанчын у грамадскім жыцці Мінска і Міншчыны ў ХІХ – пачатку ХХ стагоддзя” (Мінск, 26 красавіка 2012 г.); 11) навуковым семінары: “Гісторыя выдавецкай дзейнасці Польшчы і Беларусі ў XVI – ХІХ ст.” (Мінск, 18 кастрычніка 2002 г.); 12) навуковым круглым столе “Палітычная гісторыя Беларусі ў канцы XVIII – пачатку ХХ ст.: тэарэтычныя падыходы і прынцыпы перыядызацыі” (Мінск, 27 верасня 2011  г.).

Апублікаванасць вынікаў дысертацыі. Асноўныя палажэнні і вынікі дысертацыі прадстаўлены ў 16 публікацыях, сярод іх: 1 раздзел у калектыўнай манаграфіі (аб’ёмам 2,1 друкаванага аркуша); 4 артыкулы ў навуковых часопісах і зборніках, рэкамендаваных ВАК Беларусі для публікацыі вынікаў даследаванняў, выкананых пры напісанні кандыдацкіх і доктарскіх дысертацыйных прац (агульным аб’ёмам 2 друкаванага аркуша); 2 артыкулы ў замежных выданнях (агульным аб’ёмам 1 друкаваны аркуш); 9 – у іншых навуковых зборніках і матэрыялах канферэнцый (4,3 друкаваных аркуша). Агульны аб’ём апублікаваных прац складае 9,4 друкаваных аркушаў.

Структура і аб’ём дысертацыі. Логіка пабудовы структуры дысертацыі зыходзіць з мэты і задач даследавання, якія, ў сваю чаргу, абумоўлены сутнасцю паняцця сацыяльна-прававы статус (сукупнасць правоў і абавязкаў, якія юрыдычна замацоўваюць становішча індывіда ў яго ўзаемадзеянні з іншымі людзьмі, грамадствам і дзяржавай). У першай главе зроблены гістарыяграфічны аналіз прац айчынных і замежных гісторыкаў, правазнаўцаў, што дало магчымасць акрэсліць недаследаваныя або слаба распрацаваныя праблемы. Другая глава прысвечана праблеме інтэграцыі прадстаўніц вышэйшага саслоўя былой Рэчы Паспалітай у грамадства Расійскай імперыі. Разгледжаны механізм рэгулявання іх саслоўнага і прававога статусу. У трэцяй главе паказаны генезіс жаночай адукацыі на працягу канца XVIII – першай паловы ХІХ ст. пад уздзеяннем грамадскіх запатрабаванняў і дзяржаўнай палітыкі. У чацвёртай главе раскрыты прычыны і формы праяўлення грамадскай і палітычнай актыўнасці дваранак, механізм рэгулявання гэтай актыўнасці з боку дзяржавы.

Дысертацыя складаецца з уводзін, агульнай характарыстыкі працы, чатырох глаў, заключэння, спіса выкарыстаных крыніц і чатырох дадаткаў. Агульны аб’ём працы складае 146 старонак: тэкст дысертацыі – 113 старонак; спіс выкарыстаных крыніц – 29 старонак і ўключае 341 пазіцый, у тым ліку 16 публікацый аўтара; дадаткі – 4 старонкі.

  1   2   3   4

Дадаць дакумент у свой блог ці на сайт

Падобныя:

Інстытут гісторыі нацыянальнай акадэміі навук беларусі iconПраграм а
Каваленя Аляксандр Аляксандравіч – акадэмік-сакратар аддзялення гуманітарных навук І мастацтваў Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі,...

Інстытут гісторыі нацыянальнай акадэміі навук беларусі iconНарыс гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук
Аляксандр каваленя, дырэктар Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, доктар гістарычных навук, прафесар

Інстытут гісторыі нацыянальнай акадэміі навук беларусі iconГомельшчыны Серыя "Гуманітарныя навукі"
К. Крапівы Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі”, доктар філалгічных навук, прафесар А. У. Марозаў, вядучы навуковы супрацоўнік аддзела...

Інстытут гісторыі нацыянальнай акадэміі навук беларусі iconІнстытут гісторыі нацыянальнай акадэміі навук беларусі
Школьная адукацыя на тэрыторыі беларусі ў час польска-савецкай вайны (1919–1921 гг.)

Інстытут гісторыі нацыянальнай акадэміі навук беларусі iconІнфармацыйнае паведамленне
Месца правядзення канферэнцыі: дну “Інстытут гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі”

Інстытут гісторыі нацыянальнай акадэміі навук беларусі iconНацыянальная акадэмія навук беларусі аддзяленне гуманітарных навук І мастацтваў Інстытут гісторыі
Месца правядзення: Інстытут гісторыі нан беларусі (г. Мінск, вул. Акадэмічная, 1)

Інстытут гісторыі нацыянальнай акадэміі навук беларусі iconМинистерство образования республики беларусь международная ассоциация преподавателей
Нацыянальнай акадэміі навук Рэспублікі Беларусь; дырэктар Інстытута мовы І літаратуры імя Якуба Коласа І янкі Купалы Нацыянальнай...

Інстытут гісторыі нацыянальнай акадэміі навук беларусі iconМинистерство образования республики беларусь международная ассоциация преподавателей
Нацыянальнай акадэміі навук Рэспублікі Беларусь; дырэктар Інстытута мовы І літаратуры імя Якуба Коласа І янкі Купалы Нацыянальнай...

Інстытут гісторыі нацыянальнай акадэміі навук беларусі iconДзяржаўная навуковая ўстанова "Інстытут мовы І літаратуры імя Якуба Коласа І Янкі Купалы Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі"
Дзяржаўная навуковая ўстанова “Інстытут мовы І літаратуры імя Якуба Коласа І янкі Купалы Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі”

Інстытут гісторыі нацыянальнай акадэміі навук беларусі iconГiсторыя Беларусi
Заглавие документа: Янушэвіч І.І. Змена становішча канфесiй у Беларусі (1917-1929 гг.). Весці Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі....

Размесціце кнопку на сваім сайце:
be.convdocs.org


База данных защищена авторским правом ©be.convdocs.org 2012
звярнуцца да адміністрацыі
be.convdocs.org
Галоўная старонка